มิต้องสาธยายอารมณ์ ความรู้สึกว่า "มือถือ" หาย ..โลกทั้งใบแทบแตกสลาย!!!
เพราะบัดเดี๋ยวนี้ คิดจะจำเบอร์โทรศัพท์ใครมากกว่า 2 เบอร์ จำไม่ได้แล้ว ซ้ำร้ายแม้แต่เบอร์มือถือตัวเอง บางคนก็ยังขี้คร้านจะจำ เพราะเจ้ามือถือแสนฉลาดสมชื่อสมาร์ทโฟนนั่นแหละ มันทำให้ทุกอย่าง
ใช้ให้มันบันทึกภาพ เก็บความลับ เก็บความทรงจำ เก็บเรื่องราวดีๆ มันทำให้ทุกอย่าง ทุกวี่ทุกวันโดยไม่เคยบ่นว่าเหนื่อยหรือเบื่ออีกต่างหาก
ดังนั้น..สรุปได้ว่า มือถือใคร? ใครก็รัก! เมื่อมือถือหายย่อมเป็นเรื่องใหญ่ ไม่แพ้ลูกหาย
แต่ก็ยังดีนะ ที่ผู้ผลิตมือถือเข้าใจอารมณ์ความรู้สึกเรื่องนี้ เลยสร้างระบบติดตามมือถือไว้ อาทิ ไอโฟน ถือว่าเป็นยี่ห้อที่คุณตำรวจบอกว่ามีระบบการติดตามดีที่สุด ทำให้บรรดาคอลเซ็นเตอร์มิจฉาชีพทั้งหลายไม่เลือกใช้มือถือยี่ห้อนี้
เช้าตรู่เมื่อวันอาทิตย์นี้เอง ตอนมนุษย์ป้าไปแจ้งความมือถือตกหายที่ชายหาดแห่งหนึ่งในเวลาใกล้เที่ยงคืนวันเสาร์ ก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งนะคะ ว่าจริงหรือเปล่า เพราะลองใช้ระบบค้นหาที่เรียกว่า Find my Iphone มันบ่งบอกว่าอยู่แถวหาดทรายเมื่อเวลาก่อนรุ่งสางวันอาทิตย์ แต่พอสักชั่วโมงลองเข้าไปในแอปช่วยหามือถือแอปหนึ่ง (ที่ไม่ใช่ของไอโฟน และเรียกเก็บค่าบริการครั้งละ 40 บาท) มันกลับบ่งชี้ว่า ไอโฟนป้าไปลั้ลลาอยูู่ในกรุงเทพมหานครเสียแล้ว
เอาละวา ...จะเชื่อใครดี?!? ระหว่างระบบ Find my Iphone กับแอปเก็บกะตังค์ที่มีรีวิวอวดสรรพคุณว่าเก่งกาจสามารถในการควานหามือถือ
เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง หลังแจ้งความแล้วคุณตำรวจให้ใบแจ้งความมาใบเดียว และบอกให้ไปควานหาเอาเองจากใบลงบันทึกประจำวัน (เท่านี้จริงๆ ที่นางช่วย) มนุษย์ป้ายอมเสียเงินอีก 40 บาท (เข้าแอปทุกครั้งต้องจ่าย) ดูว่ามือถือจ๋าอยู่ไหนเอ่ย?? มันก็ยังแสดงตรงจุดเดิม ซึ่งแตกต่างจากจุดเดิมที่ระบบไอโฟนบ่งชี้เหมือนกัน
ไหนๆ ก็ไหนๆ ลองเดินตามหาดทรายที่ตัวเองตุปัดตุเป๋ทำหล่นหายดีกว่า พร้อมกับโน้ตบุ๊กที่บ่งชี้ทิศทาง ซึ่งมันก็บอกว่าหาดทรายๆ เดินหาตามหาดจนเกือบจะถอดใจ เพราะรู้ว่าแบตมือถือที่หายมันคงจะหมดไปแล้ว ปรากฏว่า ระบบ Find my Iphone มันบอกว่ามือถือขยับจากหาดทรายไปอยู่บนทางเดินเท้า
ฮั่นแน่!!! มือถือเดินได้แล้ว ถึงแม้แบตจะหมดก็ตาม นี่แหละ..ไอโฟน
สุดท้ายก็เจอจ้า จากแม่บ้านของร้านกาแฟริมชายหาดแห่งนั้น ซึ่งเราเห็นกวาดเก็บของอยู่จึงเอ่ยปากถาม นางก็อารามดีใจ รีบหยิบออกมาบอกว่า อันนี้ใช่ไหม!! 555 ไม่สนใจสอบทานเลยว่า มือถือสีอะไร หน้าตายังไง โดยนางก็เว้าซื่อๆ ว่า ..คิดถึงใจเขาใจแรา มือถือหายคงแทบเป็นบ้าค่ะ
งานนี้มนุษย์ป้าโชคดียิ่งกว่าซื้อหวยดิจิทัล 80 บาทได้ทันอีกนะ แต่ที่แน่ๆ คือ ได้รู้ว่าอย่าดูถูกความสามารถของระบบ Find my Iphone จ้า และเหนืออื่นใด อย่าได้ตกเป็นเหยื่อแอปอวดอ้างโฆษณาว่าหามือถือได้เร็วและแม่นยำนะคะ ลองคิดดูสิ คลิกละ 40 บาท แต่ละครั้งที่เราร้อนใจ คลิกกันเข้าไปกี่ครั้งล่ะ แล้วทั้งประเทศไทยมีมือถือหายวันละกี่เครื่อง แอปนี้มิรวยเละหรือจ๊ะ!!.
'ป้าเอง'
ข่าวที่เกี่ยวข้อง
มนุษย์ป้าบ้าพลังเช็กอินที่สวนลุมฯ!!
กระแสฮอตฮิตติดเทรนด์ในโลกโซเชียลยามนี้ เห็นทีจะไม่พ้นการออกไปเต้น-เต้น-เต้นกันที่สวนลุมพินี สวนสาธารณะใจกลาง กทม.
รู้แล้ว..เอามาเล่าต่อ
บางวัน…เราไม่ได้อยากกินของอร่อยมากเท่าอยากกิน “ของดีต่อร่างกาย” มากกว่า เช้าวันที่เรารู้สึกว่าท้องไม่ค่อยสบาย อยากได้อะไรเบาๆ แต่ยังอิ่มท้องและดีต่อลำไส้ เครื่องดื่มอุ่นๆ สักแก้วอาจเป็นคำตอบที่ดีที่สุด และถ้าเครื่องดื่มแก้วนั้นทำจาก “ถั่วลูกไก่” ที่หลายคนรู้จักในชื่อถั่วชิกพี ก็ยิ่งน่าสนใจขึ้นไปอีก
รู้จักไหม..สปาใจ
มนุษย์ป้าเป็นคนหนึ่งนะ ที่พอทำครัวเสร็จก่อนนั่งลงกินข้าว ต้องล้างเครื่องครัว และจานทุกใบให้หมดจดไปรอบหนึ่งก่อน จากนั้นเวลากินข้าวเสร็จก็จะต้องลุกไปล้างจานทันที ก่อนที่จะทำอะไรอย่างอื่นต่อไป
ลัทธิ..บูชาความงาม!
นาทีนี้คอหนังซีรีส์ในแพลตฟอร์มต่างๆ ที่ต้องควักเงินจ่ายค่าดู หากไม่เคยปีนขึ้นไปบนกำแพงจีนนั่งดูละครแนวพีเรียดเรื่อง "ล่าหยก" ก็ถือว่า out ไม่ใช่แฟนคลับซีรีส์ หรือก็น่าจะอายุไม่ถึงเกณฑ์ที่เรียกว่า วัยเกษียณ
คำตอบจาก..ครูใหญ่
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่โรงเรียนมัธยมเป่าอันในเซินเจิ้น กำลังเป็นไวรัลและซึ้งใจชาวเน็ตจีนในขณะนี้ หลังนักเรียนชั้น ม.6 ที่กำลังเครียดกับการเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย (เกาเข่า) เขียนจดหมายร้องเรียนขอให้โรงเรียน "รื้อรังนก" เพราะเสียงนกร้องรบกวนสมาธิ แต่คำตอบของครูใหญ่นั้นกลับกลายเป็นบทเรียนชีวิตที่ล้ำค่า
มาขยับร่างกายกันดีกว่า
โลกใบนี้หนอ?!? นึกๆ ไปมันก็แปลก คนที่ยังขยับได้ กลับไม่ค่อยยอมขยับ นั่งจ่อมอยู่บนเก้าอี้ บ้างก็นั่งๆ นอนๆ อยู่บนเตียง ไถมือถือ ดูทีวี ฟังวิทยุ อ่านหนังสือ ส่วนคนที่ขยับไม่ได้ ประมาณว่า ป่วยติดเตียง หรือว่าเดี้ยงโดยเหตุผลอันใดก็ตาม ก็อยากจะขยับขาขึ้นมาเดินเหลือเกิน


