ว่าด้วย'ความโง่'กับอนาคตประเทศไทย

ข้ามกาลเวลามาใช้ชีวิตอยู่ในยุคปัจจุบัน ปุถุชนคนธรรมดาที่ว่านั้น...ก็จะมีสถานะไม่ต่างอะไรไปจาก อัจฉริยะ โดยฉับพลัน-ทันที!!! ด้วยเหตุเพราะความเหนือกว่าในทางสติ-ปัญญา ความมั่นคงทางอารมณ์ หรือขีดความสามารถในการเข้าถึง-เข้าใจ อะไรต่อมิอะไรได้มากกว่าปุถุชนคนธรรมดาในยุคนี้ไม่รู้จะกี่ร้อยกี่พันเท่า อันเนื่องมาจากหลักฐาน ข้อพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์ที่ลึกลงไปถึงยีน ถึงดีเอ็นเอ เอาเลยถึงขั้นนั้น...

แต่เอาเข้าจริงๆ แล้ว...บรรดาผู้คนในยุคโบร่ำ-โบราณ แม้จะไม่มีหลักฐาน ข้อพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์ แต่ก็มีจำนวนมิใช่น้อยที่มี ความเชื่อ คล้ายๆ กัน ว่าด้วยความเป็นไปของโลกน่าจะหนักไปในทาง เสื่อมลงๆ ยิ่งเข้าไปทุกที ย่อมทำให้ความคิด ความอ่าน สติ-ปัญญา และอารมณ์-ความรู้สึกต่างๆ มีแต่ต้องเสื่อมลงๆ หรือโง่ลงๆ อย่างมิอาจหลีกเลี่ยงและปฏิเสธ แม้แต่บรรดาผู้คนใน สังคมไทย ของหมู่เฮาทั้งหลาย ก็เคยป่าวประกาศถึงความเชื่อเหล่านี้ไว้ชัดเจน เช่นใน ศิลาจารึกนครชุม ยุคกรุงสุโขทัย ที่ระบุไว้ว่า “ผิมีคนถามถึงศาสนาพระเป็นเจ้า (พุทธศาสนา) ว่ายังเท่าใดจักสิ้น ให้แก้ดังนี้ว่า นับจากมีอันสถาปนาพระมหาธาตุนี้ (วัดนครชุม) เมื่อหน้าได้สามพันเก้าสิบสามปี จักสิ้นศาสนาพระเป็นเจ้าอันหนึ่งโสดฯ” และเมื่อถึงจังหวะนั้น บรรดาผู้คนในยุคนั้น “จักหาคนที่รู้แท้ (พระไตรปิฎก) มิได้เลย” หรือเหลือแต่ “อันฝูงชีจักทรงผ้าจีวรหามิได้เลย เท่ายังผ้าเหลืองน้อยเหน็บหู” หรือ “แลแต่นั้นเมื่อหน้าฝูงคนอันจักรู้บุญ-รู้ธรรมหามิได้เลย ย่อมจักกระทำบาปกรรมแลจักเอาตนไปเกิดในนรก” ฯลฯลฯลฯ เหล่านี้เป็นต้น...

ไม่ใช่แต่เฉพาะ ศาสนา แม้แต่กฎหมาย ระเบียบปฏิบัติ อันถูกต้อง-ชอบธรรมเท่าที่เคยมีมา ยังมิวายเลอะเทอะ เลื่อนเปื้อน จนต้องมีการจด จารึก เตือนความจำเอาไว้ตั้งแต่ปีพุทธศักราช 1900 โน่นเลย หรือในตำรับ-ตำราตุลาการที่มีชื่อเรียกขานว่า หลักไชย ไว้ถึงขั้นว่า... “บุคคลในแผ่นดินนี้สืบไปเมื่อหน้า จักมีปัญญาอันน้อย จะว่าราชการก็ดี จะพิจารณาความก็ดี จะมีปัญญาอันน้อย” ด้วยเหตุนี้... “แลนักปราชญ์ราชบัณฑิตจึงแต่งเป็นกระทงความ ไว้เป็นหลักความนามหลักไชย ไว้เพื่อจะให้เป็นประโยชน์เป็นปัจจัยแก่บุคคลอันมีปัญญาอันน้อย...” หรือด้วยเหตุเพราะผู้คนมีแต่โง่ลงๆ เสื่อมลงๆ นั่นเอง เลยต้องแต่งหนังสือ หลักไชย ไว้เป็นบรรทัดฐาน ให้ใช้ในการยึดถือ อ้างอิง เอาไว้ก่อนล่วงหน้า...

หรือพูดง่ายๆ ว่า...ไม่ว่าในแง่ วิทยาศาสตร์ หรือในแง่ ความเชื่อ ก็ตาม แนวโน้มที่ผู้คนจะโง่ลงๆ เสื่อมลงๆ ต้องถือเป็น ข้อเท็จจริง อันมีแต่ต้องยอมรับอย่างยากที่จะปฏิเสธต่อไปได้อีกเลย ปัญหา จึงมีอยู่ว่า ภายใต้ความโง่ลงๆ และเสื่อมลงๆ เช่นนี้ จะอาศัยอะไรมาเป็นตัวควบคุม ดูแล ปกป้องผลประโยชน์ของส่วนรวม ของสังคม ให้เกิดสันติภาพ สันติธรรม เกิดการ อยู่ร่วมกันโดยสันติ ไม่ถึงกับต้องกระทบกระเทือน พังพินาศลงไป เพราะความโง่-ความเสื่อมที่ จะเป็นตัวกัดกร่อน ทำลายสิ่งต่างๆ ตั้งแต่ระดับโครงสร้าง ระดับรากฐาน ไปจนระดับยอด???

จะอาศัยแค่ คำตอบ แบบหยายๆ ง่ายๆ หรืออาศัยสิ่งที่เคยดูสูงส่ง วิเศษวิเสโส อย่างที่เรียกๆ กันว่า ประชาธิปไตย ที่นับวันโอกาสผัวกิน-เมียหาย พ่อตาดม-แม่ยายฟื้น แทบเป็นไปไม่ได้ยิ่งเข้าไปทุกที เพราะอย่างที่นักคิด-นักปราชญ์บางรายเขาเคยเอ่ยไว้เป็นวาทะนั่นแหละว่า “ประชาธิปไตยก็คือการเลือกเผด็จการหลังจากพวกเขาได้บอกคุณในสิ่งที่คุณอยากได้ยินเสร็จเรียบร้อยแล้ว” (Democracy consists of choosing your dictators, after they’ve told you what you think it is you want to hear) ยิ่งต้องเจอกับพวก นักการเมือง ประเภทสามารถ โกหก ได้ชนิด 3 เวลาหลังอาหาร จนแทบไม่รู้ว่า...เอาเข้าจริงๆ แล้วเป็น ทายาทเขมร หรือเป็น ทวยไทย แบบเราๆ-ทั่นๆ กันแน่!!! อันนี้...ก็ยิ่งมีแต่ ตายกับตาย ลูกเดียวเท่านั้นเอง โอกาสที่ผู้คนจะโง่ลงๆ เสื่อมลงๆ ไปถึงระดับ 14 คน 14 ล้านเสียง หรืออาจมากยิ่งไปกว่านั้นในอนาคตเบื้องหน้า จะส่งผลให้ประเทศไทยแลนด์ แดนสยามของหมู่เฮาทั้งหลาย พังพินาศไปพร้อมๆ กับความเป็น ประชาธิป-ตาย หรือไม่? อย่างไร? คงต้องไปคิดๆ เอาเองก็แล้วกัน...