ประชาชนควรพึ่งประชาชน

ถ้าเรื่องดีก็ว่า “ลางดี” เรื่องร้ายก็ว่า “ลางร้าย” ความเชื่อนี้มีถึงปัจจุบันในภาพรวมก็ยังไม่เลิกเชื่อ!

ลางร้ายบางอย่างเรียกกันว่า “อาเพศ” พจนานุกรมอธิบายความหมายว่า เหตุที่เกิดขึ้นอย่างผิดปกติวิสัย ถือว่าเป็นลางไม่ดี

สำหรับอาเพศนี้ ผู้รู้เรื่องโบราณอย่างช่ำชอง ได้แบ่งเป็น 2 จำพวก คือ “จำพวกอุบาทว์พระอินทร์” หนึ่ง และ “จำพวกอุบาทว์พระยม” หนึ่ง

ในส่วนพระอินทร์ อุบาทว์จำพวกนี้คือความวิปริตที่เป็นในลักษณะกว้างๆ เช่น ฝนฟ้าอากาศมีความวิปริตผิดฤดู แม่น้ำลำคลองอยู่ๆ จากที่เคยเห็นปกติก็กลายเป็นสีแดงเลือดอะไรเทือกนั้น

หรือกลางวันกลางคืนก็เพี้ยนผิดสีผิดแสงไป ทำให้หวาดหวั่น หรือพวกสัตว์พวกแมลงอยู่ๆ ก็อพยพมาจากไหนก็ไม่รู้ จนชาวบ้านเดือดร้อน

รวมถึงความวิปริตผิดปกติแปลกประหลาดที่ไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อน เรื่องที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ก็เป็นไปได้ เช่น ต้นกล้วยออกปลีผิดที่ 

แทนที่จะออกที่ปลายต้น ดันงอกทะลุกาบกลางลำต้นออกมาซะงั้น อย่างนี้เขาก็ว่าอุบาทว์พระอินทร์ ลงว่าเกิดกับต้นกล้วยบ้านใคร

 คนที่เชื่อเขาก็ไม่เอาไว้นะ ถือเป็นเสนียดพาให้ “เรือหาย” ต้องโค่นทิ้งเหี้ยนเรียบ!

ทีนี้อาเพศจำพวกอุบาทว์พระยมบ้าง ก็เป็นความวิปริตผิดปกติอีกเหมือนกัน แต่มักส่งผลให้เกิดการสูญเสียชีวิต เกิดความวิบัติ สมชื่อพระยมน่ะแหละ!

 สึนามินี่ก็เข้าเกณฑ์อุบาทว์พระยม โรคระบาดต่างๆ อย่างโรคที่เรียกว่าห่ากินเมืองก็อุบาทว์ที่ว่านี้เช่นกัน 

ประชาชนเห็นผิดเป็นชอบ เห็นกงจักรเป็นดอกบัว ศีลธรรมตกต่ำ ศีลธรรมเสื่อมทราม บอกสอนกันไม่ได้ เป็นสังคมแบบพาราสาวะถีไม่มีใครปรานีใคร 

 รวมความแล้วเป็นอาเพศที่ก่อนความวิบัติล่มจมจะตามมา อาเพศที่เกิดประเดประดังหลายปรากฏการณ์อย่างในซีรีส์ ศรีอโยธยา ที่ ม.ล.พันธุ์เทวนพเล่าไว้นั้นน่ะ 

โบราณว่า เป็น “เสนียดแผ่นดิน” คำว่าเสนียดในกรณีทำหน้าที่ขยายคำนามจะให้ความหมายว่า หนักเกินแบกไหว แปลความสั้นๆ ก็คือ “หนักแผ่นดิน” นั่นเอง!  

มีอีกคำหนึ่งที่มักใช้คู่กับเสนียดก็คือ “เสนียดจัญไร” ความหมายก็คือ ชั่วเหลือจะทน เพราะจัญไรแปลว่าชั่วหรือสามานย์ 

อาเพศที่เป็นเสนียดจัญไรแผ่นดินในสมัยกรุงศรีอโยธยามีอะไรบ้าง ม.ล.พันธุ์เทวนพ เทวกุล ได้พยายามศึกษาค้นหามาสอดใส่ไว้ในเนื้อหาอยู่หลายช่วงเวลา

และที่ผมนำมาคุยมาเกริ่นในวันขึ้นปีใหม่นี้ ก็ด้วยผมมีความรู้สึกว่า บรรยากาศบ้านเมืองเรามันคล้ายๆ กับกำลังตกอยู่ในเสนียดอาเพศจำพวกอุบาทว์พระยมยังไงยังงั้น!

 ไม่ว่าเรื่องเศรษฐกิจ ไม่ว่าเรื่องการเมือง ไม่ว่าเรื่องความมั่นคงของรัฐ ไม่ว่าเรื่องวัฒนธรรม ไม่ว่าเรื่องศาสนา ดูเหมือนสังคมมันบิดเบี้ยวเป็นเสนียดกันไปหมดทุกภาคส่วน

และในท่ามกลางบรรยากาศเสนียดคลุมเมืองนี้ ผมก็อดห่วงใยบุคคลท่านหนึ่งไม่ได้ ในฐานะที่ท่านมีความตั้งใจอย่างบริสุทธิ์และขมีขมันในตำแหน่งรัฐมนตรีกระทรวงพลังงาน

 สื่อมวลชนตั้งฉายาให้ท่านว่า รัฐมนตรี “พีระพัง” ล้อชื่อพีระพันธุ์ของท่าน หลายคนอาจขำกับฉายานี้ แต่ผมไม่ขำ กลับยิ่งเพิ่มความห่วงในบทบาทเป็นพีระพังของท่าน 

ขอย้ำอีกหน “พาราสาวะถี” น่ะ ไม่มีใครปรานีใคร จริงผมไม่น่าห่วงท่านหรอก เพราะท่านก็น่าจะรู้ดีกว่าผมเสียอีก ว่าท่านกำลังขวางอะไรใครอยู่​

ในความเห็นส่วนตัว เรามีวีรชนมากเกินไปจนไม่ควรที่จะมีวีรชนอีกแล้ว ภาระบ้านเมืองประชาชนไม่ควรพึ่งวีรชน เราเสียคนดีเพียงคนเดียวก็ไม่คุ้มค่าแล้ว

ฉะนั้น ประชาชนควรพึ่งประชาชน ด้วยการเป็นมวลชน ส่วนพีระพันธุ์ ถ้าจะยังพลีชีพเป็น “พีระพัง”..

ก็ต้องปล่อยเลยตามเลย!

สันต์ สะตอแมน