ครบรอบอายุ 70 ปีจนได้!!!

จำได้ว่า...กาลครั้งหนึ่ง เคยนั่งคุยกับท่านอดีตประธานรัฐสภา ท่านอธิการฯ หรือนายกสภามหาวิทยาลัยรังสิตก็จำไม่ได้ซะแล้ว คือท่าน ดร.อาทิตย์ อุไรรัตน์ เมื่อหลายสิบปีก่อน ช่วงจังหวะหนึ่งท่านอดที่จะปรารภขึ้นมาไม่ได้ว่า อายุ-อานามของท่านปาเข้าไประดับ 70 ปีเข้าไปแล้ว หรือแสดงออกถึงความตระหนัก สำนึก ต่อ ความแก่ ของตัวเองโดยไม่คิดจะปฏิเสธ แต่ก็นั่นแหละ...ถึงจะ แก่ เพียงใดก็ตาม เมื่อไหร่ที่ได้ยินเสียงปี่ เสียงกลอง เข้าไปกระทบอารมณ์ความรู้สึกบางเรื่อง บางด้าน ท่านก็ดูพร้อมที่จะปรับสภาพให้เกิดความหนุ่ม ความกระชุ่มกระชวยขึ้นมา ไปเป็นช่วงๆ เป็นระยะๆ ต่างไปจาก อันตัวข้าพเจ้าเอง ที่ออกจะหนักไปทาง แก่แล้ว-แก่เลย...

คือชักจะชืดๆ ชาๆ กับอะไรต่อมิอะไรไปด้วยกันทั้งสิ้น ทั้งพวง ขนาดยุคก่อน...เคยคิดคล้ายๆ กับอดีตผู้นำจีน อย่างท่าน เติ้ง เสี่ยวผิง ที่ขอให้มีโอกาสได้ดู ฟุตบอลโลก ก่อนตายถึงจะ นอนตาหลับ อะไรประมาณนั้น แต่ก็แปลก!!!...สำหรับฟุตบอลโลกคราวนี้ กลับไม่ได้ก่อให้เกิดแรงกระตุ้น แรงจูงใจใดๆ สำหรับตัวเองเอาเลยแม้แต่น้อย ไม่ได้คิดจะดู ไม่ได้คิดจะรับรู้-รับทราบ ไม่ได้พยายามขวนขวายหาช่อง หาทาง ที่จะนั่งบิดไป-บิดมา หน้าจอทีวี หรือจอคอมพิวเตอร์แบบเมื่อครั้งเดิมๆ อีกต่อไปแล้ว ไม่ต่างไปจากกีฬาอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นเทนนิสออสเตรเลีย โอเพ่น เฟรนช์ โอเพ่น วิมเบิลดัน ยูเอส โอเพ่น ฯลฯ ล้วนแต่เลิกดู เลิกติดตามมานานแล้ว ส่วนวอลเลย์บอล แบดมินตัน เมื่อไหร่ที่ทีมไทยลงแข่ง ก็อาจแวะไปดู ไฮไลต์ ในเกมที่หลานๆ ชาวไทยเป็นฝ่ายชนะ เพื่อพอให้ได้เกิด มุทิตา หรือเกิดความปลาบปลื้ม ยินดี ที่เห็นผู้อื่นมีสุข...

ยิ่งเป็นเรื่อง การเมือง ด้วยแล้ว...ไม่ใช่แค่ไม่เหลือแรงกระตุ้น แรงจูงใจใดๆ อีกต่อไป แต่ยังดันรู้สึกขยะแขยง รู้สึกถึงความเปรอะๆ เปื้อนๆ เลอะเทะ เละเทอะ (เลอะเทอะ) จนไม่อยาก ถลำตัว เข้าไปสู่ด้านหนึ่ง ด้านใด ฝ่ายหนึ่ง ฝ่ายใด เพราะนับวันแทบไม่รู้ว่าไผ-เป็น-ไผ ใคร-เป็น-ใคร อันเนื่องมาจากต่างฝ่ายต่างมักจะคิดว่าตัวเองเป็น ฝ่ายดี ส่วนผู้อื่นเลยต้องกลายเป็น ฝ่ายชั่ว ไปด้วยกันทั้งนั้น แม้แต่ผู้ที่พยายามทำตัวเป็น ฝ่ายกลางๆ แต่ก็ดันมักจะออกไปทาง กลาง-กลวง ซะเป็นหลักใหญ่ ไม่ได้มีอะไรสร้างสรรค์ ไม่ได้มีความคิดริเริ่มใหม่ๆ ทั้งที่ โลก มันไปไกล ระดับไปไม่กลับ-หลับไม่ตื่น-ฟื้นไม่มี ไปแล้วก็ว่าได้...

แต่ก็นั่นแหละ...ถึงแม้จะแก่-แสน-แก่ หรือแก่เพราะกินข้าว-เฒ่าเพราะอยู่นาน แต่กลับไม่ได้เกิดความรู้สึกว้าเหว่ หรือเปล่าเปลี่ยว เดียวดายใดๆ เอาเลยแม้แต่น้อย ยิ่งนานวัน...กลับยิ่งเกิดความรู้สึกถึง ความลงตัว โดยจะด้วยเหตุเพราะความแก่หรือไม่? อย่างไร? ก็ยังมิอาจสรุปได้ ที่ทำให้ไม่ได้คิดจะดิ้นรน ขวนขวาย หาโน่น หานี่ อยากได้นั่น ได้นี่ ไม่ได้อยากจะเป็นอย่างที่ตัวเองต้องการจะเป็น ไม่อยากเป็นอย่างที่ผู้อื่นเห็นว่าตัวเองเป็น แต่พร้อมยอมรับที่จะเป็นอย่างที่ตัวเองกำลังเป็น แม้ว่าการเป็นไปลักษณะเช่นนี้...อาจแทบไม่ต่างอะไรไปจาก ไอ้แก่ ที่กำลังรอวันจบสิ้น รอวันเวลาที่จะลา-ละ-สละจากโลกใบนี้ โดยไม่คิดจะบิดพลิ้วไปเป็นอื่น...

แต่เพราะการพร้อมยอมรับที่จะเป็นอย่างที่ตัวเองกำลังเป็นนี่เอง...มันเลยทำให้เกิด ความลงตัว เกิดความรู้สึกถึงคุณค่า ราคา ของ ความสงบ-สว่าง-สะอาด ว่าช่างเป็นอะไรที่น่าปรารถนา น่าเป็นที่ต้องการเสียเหลือเกิน สำหรับชีวิตแต่ละชีวิต ที่ต่างต้องเวียน-ว่าย-ตาย-เกิด ต้องเจอกับอะไรที่ซ้ำๆ ซากๆ ไม่รู้ว่ากี่ชาติต่อกี่ชาติ ไม่ว่าจะเป็นสิ่งดี หรือสิ่งชั่วก็ตาม ด้วยเหตุเพราะสุดท้ายแล้ว... มันก็เป็นเช่นนั้นเอง-มันเป็นพรรค์นั้นแหละ เป็นเพราะเหตุอันเนื่องมาจากสิ่งนี้-สิ่งนี้...สิ่งนี้จึงเป็นไป หรือเป็นไปตาม กฎเหล็กแห่งธรรมชาติ นั่นแล!!!.