'ผู้นำนิกายชีอะห์' ตามร่องรอยทฤษฎีสมคบคิดที่ชายแดนใต้ อาจเป็นจังหวะ 'รีเซ็ตโต๊ะเจรจา'

7พ.ค.2568 - นายซัยยิด สุไลมาน ฮูซัยนี ผู้นำศาสนาอิสลามนิกายชีอะห์แห่งประเทศไทย โพสต์เฟซบุ๊กส่วนตัว หัวข้อ ตามร่องรอยทฤษฎีสมคบคิดที่ชายแดนใต้!!!! มีเนื่อหาดังนี้

คำขอที่ไม่ธรรมดา : เมื่อวาทกรรม “สันติภาพ” กลับมาอีกครั้ง พร้อมชื่อของทักษิณ และเงาเครือข่ายตะวันตก
ช่วงนี้เราเห็น ส.ส.รอมฎอน ปันจอร์ กับ พรรณิการ์ วานิช ออกมาเรียกร้องให้รีบตั้งโต๊ะเจรจากับ BRN ท่ามกลางเหตุรุนแรงที่กระหน่ำใส่พลเรือนแบบไม่เลือกหน้า ทั้ง อุสตาซ พระ เณร เด็ก ผู้พิการ
ถ้ามองผิวเผินเหมือนแค่ห่วงสถานการณ์ แต่ถ้าดูให้ลึก มันไม่ใช่แค่นั้น —นี่อาจเป็นความเคลื่อนไหวทางการเมืองที่ถูกมองในหลายมุมที่มีเงาของใครบางคนซ่อนอยู่ และชื่อ ทักษิณ ชินวัตร ก็กลับมาโผล่อีกครั้งอย่างมีนัยสำคัญ

1] รัฐบาลอุ้งอิ้ง กับ “ความเงียบที่มีราคา”
ตอนนี้รัฐบาลยังไม่แต่งตั้งหัวหน้าคณะพูดคุยคนใหม่ หลังจากคนเก่าหมดวาระ
กระบวนการพูดคุยก็เลย “ว่างเปล่า” อยู่กลางอากาศ
ช่องว่างแบบนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก เพราะมันเปิดทางให้เสียงจากฝั่งที่โปรตะวันตก — ทั้งฝั่ง NGO และนักการเมืองบางกลุ่ม — เสนอ “สูตรเจรจาแบบใหม่” ที่ไทยอาจคุมเกมไม่ถนัดเหมือนเดิม
ข้อเสนอที่เอ่ยชื่อทักษิณว่าเหมาะจะนั่งหัวโต๊ะเจรจา ไม่ใช่หลุดปากเฉย ๆ แต่มันเหมือน “หยั่งเชิง” เพื่อดูว่า จะมีเสียงตอบรับจากฝ่ายไหนบ้าง อย่าลืมว่า ทักษิณคือคนที่เคยใช้มาตรการความมั่นคงเข้มข้นที่สุดในประวัติศาสตร์ แต่ในอีกมุม เขาก็เป็นคนเปิดประตูให้เวทีเจรจาแบบ Track II เริ่มทำงาน ผ่านองค์กรอย่าง HD และ Geneva Call เพราะงั้น ถ้าจะบอกว่าเขา “รู้ช่องทางคุยกับฝรั่ง” ก็คงไม่ผิดนัก แล้วการผลักเขากลับเข้าสู่เวทีใต้โต๊ะแบบนี้ อาจเป็น “ทางลัด” ที่จะมีบทบาทพิเศษในประเทศ
ฝ่ายที่ผลักแนวคิดนี้ก็คือ พรรคประชาชน กับคณะก้าวหน้า สองกลุ่มนี้ยืนอยู่ในฝั่งที่เปิดรับแนวคิดตะวันตกเต็มตัว — ทั้ง soft power, non-violence, และโต๊ะเจรจาแบบไร้กรอบอำนาจรัฐ เขาไม่ได้แค่เรียกร้องให้เจรจาเฉย ๆ แต่กำลัง “กำหนดกรอบเจรจา” ใหม่ ที่เปิดทางให้เครือข่ายต่างประเทศมีบทบาทมากขึ้นเรื่อย ๆ

2] เมื่อ “ความรุนแรง” กลายเป็นเครื่องมือเปิดโต๊ะ?
ที่น่าคิดคือ พรรณิการ์พูดว่า “BRN เคยควบคุมสถานการณ์ได้เมื่อมีโต๊ะเจรจา”
คำพูดแบบนี้มีนัยลึกมาก มันเหมือนจะบอกว่า ความรุนแรงที่ปะทุขึ้น… เป็น “สัญญาณ” ให้รัฐกลับไปเจรจา
แล้วถ้ารัฐยอมกลับโต๊ะเพราะเหตุแบบนี้ มันก็เท่ากับยอมให้ “ความรุนแรง” เป็นแต้มต่อ เป็นเงื่อนไข ตรรกะแบบนี้อันตรายมาก — เพราะผู้บริสุทธิ์จะกลายเป็นเบี้ยในเกมการเมืองที่เราไม่รู้ว่าใครกำหนด และเบื้องหลังทั้งหมดนี้… มี “ตะวันตก” คุมจังหวะ? Geneva Call, HD Centre และ NGO ใหญ่ ๆ จากยุโรป มีบทบาทในโต๊ะ มานานแล้ว พวกเขาไม่ได้แค่ช่วยสื่อสาร แต่ “ตั้งกรอบเจรจา” ด้วยมุมมองของเขาเอง
ถ้ารัฐไทยเงียบ หรือปล่อยให้ความเคลื่อนไหวแบบนี้เดินต่อไปเรื่อย ๆ สุดท้าย… เราอาจไม่ใช่คนออกแบบโต๊ะเจรจานี้อีกต่อไป
สรุปที่ต้องคิดต่อ
-- ความเคลื่อนไหวประเด็นนี้ ไม่ได้มาเพราะความห่วงใยล้วน ๆ แต่มันอาจเป็น “จังหวะรีเซ็ตโต๊ะ” ที่ให้ฝ่ายที่มีแนวทางไม่สอดคล้องกับรัฐไทยเข้ามามีบทบาท
--จากมุมมองของบางฝ่าย ทักษิณอาจถูกมองว่ากำลังถูกเสนอให้เป็น “figure of compromise”(บุคคลที่ทุกฝ่ายยอมรับได้) ระหว่างกลุ่มติดอาวุธกับตะวันตก ซึ่งเปิดทางให้กลับคืนเวทีนโยบายอย่างแยบยล
-- การใช้ความรุนแรงเพื่อเรียกร้องการเจรจา…ไม่ใช่แค่ตรรกะย้อนแย้ง แต่มันคือ “จริยธรรมที่ลื่นไหล” ซึ่งควรถูกตั้งคำถาม พูดง่าย ๆ คือ วันนี้บอกว่า “การใช้ความรุนแรงกับพลเรือนเป็นสิ่งเลวร้าย”
แต่พออีกฝ่ายใช้แล้วบอกว่า “เพื่อเรียกร้องสันติภาพ” ก็กลับมองว่า พอเข้าใจได้ แบบนี้ไม่ใช่จริยธรรมที่เที่ยงตรง แต่คือ จริยธรรมที่เปลี่ยนตามบริบททางการเมือง —ซึ่งอันตรายมาก เพราะมันทำให้ การกระทำที่ผิด กลายเป็น เหตุผลที่ยอมรับได้ ถ้า “เป้าหมายดูดีพอ”