'สมยศ' ผุดนิยายสั้น 'อย่าได้อ่านเรื่องไร้สาระของคนสารเลว' จอมให้กำลังใจยังเคารพเสมอ

“สมยศ” โพสต์เศร้า! “อย่าได้อ่านเรื่องไร้สาระของคนสารเลว” ก่อนเล่าเรื่องราวชายคนหนึ่งเผชิญแรงกดดันหลังตกเป็นข่าวฉาว ขณะที่ “จอม เพชรประดับ” เข้าให้กำลังใจ บอกยังเคารพและเชื่อมั่นในความเป็นนักสู้เสมอ

24 สิงหาคม 2569 - นายสมยศ พฤกษาเกษมสุข นักกิจกรรมทางการเมือง โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊ก ระบุว่า “อย่าได้อ่านเรื่องไร้สาระของคนสารเลว” พร้อมเขียนเรื่องราวว่า

“พวกเราเศร้ามาก อ่านเรื่องของพ่อแล้ว พ่อผิดมากที่ทำกับเด็กแบบนั้น ไม่ขอพูดคุยและติดต่อกันอีกแล้ว”

ผมกดโทรศัพท์ปิดการสนทนาไปก่อน กลืนก้อนน้ำลายก้อนใหญ่ลงคอ หลับตาลงพร้อมกับน้ำตาไหลออกมา หมุนคอซ้ายขวาไปมาดังกร๊อกแกร๊ก มึนหัวและรู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักทับบนหัว

ผมเดินก้มหน้าไปอย่างเชื่องช้า ถึงช่องทางผ่านไปขึ้นรถไฟฟ้า หยิบเหรียญกลมดำหาที่ทาบสัญญาณไม่ได้ จนคนข้างหลังต้องเข้ามาช่วยทาบสัญญาณให้เปิดช่องทางผ่าน

ผมเดินไปแบบไม่รู้ทาง หาทางขึ้นไปชานชาลาไม่ได้ รปภ.สังเกตเห็น ช่วยนำทางไปที่ชั้น 3 เพื่อขึ้นรถไฟฟ้าสายสีแดง

ผมก้าวเข้าไป มีคนยืนกันเต็มแล้ว หญิงสาวคนหนึ่งลุกขึ้นแล้วให้ผมไปนั่งแทน เธอจ้องหน้าผมและขมวดคิ้วอยู่นาน ผมได้แต่ก้มหน้าลงต่ำ ถึงสถานีดอนเมือง ผมเดินหาทางลงบันไดเลื่อนไม่ถูก เดินวนอยู่ 3 รอบ ตัดสินใจลงช่องทางหนึ่ง พอดีกับที่จอดรถวินมอเตอร์ไซค์

ผมบอกไปที่บ้านริมสวน วินหนุ่มมองหน้าผม “อ๋อ พี่นี่เอง เห็นหน้าชัดมากในสื่อ ไปขืนใจเด็กได้อย่างไร” ผมเดินหนีออกไป เดินก้มหน้าไปอย่างเชื่องช้า ใจเหม่อลอย

ไปได้แค่ครึ่งทาง ผมแวะร้านข้าวแกงที่คุ้นเคยกันดี ผมสั่งอาหารจานเดิมคือผัดกะหล่ำน้ำปลา แม่ค้าเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มให้ผมแล้วพูดว่า “นี่ไง ไปขืนใจเด็ก เป็นข่าวใหญ่มาก ทีหลังมาเอาคนที่มีอายุเท่าป้าดีกว่านะ” พร้อมเสียงหัวเราะกับป้าอีกคน

ผมพูดอะไรไม่ออก ตักข้าวช้อนแรกลงคอโดยไม่เคี้ยวเลย ผัดกะหล่ำน้ำปลาทำไมมันจืดชืดเช่นนี้ ผมกินไม่ลง ลุกไปรินน้ำเปล่ากลั้วลงคอ แล้วเดินจากร้านไป

ถึงหน้าหมู่บ้าน รปภ.ไม่ลุกขึ้นตะเบ๊ะเหมือนทุกครั้ง ผมส่งยิ้มและทักทาย รปภ.บอกว่า “คนในซอย 2 เขาคุยกันแต่ข่าวของพี่ ดังมากเลยนะ หน้าพี่กับเสื้อสีฟ้าออกสื่อชัดมากทุกช่อง”

ผมพูดอะไรไม่ออก เดินก้มหน้าเข้าบ้านที่ใบไม้จากต้นปีบร่วงหล่นลงเต็มพื้นหน้าบ้าน ผมนั่งลงบนเก้าอี้ไม้เอน มือก่ายหน้าผาก หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่าน เจอคนแรกที่รู้จักและสนิทสนมกันมากด้วยข้อความสั้น ๆ ว่า “ขอโทษไม่สำนึกผิด แล้วไปซ้ำเติมอีก เลว ผิดหวังมาก” ตามด้วยข้อความ “เสียดาย เคยสนับสนุนสินค้าตลอดมา พวกจอมปลอม ไอ้ชาติชั่ว ไอ้สารเลว”

ผมหลับตาลง ถอนหายใจเฮือกใหญ่ คงมองหน้าใครไม่ได้เลย มีน้อง 2 คนที่รู้จักกันส่งข้อความมาว่าอยากมาหา จะได้ช่วยแก้ไขสถานการณ์ ผมบอกไปว่าอยู่ต่างจังหวัด

โทรศัพท์เสียงดังขึ้นอีกหนึ่งสาย บอกว่าจะมาหาที่บ้าน อยากสัมภาษณ์เพิ่มเติม ผมปฏิเสธไปทันทีว่าไม่ต้องการพูดเรื่องนี้ ปลายสายบอกต่อ “แสดงว่าพี่ยอมรับผิดใช่ไหม” ผมกดปุ่มวางสายโทรศัพท์ตัดบท

ผมตัดสินใจหยิบกุญแจรถ ขับออกจากบ้านไปทันที ไม่รู้จะไปที่ไหนดี แต่ขอไปให้พ้นจากที่ตรงนี้ไปก่อน

มาถึงครึ่งทาง แสงแดดอ่อนลง ท้องฟ้าเมฆดำตั้งเค้า ฝนที่โค้งขอบฟ้าเทลงมา ผมแวะจอดรถที่ปั๊มบางจาก เอนเบาะลงนอน ถอนหายใจดังเฮือกใหญ่

ผมโทรไปหาเพื่อนรุ่นพี่ที่สนิท คิดว่าจะช่วยให้ที่พักผมได้ ทันทีที่รับสาย ยังไม่ทันพูดสวัสดีเลย แม่งขึ้นต้นด้วย “ไอ้เหี้ย ตอนมึงเป็นหนุ่ม มึงแหกกฎสามช้า มึงไม่เข็ด ตอนนี้มาแหกกฎสามช้าตอนแก่ เป็นยังไงล่ะ สมควรสิ้นชีวิตได้แล้ว”

ผมบอกว่าจะไปพักหลบหน้าผู้คน แล้วจะเล่าให้ฟัง เสียงห้าวดังตามแบบชาวใต้ตอบกลับทันที “มึงไม่ต้องมา ถ้ามึงยังไม่สำนึกผิด”

ผมตอบกลับ “ผมผิดไปแล้ว ขอโทษด้วย” พี่คนนี้ตอบกลับมาว่า “ขอโทษแบบนี้ มึงขอโทษไปอย่างงั้นแหละ ไอ้เหี้ย”

ผมพยายามจะข่มตาลง อยากจะนอนหลับ แต่นอนไม่หลับ พลิกตัวไปมา เสียงยุงมาร้องดังใกล้รูหู หวีด ๆ ผมเคลิ้มครึ่งหลับครึ่งตื่น พร้อมกับเสียงของยุง 2-3 ตัว “สมน้ำหน้า”

ผมเอามือตบยุงเข้าที่กกหูขวาของผมดังแผละอย่างแรง ไม่รู้ยุงมันตายหรือเปล่า แต่ใบหูและแก้มผมเจ็บปวดและมึนชามาก

ต่อมา นายจอม เพชรประดับ สื่อมวลชนอิสระ เข้าไปแสดงความคิดเห็นใต้โพสต์ดังกล่าว โดยระบุว่า

“ผมยังเชื่อมั่นในความเป็นนักสู้ของพี่เสมอครับ บนเส้นทางชีวิตย่อมมีพลาดพลั้ง ผิดพลาด แต่หากยอมรับ และเดินหน้าสู้ต่อทั้งต่อเรื่องราวที่เกิดขึ้น และสู้กับอำนาจเผด็จการ สร้างสังคมการเมืองที่เป็นประชาธิปไตย พี่มีผลงานในเรื่องนี้เป็นที่ประจักษ์อยู่แล้ว

อาจจะหลบไปจากสังคมและโลกโซเชียลสักพัก เมื่อเข้มแข็งแล้วค่อยกลับมา....มีอะไรที่ผมช่วยได้ ยินดีนะครับพี่ ยังเคารพและเชื่อมั่นพี่เสมอครับ”.