“ผีโม่แป้ง”..เป็นคำตอบ

ลำพังแค่หักยังพอทำเนา แต่ถ้ามันดีดหน้าเอา ก็เจ็บตัว-เจ็บใจเปล่าๆ..ว่าไหม?

นี่..พูดแล้วก็อดนึกถึงข้อความที่คุณอาทิตย์ อุไรรัตน์ โพสต์เมื่อกลางสัปดาห์ก่อนไม่ได้ ท่านว่าอย่างนี้..

“ทำไม พระบรมราชโองการ และ คำพิพากษาศาลฎีกา ไม่มีความหมาย ไม่ศักดิ์สิทธิ์ และไม่ได้รับการปฏิบัติตาม แถมยังฝ่าฝืนอีกด้วย ถ้ามีความหมาย และ ศักดิ์สิทธิ์จริง

จะเกิดกรณีต่างๆ เหล่านี้ได้อย่างไร เช่นเขากระโดง สนามกอล์ฟอัลไพน์ MOU 2544 การไม่ยึดทรัพย์ตามคำพิพากษาศาลฎีกา การไม่คืนทรัพย์สิน ปตท. เหตุการณ์ชั้น 14

เหล่านี้คือต้นเหตุความล่มสลายของความยุติธรรม ประเทศไทยควรมี สภาธรรมาภิบาลและคุณธรรม Council of Governance and Integrity

ใหญ่กว่าและเหนือกว่า ฝ่ายนิติบัญญัติ ฝ่ายบริหาร ฝ่ายตุลาการ และองค์กรของรัฐทั้งหมด เพื่อควบคุม ตรวจสอบ และลงโทษ อีกหรือไม่”

ถามผม..ขอตอบว่า “เห็นด้วยและควรมี” แต่ก็อยากถามกลับคุณอาทิตย์แหละว่า..สภาธรรมาภิบาลและคุณธรรม ประกอบไปด้วยบุคคลที่มาจากไหนล่ะ?

จากพระ จากครู จากแพทย์ หรือหากจากผู้พิพากษา ศาล จากนักวิชาการ นักกฎหมาย แล้วจะต่างอะไรกับองค์กรอิสระต่างๆ ที่มีอยู่?

เพราะแท้ที่จริง “ธรรมาภิบาล-คุณธรรม” มันอยู่ที่คน ไม่ได้เกี่ยวกับชื่อองค์กร ถ้าคนดี มีหิริโอตตัปปะ มีความซื่อสัตย์สุจริต มีจริยธรรมประจำตัวเสียแล้ว..

จะนั่งอยู่ที่ไหน องค์กรนั้นก็มีแต่ความน่าเชื่อถือ น่าเลื่อมใส ศรัทธา!

ผมถามไม่ได้หมายจะขัดคอให้คุณอาทิตย์ขัดใจ แต่ต่อให้มีสภาธรรมาภิบาลและคุณธรรมที่เหนือกว่า..

หากคนที่ไปนั่งยังมีกิเลส-ตัณหา อยากได้ใคร่มีทั้งเงินตรา-ยศถาบรรดาศักดิ์ แล้วจะไว้ใจ-วางใจได้อย่างไรว่าจะไปควบคุม ตรวจสอบ ลงโทษใคร-คนอื่นได้ล่ะ..หือ?

ฉะนั้น คำถาม.. “ทำไม พระบรมราชโองการ และ คำพิพากษาศาลฎีกา ไม่มีความหมาย ไม่ศักดิ์สิทธิ์ และไม่ได้รับการปฏิบัติตาม แถมยังฝ่าฝืนอีกด้วย..”

คำตอบ.. “เงิน-ยศถา” 2 ตัวนี้เท่านั้นครับคุณอาทิตย์ คำว่า “มีเงินจ้างผีโม่แป้ง” ไม่ว่าต้นกำเนิดจะมาจากไหน ก็ถือว่าเป็นความจริงนิรันดร!

ความจริงที่ว่า ไม่ว่าจะอาชีพอะไร-สังคม-องค์กรไหน บรรดา “ผีโม่แป้ง” ยังพร้อมที่จะทำงานตามการว่าจ้างอยู่ตลอดเวลา

ไม่ว่าเขากระโดง ไม่ว่าสนามกอล์ฟอัลไพน์ ไม่ว่า MOU 2544 ไม่ว่าการไม่ยึดทรัพย์ตามคำพิพากษาศาลฎีกา ไม่ว่าการไม่คืนทรัพย์สิน ปตท. ไม่ว่าเหตุการณ์ชั้น 14

ถ้าเงินไม่มา-ยศถาบรรดาศักดิ์ไม่ประเคนให้ มีหรือพวกผีจะยอมมอบกายถวายหัวรับใช้ โดยไม่ได้เกรงกลัวกระทั่งพระบรมราชโองการ และคำพิพากษาศาลฎีกา..

และที่น่าแปลกปนตะลึงงงงันผสมความคับแค้นข้องใจ นั่นคือ..เมื่อผีถูกจับได้ ก็ยัดใส่หม้อ (คุก) อยู่แค่ประเดี๋ยวประด๋าว บางตัวตดไม่ทันหายเหม็น..

มันออกมานั่งเป็นที่ปรึกษานายกฯ ซะแล้ว!

เพราะอย่างงี้แหละ ผีมันถึงไม่กลัว ไม่เข็ด ไม่หลาบ ยังพร้อมที่จะรับ “โม่แป้ง” กันอยู่เป็นปกติ ได้ทั้งเงิน-ทั้งยศถาบรรดาศักดิ์..

ยกเว้น “ผีแม่นาค” ถูกจับลงจอทีไร ผู้สร้าง-ผู้กำกับได้แต่รับทรัพย์ทุกครั้งไป!

เฮ้อ..เหนื่อยใจ ไม่รู้เมื่อไหร่ผีโม่แป้งจะไปผุดไปเกิด?.

สันต์ สะตอแมน