ดูละครวาย…รสนิยมเปลี่ยน!?

แต่เดี๋ยวนี้ละครไม่ได้มีแค่พระเอกกับนางเอกอย่างที่คุ้นเคยกันอีกแล้ว

มีทั้งละครชายรักชายที่เรียกกันว่าละครวาย และละครหญิงรักหญิงที่เรียกว่า GL ซึ่งก็มีคนติดตามชื่นชอบกันไม่น้อย

ว่าแต่คำว่า “วาย” กับ “GL” นี่มาจากไหนกัน

สารภาพว่าผมเองก็ไม่ค่อยแน่ใจ เลยลองไปค้นดู ถึงได้รู้ว่าคำว่า “วาย” มาจากตัวอักษร Y ของคำญี่ปุ่น Yaoi (ยาโอย) ซึ่งเดิมใช้เรียกเรื่องราวความรักระหว่างผู้ชายกับผู้ชาย ส่วน GL ย่อมาจาก Girls’ Love หมายถึงเรื่องความรักระหว่างผู้หญิงกับผู้หญิง

ที่น่าสนใจคือเรื่องแนวนี้เริ่มจากนิยายและการ์ตูนญี่ปุ่น ก่อนจะค่อยๆ ได้รับความนิยมจนกลายมาเป็นละครและซีรีส์อย่างที่เห็นกันทุกวันนี้

จริงๆ ผมเองก็ไม่ได้ติดตามละครวายหรือละคร GL เป็นเรื่องเป็นราว จึงไม่รู้เหมือนกันว่าทุกวันนี้มีมากน้อยแค่ไหน

พอดีมีข้อความฉบับหนึ่งส่งต่อกันมาทางกลุ่ม LINE หลายกลุ่ม จนมาถึงผมด้วย

เจ้าของข้อความแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับละครวายและละคร GL รวมถึงความห่วงใยที่มีต่อเด็กและเยาวชน อ่านแล้วผมว่าน่าสนใจ เพราะสะท้อนความรู้สึกของคนส่วนหนึ่งที่มีต่อความเปลี่ยนแปลงของสังคมไทย

ที่สำคัญ เจ้าของข้อความยังบอกไว้ด้วยว่า “ช่วยกันเผยแพร่ ให้ถึงทุกช่อง” ผมก็เลยถือโอกาสนำมาเผยแพร่ต่อในคอลัมน์นี้ เผื่อจะได้ชวนกันคิด ชวนกันคุย

ลองอ่านข้อความของเขากันก่อนครับ

...............................

เรียนผู้อำนวยการ และผู้จัดละคร สถานีโทรทัศน์ทุกช่อง

...............................

ผมเข้าใจความรู้สึกของเจ้าของข้อความอยู่เหมือนกัน

คนที่เคยดูละครพระเอกนางเอกรักกันมาตลอดชีวิต พอเปิดโทรทัศน์มาเจอพระเอกรักพระเอก หรือนางเอกรักนางเอก ก็อาจไม่คุ้นตาเป็นธรรมดา

จะให้คนที่เติบโตมากับละคร บ้านทรายทอง เปลี่ยนมานั่งลุ้นว่าพระเอกหนุ่มสองคนจะลงเอยกันอย่างไร ก็คงต้องให้เวลาปรับตัวกันหน่อย

ยิ่งเรื่องความห่วงใยเด็กและเยาวชน ผมว่าเป็นเรื่องที่รับฟังได้ครับ เพราะสื่อทุกวันนี้เข้าถึงเด็กง่ายเหลือเกิน บางเรื่องผู้ใหญ่ยังดูแล้วต้องเกาหัว เด็กกลับเปิดดูได้เองในโทรศัพท์

แต่ความห่วงใยก็เป็นเรื่องหนึ่ง ส่วนความกังวลว่าเด็กดูละครวายแล้วจะเปลี่ยนรสนิยมทางเพศตามดาราที่ชื่นชอบนั้น ผมยังอดสงสัยไม่ได้

ถ้าดูละครแล้วคนเราเปลี่ยนรสนิยมทางเพศกันได้ง่ายขนาดนั้น คนที่ดูละครพระเอกนางเอกรักกันมาตั้งแต่เด็ก ก็น่าจะชอบเพศตรงข้ามกันหมดแล้วไม่ใช่หรือ

แล้วทำไมถึงยังมีคนรักเพศเดียวกัน ทั้งที่สมัยก่อนแทบไม่มีละครวายให้ดูกันเลย?

แถมละครไทยสมัยก่อนมีทั้งตบตี แย่งผัวแย่งเมีย วางแผนแก้แค้นกันสารพัด ถ้าคนดูทำตามละครกันทุกเรื่อง ป่านนี้บ้านเมืองคงวุ่นวายกว่านี้อีกหลายเท่า

สื่อมีอิทธิพลต่อความคิดและพฤติกรรมของเด็กได้แน่ครับ แต่เรื่องรสนิยมทางเพศคงไม่ได้เปลี่ยนกันง่ายๆ เพียงเพราะดูละครไม่กี่เรื่อง

พูดถึงความเปลี่ยนแปลงของสังคมไทย ผมว่านึกย้อนกลับไปสักหน่อยก็เห็นอะไรหลายอย่าง

สมัยก่อนผู้หญิงใส่กางเกงขาสั้นออกจากบ้าน บางคนยังมองกันอย่างระแวงสงสัย ผู้ใหญ่บางบ้านถึงกับบ่นว่าแต่งตัวอย่างนี้จะไปไหนกัน

เดี๋ยวนี้ลูกสาวใส่กางเกงขาสั้นยังไม่เท่าไหร่ บางบ้านคุณแม่แต่งตัวเปรี้ยวกว่าลูกอีก

เรื่องความหลากหลายทางเพศก็มีความเปลี่ยนแปลงไม่น้อย

คนรักเพศเดียวกันมีมานานแล้ว ไม่ใช่เพิ่งเกิดขึ้นพร้อมละครวาย เพียงแต่สมัยก่อนหลายคนต้องปิดบังตัวเอง เพราะกลัวสายตาคนรอบข้าง

ทุกวันนี้สังคมเปิดรับมากขึ้น ไม่ใช่เฉพาะเมืองไทย แต่ในหลายประเทศทั่วโลกก็มีการยอมรับความหลากหลายทางเพศมากกว่าแต่ก่อน

เนเธอร์แลนด์เป็นประเทศแรกที่รับรองการสมรสของคนเพศเดียวกันเมื่อปี 2544 จากนั้นก็มีประเทศอื่นๆ ทยอยตามมา

ส่วนประเทศไทยของเรา กฎหมายสมรสเท่าเทียมมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 23 มกราคม 2568 เปิดทางให้บุคคลสองคนไม่ว่าจะเพศใดจดทะเบียนสมรสกันได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย และเป็นประเทศแรกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่มีกฎหมายลักษณะนี้

เมื่อก่อนเรื่องอย่างนี้คงนึกกันไม่ถึง

แต่โลกก็ไม่ได้เปลี่ยนพร้อมกันทุกคน กว่าจะยอมรับอะไรใหม่ๆ ได้ บางทีก็ต้องใช้เวลา ยิ่งเรื่องที่เกี่ยวกับความเชื่อหรือค่านิยมที่ยึดถือกันมานาน จะให้เปลี่ยนความคิดกันในวันสองวันก็คงยาก

เหมือนเรื่องดูละครนั่นแหละครับ

บางคนชอบละครบู๊ ยิงกันสนั่นจอ บางคนชอบละครผี ดูไปกลัวไป แต่ก็ยังอุตส่าห์เปิดดูทุกคืน ส่วนละครรักนั้น พระเอกนางเอกจ้องตากันอยู่ได้เป็นสิบนาที คนดูก็นั่งลุ้นว่าเมื่อไหร่จะจูบกันเสียที

แล้วถ้ามีคนชอบดูละครชายรักชายหรือหญิงรักหญิงขึ้นมาบ้าง มันจะเป็นอะไรไปนักหนา?

ผมเองก็ไม่ได้ติดตามละครประเภทนี้เป็นเรื่องเป็นราว จะให้ไปวิจารณ์ว่าสนุกหรือไม่สนุกก็คงไม่ได้

แต่ถ้าบอกว่าไม่ชอบดู ผมก็เข้าใจ

ที่ชักไม่เข้าใจคือ พอเราไม่ชอบแล้ว ทำไมถึงอยากให้เขาเลิกฉายกันไปเลย

เหมือนคนไม่กินปลาร้า แล้วอยากให้ร้านส้มตำเลิกขายปลาร้าทั้งประเทศอย่างนั้นแหละ

อีกเรื่องที่เจ้าของข้อความพูดถึงคือคนจำนวนมากไม่กล้าแสดงความคิดเห็น เพราะกลัวถูกทัวร์ลง

อันนี้ผมว่าเป็นปัญหาจริงของสังคมออนไลน์

ทุกวันนี้แค่แสดงความคิดเห็นต่างจากคนอื่นนิดเดียว ก็อาจถูกด่ากันเสียจนแทบไม่เหลือที่ให้ยืน

บางคนพิมพ์ข้อความไปไม่กี่บรรทัด ตื่นเช้ามาแทบต้องเปลี่ยนชื่อเปลี่ยนนามสกุลหนีกันเลยทีเดียว

แต่ที่บอกว่าคนส่วนใหญ่ไม่เห็นด้วยกับละครวาย ผมก็ยังอยากรู้เหมือนกันว่าไปนับกันมาตอนไหน

เพราะถ้าคุยกันในกลุ่ม LINE แล้วเพื่อนสิบคนเห็นด้วยหมด ก็ยังเหลือคนไทยอีกหลายสิบล้านคนที่ไม่ได้อยู่ในกลุ่มนั้น

อย่างไรก็ตาม ผมไม่คิดว่าความเห็นของเจ้าของข้อความเป็นเรื่องที่ควรหัวเราะเยาะหรือปัดทิ้ง

อย่างน้อยก็ทำให้เห็นว่ายังมีคนส่วนหนึ่งรู้สึกไม่สบายใจกับความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น และอยากให้ผู้จัดละครรับฟังความรู้สึกของพวกเขาบ้าง

ผมว่าคนทำละครเองก็น่าจะรับฟังเสียงคนดูหลายๆ กลุ่มเหมือนกัน เพราะคนดูโทรทัศน์ไม่ได้มีแต่คนหนุ่มสาว และก็ไม่ได้มีแต่คนสูงวัย

เรื่องนี้คุยกันได้ครับ ไม่จำเป็นต้องแบ่งฝ่ายกันจนเหมือนกำลังจะเลือกตั้ง

ส่วนละครวายจะมีมากไปหรือเปล่า ผมตอบไม่ได้ เพราะอย่างที่บอก ผมเองก็ไม่ได้ติดตามละครประเภทนี้เป็นเรื่องเป็นราว

แต่ถ้าเปิดโทรทัศน์แล้วเจอละครที่ไม่ถูกใจ ก็เปลี่ยนช่องไปดูอย่างอื่นได้

ละครมีหลายแนว คนดูก็มีหลายรสนิยม จะให้ถูกใจทุกคนทุกเรื่องคงเป็นไปไม่ได้

ขนาดละครพระเอกนางเอกรักกันตามแบบที่เราคุ้นเคย บางเรื่องผมยังดูไม่จบเลยครับ

ไม่ใช่เพราะรสนิยมทางเพศเปลี่ยน

แต่เพราะพระเอกกว่าจะบอกรักนางเอกได้ ผมหลับไปก่อนแล้ว

— เสมอต้น
30 ตุลาคม 2569

📌เขียนถึงเสมอต้น: มีเรื่องอะไรอยากเล่า หรืออยากส่งมาคุยกัน เขียนมาได้ที่ [email protected] หรือ Inbox เพจ “เปิดซองออนไลน์” ไม่ต้องเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรครับ เรื่องใกล้ตัว หรือเรื่องที่ค้างอยู่ในใจ เขียนมาเถอะ วันไหนซองมาถึง เราค่อยเปิดอ่านไปด้วยกัน.