
ถ้ารู้จักประมาณตน..
ผมว่า..ทั้งคุณนันทนา นันทวโรภาส ทั้งคุณอังคณา นีละไพจิตร สมาชิกวุฒิสภา ก็จะไม่รู้สึกเสียดายหรือเสียความรู้สึกอะไรกับการไม่ได้รับเลือกให้เป็น “ประธาน” กับ “รองประธาน” สว.เลย!
และก็จะได้ไม่ต้องพูด.. “ตนก็อยากจะวิงวอนให้สมาชิกทุกท่านได้จัดสรรและกระจายตำแหน่งประธานและกรรมาธิการให้กับกลุ่มของ สว.พันธุ์ใหม่อย่างเหมาะสม”
หรือ.. “ฝากถึงประธานฯ และรองประธานฯ ทั้งสองว่า ต้องตอบคำถามประชาชน ตอนนี้คงปกปิดอะไรไม่ได้แล้วว่าทุกคนเป็นอิสระ เพราะสิ่งที่เห็นบอกกับเราว่าความเป็นอิสระของ สว.ไม่มีจริง”
เพราะการรู้จักประมาณตน ย่อมต้องรู้ถึงศักยภาพ-บารมีของตัวเอง ซึ่งการได้เป็นสว.ครั้งแรกนี้ จะไปคิด-ไปหวัง หรืออยากได้-อยากเป็นถึงประธาน-รองประธาน..
นั่น..ดูจะเป็นเรื่องไกลตัวเกินไป แต่เมื่อไม่ประมาณตน แล้วตัวเองไปกล่าวหาว่าผลการลงมติเลือกประธานวุฒิสภา เกิด Déjà vu..
หรือโทษอีกฝ่ายมีการล็อบบี้ ก็เห็นจะไม่ถูก ทำให้ดูเป็นพวก “ขี้แพ้ชวนตี” เสียเกียรติภูมิของผู้ทรงเกียรติในสายตาของสังคมได้!
และที่เรียกร้องให้ประธานฯ และรองประธานฯ ทั้งสองเปิดปากพูดถึงความเป็นอิสระของ สว.นั้น..
ขอโทษเถอะครับ..ถ้าเขาสวนกลับ แล้วท่านทั้งสองล่ะมีความเป็นอิสระจริงหรือ? ก็จะกลายเป็นวาทะให้เกิดความขัดแย้งกันเปล่าๆ
เอาแค่..คำว่า “สว.พันธุ์ใหม่” ก็เป็นสารตั้งต้นของการการแบ่งฝัก-แบ่งฝ่ายขึ้นในรัฐสภาแล้ว ยังดีที่ “สีน้ำเงิน” ปิดปากไม่ได้เปิดตัว-แสดงตนไปตามคำกล่าวหา
ก็..ไม่รู้ว่า ในเมื่อปวารณาตัวเป็น “พันธุ์ใหม่” แล้ว ทำไมทั้งพฤติกรรม คำพูด-คำจาจึงเก่าครึ จมอยู่กับมโนสำนึกเดิมๆ อยู่อีกเล่า?
รู้จักประมาณตนกันเสียบ้าง สงบปาก-สงบคำ หยุดวิพากษ์วิจารณ์กันได้แล้ว ทำตัวให้สมภูมิ-สมฐานะตำแหน่ง แล้วร่วมมือ-ร่วมใจกันทำงานในหน้าที่ด้วยความสมัครสมาน..
ในรัฐสภาจะต้องไม่มีพันธุ์ไหน สีไหน นอกเสียจากมีไอ้พันธุ์ที่ไปนอนแช่น้ำอยู่ในสระมรกตกลางอาคารรัฐสภาอีกล่ะก็..ช่วยกันจับโยนออกมาด้วยละกัน!
เออ..พูดถึง “พันธุ์ใหม่” ก็พอดีเห็นนักร้องสาว คุณกระแต อาร์สยาม ที่ชอบโพสต์อวดหุ่น โพสต์ตอบประเด็นที่ถูกชาวเน็ตวิจารณ์..
“ไม่อายเหรอ ก้นแตกยังจะกล้าโชว์..ตูดแตกน่าเกลียดจัง! จะดีกว่านี้ ถ้าก้นไม่ลาย ..บลาๆๆ”!
ซึ่งอ่านแล้วก็ให้รู้สึก..คนบันเทิงไม่ว่าจะพันธุ์ใหม่-พันธุ์เก่าควรเอาอย่างเธอ อย่างไหนน่ะหรือ อ่านที่เธอโพสต์เลย..
“ใช่! แต่ชีวิตฉัน คงไม่ได้จบลงเพียงเพราะฉันก้นลาย จริงๆ แล้ว มันเป็นเพราะเราเองที่ไม่ได้สนใจมันแต่แรก ไม่ได้ทาครีม ไม่ดูแล และไม่ได้แคร์จุดนี้
เมื่ออ้วนขึ้น ผอมลง เนื้อแตก ก็เป็นเรื่องปกติธรรมดา เราก็แค่ “รับให้ได้” เพราะมันคือ ความเป็นธรรมชาติ
และ ไม่ว่า ใครจะบอกคุณขี้เหร่ ไม่สวย ไม่หล่อ อ้วน ผอม ดำ เตี้ย ขาใหญ่ ตูดลาย #ก็ไม่จำเป็นต้องใช้ชีวิตด้วยการแบกคำวิจารณ์แย่ๆ เหล่านี้ไว้บนหลังตลอดเวลา
ฝึกให้อภัยตัวเองและยอมรับในความจริงที่เกิดขึ้น เพราะมนุษย์ไม่ใช่ AI ที่จะสมบูรณ์แบบไปทุกอย่าง
อยากให้ทุกคนรักความไม่สมบูรณ์แบบในร่างกายของเรา มันจะทำให้เรามั่นใจและมีความสุขกับการใช้ชีวิตมากขึ้น
จงภูมิใจในความเป็นเรา รักตัวเองให้มากๆ ความสุขจะเกิดขึ้นอีกมากกกกกก “หากเรารักตัวเองมากพอ”
#สวยในแบบเรา สวยแบบที่ไม่ต้องมีมาตรฐานจากใคร ไม่ต้องไปเปรียบเทียบกับใคร #เพราะเรามีแค่คนเดียวในโลก
“รอยแตกของเรา คือ ลวดลายที่สวยงาม” #ทุกรอยที่เกิดคือสีสันและร่องรอยของการเติบโต *ปล. ชีวิตจะง่ายขึ้น ถ้าใช้คำว่า “ช่างแม่ง” EFF OFF”
ครับ..มีสติ เยือกเย็น มีความสุขุม ไม่หยาบคาย ไม่ใส่อารมณ์ก้าวร้าวในการโต้ตอบ ขอชื่นชมและยกให้เป็น “พันธุ์ใหม่” ของวงการ
แต่ถ้าเธอจะสวนโต้.. “ก้นลาย หนักหัว..มรึงเหรออ”?
ก็..ไม่ตำหนิหรอกนะ!.
สันต์ สะตอแมน
ข่าวที่เกี่ยวข้อง
ผู้ไม่ยอมจำนนต่อความอยุติธรรม
วันนี้-1 กรกฎา.แล้วสิ.. ที่พิธีเปิดตัว.. “ล่าม” นางฟ้าของคนไทยในอเมริกา เบญจวรรณ ภูมิแสน จากชีวิตจริง..สู่หนังสือ บทเพลง และภาพยนตร์ “ล่าม The Thai Interpreter”
แพ้‘ชัชชาติ’ก็ยังพอทน?
“จะยังอยู่ตรงนี้เสมอ พักผ่อนให้หายเหนื่อยล้าแล้วลุกขึ้นมาสู้ต่อไป! ส่งกำลังใจให้ผู้สนับสนุน, ผู้บริหาร, สส.และทีมงาน #พรรคประชาชน ทุกคน รู้ดีว่าเส้นทางอีกยาวไกล แต่ไม่มีอะไรมาทำให้หยุดฝันได้”
‘ไทยไม่ทน’สมหวัง?
ไอยะละก๊ะ! จะไม่ให้ตกใจอย่างไงได้ เพราะนายก่อแก้ว พิกุลทอง รองหัวหน้าพรรคเพื่อไทย แกเล่นโพสต์..
‘ล้างเท้า’ก่อนขึ้นธรรมาสน์
“..ผมเองอยู่ในเรือนจำทั้งหมด 1 ปี 1 เดือน 3 วัน
จะอยู่เป็นเสี้ยนตําตีน?
24 มิถุนายน 2569.. ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ..แต่ในขณะที่ศิลปินร็อก.. “เสก โลโซ” ได้รับการปล่อยตัวจากเรือนจำชั่วคราวเขากลิ้ง พร้อมติดอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ (EM)..ก้าวเท้าพ้นประตูคุก สู่อิสรภาพ!
ตำแหน่งใหญ่โต!
ไม่ได้สนิทแนบถึงขนาดรู้ไส้-รู้พุง! แต่..จะด้วยความไว้วางใจหรืออย่างไรไม่ทราบได้ เวลามีปัญหา (ลึกๆ) ในใจทีไร คุณหม่ำ จ๊กมก ตลกซูเปอร์สตาร์ ก็มักจะปรารภ (ไม่ได้ขอคำปรึกษา) ให้ผมฟังอยู่บ่อยครั้ง!

