บันทึกหน้า 4

แรงกดดันสำคัญยังอยู่ที่ข้อเรียกร้องให้รัฐบาลกล้าจัดการโครงสร้างพลังงาน โดยเฉพาะกลุ่มทุนหรือ ไอ้โม่ง ที่ถูกมองว่าอาจมีบทบาทในการกักตุนน้ำมัน หากรัฐบาลยังไม่แตะจุดนี้ ความเชื่อมั่นของประชาชนอาจสั่นคลอน และจะกลายเป็นบทพิสูจน์แรกของผู้นำรัฐบาลว่าจะสามารถ “เอาอยู่” หรือไม่

ขณะเดียวกัน ศึกภายในพรรคแกนนำอย่างภูมิใจไทยก็เริ่มมีแรงกระเพื่อมจากการจัดสรรตำแหน่งรัฐมนตรี เมื่อ กลุ่มลูกเทพ ได้รับการผลักดันขึ้นสู่ตำแหน่ง ขณะที่นักการเมืองบ้านใหญ่หลายพื้นที่ซึ่งมีผลงานกลับยังไม่ได้รับการตอบแทนอย่างเหมาะสม สถานการณ์เช่นนี้ทำให้มีการจับตาความเป็นไปได้ของการ “ปรับสมดุล” ในอนาคต ไม่ว่าจะเป็นการปรับคณะรัฐมนตรีหรือแบ่งโควตาใหม่เพื่อลดแรงกระแทกทางการเมือง

ฝั่งพรรคร่วมอย่างเพื่อไทยยิ่งอยู่ในสถานการณ์ที่เปราะบางมากขึ้น ทั้งจากการถูกจำกัดบทบาทในรัฐบาล และความเสี่ยงที่ผลงานจะถูกพรรคแกนนำดึงไปเป็นเครดิตทางการเมือง นอกจากนี้ ยังมีแรงกดดันจากคดีความในพื้นที่ โดยเฉพาะกรณีของ สุดาวรรณ หวังศุภกิจโกศล ที่ต้องหลุดจากตำแหน่งรัฐมนตรี ส่งผลกระทบต่อเครือข่ายทางการเมืองในพื้นที่ และถูกมองว่าเป็นเกมบีบทางอำนาจ เพื่อเปิดทางให้เกิดการจัดเรียงขั้วใหม่ในอนาคต

ยิ่งไปกว่านั้น ภายในพรรคเพื่อไทยเองยังเกิดรอยร้าวลึก โดยเฉพาะความไม่พอใจของ กลุ่ม 2 ส. นำโดย สุริยะ จึงรุ่งเรืองกิจ และ สมศักดิ์ เทพสุทิน ต่อการจัดสรรตำแหน่ง ครม. ที่ถูกมองว่าถูกผูกขาดโดยแกนนำใหม่ในพรรค ภายใต้บทบาทของ แพทองธาร ชินวัตร และเครือข่ายตระกูลการเมือง ทำให้กลุ่มเดิมที่มี สส.ในมือจำนวนมากเริ่มตั้งคำถามต่อทิศทางพรรค

สถานการณ์ดังกล่าวทำให้ชื่อของ “ทักษิณ ชินวัตร” ที่กำลังจะได้รับพักโทษกลางเดือน พ.ค.นี้ ถูกจับตามองอีกครั้ง ว่าจะเข้ามามีบทบาท สยบรอยร้าว ภายในพรรคหรือไม่ เพราะหากปล่อยให้ความขัดแย้งบานปลาย อาจนำไปสู่การสูญเสียกำลังทางการเมือง และเปิดช่องให้พรรคแกนนำดึงตัวนักการเมืองเข้าสู่ขั้วของตน

ในอีกมุมหนึ่ง เกมการเมืองที่น่าสนใจคือ การตั้งคณะรัฐมนตรีเพียง 35 ตำแหน่ง จากทั้งหมด 36 ตำแหน่ง โดยจงใจเว้นว่างไว้ 1 ตำแหน่ง กลายเป็น เครื่องมือทางการเมือง สำคัญ ใช้เป็นทั้งแรงจูงใจและแรงกดดันต่อกลุ่มการเมืองต่างๆ ที่ต้องการเข้าร่วมรัฐบาล หรือหวังตำแหน่งรัฐมนตรีในอนาคต

กลยุทธ์นี้ไม่เพียงช่วยลดแรงกดดันในช่วงตั้งรัฐบาล แต่ยังเปิดช่องให้สามารถปรับเปลี่ยนสมดุลอำนาจได้ตลอดเวลา โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่พรรคร่วมบางพรรคเริ่มมีท่าทีต่อรองเกินตัว ซึ่งบทเรียนก็ปรากฏชัดจากกรณีของ พรรคกล้าธรรม ที่แม้จะอ้างเสียงสนับสนุนจำนวนมาก แต่เมื่อเรียกร้องเกินน้ำหนักทางการเมือง กลับต้องเผชิญกับภาวะ กินแห้ว ไม่ได้ตำแหน่งตามที่หวัง หลังไม่พอใจแค่กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ โดยมีรายงานว่าอยากได้ถึงกระทรวงมหาดไทย

เช่นเดียวกับพรรคพลังประชารัฐ ที่มีจำนวน สส. 5 เสียง นำโดย ตรีนุช เทียนทอง หัวหน้าพรรค แต่ พยายามต่อรองตำแหน่งระดับรัฐมนตรีว่าการ ทั้งที่ พรรคน้ำเงินจะให้รัฐมนตรีช่วยว่าการ ก็ต้องพบกับความจริงทางการเมืองว่า “อำนาจต่อรอง” ต้องสอดคล้องกับ “น้ำหนักตัวเอง” มิฉะนั้นย่อมถูกกันออกจากสมการรัฐมนตรีอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้.

คางดำ