ไทยหวังพึ่งจีนได้หรือไม่ ในกรณีถูกสหรัฐฯกดดัน 'เอ็ดดี้' มีคำตอบ

17 พ.ย.2568-นายอัษฎางค์ ยมนาค อินฟลูเอนเซอร์การเมืองชื่อดังฝ่ายอนุรักษ์นิยม โพสต์เฟซบุ๊ก “เอ็ดดี้ อัษฎางค์” เผยแพร่บทความเรื่อง “ไทยหวังพึ่งจีนได้หรือไม่ ในกรณีถูกสหรัฐฯ กดดัน?” เนื้อหาระบุ

วิเคราะห์จากหลักการ ผลประโยชน์แห่งชาติ (National Interest) และ การถ่วงดุลอำนาจ (Balancing of Power) เพื่อตอบคำถามว่าไทยหวังพึ่งจีนได้หรือไม่ และจีนจะยื่นมือเข้ามาช่วยไทยในปัญหาชายแดนไทย-กัมพูชาที่ถูกสหรัฐฯ กดดันอย่างไร

การวิเคราะห์: ไทยหวังพึ่งจีนได้หรือไม่ ในกรณีถูกสหรัฐฯ กดดัน?

คำตอบคือ ไทยสามารถหวังพึ่งจีนในมิติของการสนับสนุนทางการทูตและเศรษฐกิจเพื่อคานอำนาจได้ แต่ไม่สามารถคาดหวังความช่วยเหลือทางทหารโดยตรงในปัญหาชายแดนกับกัมพูชา

1. ทำไมไทยจึง “หวังพึ่ง” จีนได้ (มิติการคานอำนาจ)

สถานการณ์นี้คือ โอกาสทองทางภูมิรัฐศาสตร์ ของจีน และคำกล่าว “จีนและไทยผูกพันดุจครอบครัวเดียวกัน” คือการตอบรับแรงกดดันจากสหรัฐฯ ที่มีต่อไทยอย่างสมบูรณ์แบบ การที่สหรัฐฯ ใช้ประเด็นการค้ามากดดันไทยในปัญหาความมั่นคง แสดงถึงความไม่น่าเชื่อถือของสหรัฐฯ ในฐานะพันธมิตร จีนจะใช้โอกาสนี้ในการตอกย้ำภาพลักษณ์ว่าตน เป็น หุ้นส่วนที่มั่นคงกว่า ซึ่งเป็นความได้เปรียบทางยุทธศาสตร์ของจีน จีนจะยื่นมือเข้ามาช่วยไทยในรูปแบบของการให้ การสนับสนุนทางอ้อมและสร้างเกราะป้องกันทางการทูต

ตัวอย่างการช่วยเหลือ:  จีนสามารถแถลงการณ์สนับสนุน “สิทธิในการปกป้องอธิปไตยของไทย” และเรียกร้องให้ทุกฝ่ายแก้ไขปัญหาภายใต้ “กรอบการเจรจาที่มีความยุติธรรมและเคารพซึ่งกันและกัน” (โดยเน้นย้ำถึงมิตรภาพจีน-ไทย) เพื่อเป็นการ ลดความชอบธรรม ของการกระทำของสหรัฐฯ  เมื่อสหรัฐฯ ใช้ภาษีเป็นเครื่องมือ จีนอาจตอบโต้ด้วย “การเพิ่มการลงทุนหรือข้อตกลงการค้าที่เป็นประโยชน์แก่ไทย” (เช่น การเร่งรัดโครงการรถไฟ, การให้สิทธิพิเศษทางการค้า) เพื่อลดผลกระทบจากการถูกสหรัฐฯ ระงับเจรจาภาษี ซึ่งเป็นการ คานอำนาจทางเศรษฐกิจ อย่างชัดเจน

2. ขีดจำกัดความช่วยเหลือของจีน (ทำไมจึงไม่ช่วยโดยตรง)

แม้จีนจะใช้ภาษาที่อบอุ่น แต่จีนจะไม่เข้าแทรกแซงปัญหาชายแดนโดยตรง เพราะ กัมพูชาคือ “เพื่อนที่แข็งแกร่ง” และเป็น ฐานทางยุทธศาสตร์ ที่สำคัญที่สุดของจีนในอาเซียน โดยเฉพาะการเข้าถึงอ่าวไทย (ผ่านฐานทัพเรือเรียม) และการเป็นรัฐกันชน (Buffer State) จีนจะไม่ยอมเสี่ยงทำลายความสัมพันธ์ระดับสูงกับกัมพูชา เพื่อเข้าข้างไทยในความขัดแย้งเรื่องเขตแดน จีนจะคงท่าทีที่เป็นกลางและเรียกร้องให้ทั้งสองฝ่าย “แก้ไขปัญหาด้วยความปรารถนาดี”  จีนยึดมั่นในหลักการไม่แทรกแซงกิจการภายในของประเทศอื่นอย่างเคร่งครัด การเข้าข้างไทยในความขัดแย้งกับกัมพูชาจะถือเป็นการ ละเมิดหลักการนี้ และจะทำลายความน่าเชื่อถือของจีนในฐานะ “หุ้นส่วนที่เชื่อถือได้” ในสายตาของประเทศอาเซียนอื่น ๆ ทันที

 จีนมุ่งเป้าไปที่ “สหรัฐฯ” ไม่ใช่ “กัมพูชา”: เป้าหมายทางยุทธศาสตร์ของจีนคือการ “ลดอิทธิพลของสหรัฐฯ ในภูมิภาค”ไม่ใช่การตัดสินว่าใครถูกใครผิดระหว่างไทยกับกัมพูชา ดังนั้น การ “ช่วยไทย” จึงมีจุดประสงค์เพื่อ “ตอกย้ำความผิดพลาดของสหรัฐฯ ในการใช้การค้าเป็นอาวุธ” เท่านั้น

สรุปผลทางภูมิรัฐศาสตร์ต่อไทย

ไทยกำลังเล่นเกม “การทูตไม้ไผ่” ที่ซับซ้อนอย่างยิ่ง โดยมีทางเลือกและผลลัพธ์ดังนี้:

1. โอกาส: ไทยได้ ยกระดับสถานะ ในสายตาของจีนเป็นระดับ “ครอบครัว” ซึ่งเป็น “ผลประโยชน์ทางยุทธศาสตร์” ที่สำคัญในการคานอำนาจและเปิดโอกาสทางเศรษฐกิจครั้งใหญ่ เมื่อสหรัฐฯ ใช้การค้ามาเป็นพันธนาการ จีนก็เสนอการค้ามาเป็นอิสรภาพ

2. ความเสี่ยง: การรับความช่วยเหลือจากจีนในช่วงเวลานี้ ย่อมมี “ราคา” และ “เงื่อนไข” ตามที่บทความระบุ ซึ่งอาจนำไปสู่การ พึ่งพาจีนมากเกินไป และทำให้ไทยเสียสมดุลในการดำเนินนโยบายต่างประเทศในระยะยาว

3. ความคาดหวังที่เป็นจริง: จีนจะช่วย ป้องกันไม่ให้ไทยถูกสหรัฐฯ รังแกทางการค้า โดยให้ทางเลือกทางเศรษฐกิจที่น่าดึงดูด แต่จีนจะไม่เข้ามาก้าวก่ายหรือตัดสินในปัญหาทุ่นระเบิดชายแดนไทย-กัมพูชาโดยตรง เพราะต้องรักษาความสัมพันธ์กับกัมพูชาไว้

4. ไทยต้องใช้คำว่า “ครอบครัวเดียวกัน” นี้เป็น อำนาจต่อรอง เพื่อกดดันให้สหรัฐฯ ยกเลิกเงื่อนไขการระงับเจรจาภาษี โดยแสดงให้เห็นว่าหากสหรัฐฯ ยังคงกดดันเช่นนี้ ไทยก็มีทางเลือกอื่นที่อบอุ่นกว่าจากมหาอำนาจคู่แข่งทันที