เจี๊ยะป้าบ่อสื่อ! ‘ป้าธิดา’ หลุดโลกไม่เคยได้ยินใครพูด ทหารไทยรบยังไงก็แพ้

6 ม.ค. 2569- ธิดา ถาวรเศรษฐ อดีตแกนนำคนเสื้อแดง ปัจจุบันสวมเสื้อสีส้ม โพสต์ข้อความว่า ทหารมีไว้ทำไม…มีใครไม่รู้บ้าง?

เหตุจาก พลโท ดร.ธีรนันท์ นันทขว้าง โพสต์ข้อความแสดงความไม่พอใจที่อ้างว่ามีวาทกรรมด้อยค่ากองทัพและความเป็นทหาร 3 วาทกรรม คือ 1) ทหารมีไว้ทำไม 2) ทหารไทยรบยังไงก็แพ้ 3) ใช้คำพูดที่สร้างความแตกแยกในกองทัพ

ดิฉันคิดว่ากองทัพต้องทบทวนตำแหน่ง “เจ้ากรมข่าวทหารบก” ของท่านแล้ว เพราะอ่านโพสต์แล้ว ท่านจะทำให้มีการแตกแยกระหว่างพลเรือนกับทหาร เป็นวาทกรรมที่ไม่ตรงความจริง นี่เป็นข้อเสียหายอย่างรุนแรง แทนที่จะเกิดความเข้าใจอันดีระหว่างทหารกับพลเรือน กลับตรงข้าม

วาทกรรม ทหารมีไว้ทำไม เป็นวาทกรรมที่สร้างสรรค์มาก ท่านตอบซิว่าทหารมีไว้ทำไม? ก็พิทักษ์อธิปไตย ต่อต้านการรุกรานจากต่างชาติ

หรือว่าท่านคิดว่าทหารมีไว้ทำรัฐประหาร ยึดอำนาจ แล้วเป็นผู้ปกครองประเทศ หรือปกป้องทหารที่ทำธุรกิจ หรือกินหัวคิวงบประมาณอาวุธยุทโธปกรณ์

การปกป้องชายแดนไทย-เขมร นี่คือคำตอบว่า ทหารมีไว้ทำไม? นี่แหละคือภารกิจทหาร ไม่ใช่มีเพื่อทำอย่างอื่น หรือปกครองประเทศอิสระ ไม่ขึ้นต่อฝ่ายการเมืองที่ได้รับเลือกตั้งจากประชาชน ดิฉันเห็นท่านมีแฮชแท็กว่า #oldSoldiersneverdie ดิฉันคิดว่า นายทหารเกษียณหลายคนเข้าใจผิด จึงทู่ซี้เพื่อมีอำนาจ เพราะไม่ดูคำต่อมาว่า they just fade away (ทหารเก่าไม่มีวันตาย แต่จะค่อย ๆ จางหายไป)

และเกิดจากคำพูดของ นายพลแมคอาเธอร์ ผู้ยิ่งใหญ่ และผู้คนเห่อคลั่งไคล้เป็นวีรบุรุษแห่งสงครามเอเชียแปซิฟิค แต่ก็ถูกปลดจากราชการทันทีโดยประธานาธิบดี แฮร์รี ทรูแมน (เพราะเสนอให้เอาระเบิดปรมาณูไปถล่มจีน)

นี่คืออารยประเทศที่แม่ทัพใหญ่ก็ต้องขึ้นกับฝ่ายการเมือง ดังนั้น วาทกรรม ทหารมีไว้ทำไม ถ้าเป็นทหารอาชีพจริง จะรู้คำตอบอยู่แล้ว เขาไม่เดือดร้อน ร้อนตัว ออกมาโวยวาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งมีตำแหน่งเป็น เจ้ากรมข่าวทหารบก

วาทกรรมที่สอง ทหารไทยรบยังไงก็แพ้ ดิฉันอ่านข่าวทุกวัน ติดตามข่าวสาร ประชาชนที่เห็นด้วยเห็นต่างมาตลอด ไม่ได้ยินใครพูดนะ เคยได้ยินครั้งเดียวตอนปี 2535 ที่มีแนวหน้าระหว่างมวลชนประจันหน้าทหาร มีมวลชนตะโกนว่า รบลาวก็แพ้ลาว (ยุคสมรภูมิร่มเกล้า) ดีแต่มารบกับประชาชนมือเปล่า แต่หลังจากนั้นดิฉันไม่เคยได้ยิน มีแต่คำพูดวต่อเนื่องจากวาทกรรม ทหารมีไว้ทำไม คือ ทหารใช้กระสุนจริงยิงประชาชนมือเปล่าได้ (ในปี พ.ศ. 2552, 2553) และก่อนหน้านี้ตั้งแต่ปี 2516, 2519, 2535 (ซึ่งได้รับการนิรโทษกรรมทั้ง 3 ปี) แต่ปี 2552, 2553 ยิงประชาชนมือเปล่า แล้วประกาศชัยชนะในวารสาร เสนาธิปัตย์ และที่อื่น ๆ ยิงประชาชนในประเทศที่ไม่มีอาวุธ มันแสดงความเก่งกล้าหรืออย่างไร? ไม่มีใครบอกว่า ทหารไทยรบกับใครก็แพ้ ท่านพูดเอง มีแต่พูดทหารชนะประชาชนที่ไม่มีอาวุธ นี่ถือเป็นการประดิษฐ์วาทกรรมที่ใส่ร้ายป้ายสีประชาชนและพรรคการเมืองที่ท่านไม่ชอบ

วาทกรรมที่สาม การอ้างวาทกรรมของพลเรือนที่แยกทหารชั้นผู้น้อยจากทหารชั้นผู้ใหญ่ นี่เป็นเรื่องที่ท่านปกป้องกองทัพ หรือปกป้องนายทหารชั้นผู้ใหญ่ ที่กระทำการไม่ถูกต้อง ทั้งในเรื่องทำธุรกิจ การคอร์รัปชั่น การเอาเปรียบกดขี่ทหารชั้นผู้น้อย

ถ้าท่านปกป้องกองทัพจริง แทนที่จะปกป้องทหารชั้นผู้ใหญ่ที่ทำไม่ถูกต้องตามฐานะทหารอาชีพ ท่านควรจะดีใจที่มีคนขุดคุ้ยปัญหาขึ้นมา เพื่อได้รับการแก้ไข ให้สถาบันกองทัพดีขึ้น แทนที่จะกลบข่าวอื้อฉาวในกองทัพ แล้วปล่อยให้เรื่องทุจริตคิดมิชอบ กินหัวคิวการซื้ออาวุธยุทโธปกรณ์ ได้ของห่วย ๆ มา เช่น GT200 เรือเหาะ (บอลลูน) กินหัวคิวและกดขี่ทหารชั้นผู้น้อย กระทั่งกินหัวคิวลอตเตอรี่ทหารผ่านศึก หรือสั่งทหารยิงประชาชนมือเปล่ากลางถนน ท่านว่าการเปิดโปงเรื่องเหล่านี้จะเป็นการกอบกู้ยกระดับสถาบันกองทัพ หรือทำลายกองทัพกันแน่

สรุป ท่านเป็นทหารแบบไหน? รักกองทัพจริงรึเปล่า? ถึงได้โพสต์เช่นนี้ ถ้าท่านไม่ปกป้องความผิดก็ไม่ต้องเดือดร้อน จนออกมาเปลืองตัวเป็นเป้าใน Spotlight ทางการเมืองของประชาชนในฤดูหาเสียงของพรรคการเมือง

ประชาชนไทยไม่ว่าจะมีความคิดการเมืองแบบจารีตหรือเสรีนิยม จะรักชอบพรรคแบบใด ล้วนรักทหารอาชีพที่เสียสละเพื่อปกป้องอธิปไตยของชาติทั้งนั้น เพราะ

ชาติ คือ องค์รวมของประชาชนไทย.