หนวดกระดิก?

ถูกน็อกบนเวทีใช่ว่าจะ “ถูกน็อก” ไปเสียทุกเรื่อง-ทุกอย่างในชีวิต และที่รถถังตัดพ้อ “อยากหยุดทำทุกอย่าง” นั่นถูกแล้ว..เหลือ (ทำ) ไว้แค่ “อาชีพมวย” อย่างเดียวก็พอ..

แพ้วันนี้เพื่อ (รอ) ชนะในวันหน้า แต่เสียดายว่า “ทาเครุ” ประกาศ “แขวนนวม” ไปแล้ว เลยหมดสิทธิ์จะได้แก้มือ-ล้างตาน่ะสิ!

เออ..แล้วนั่น นักวิชาการหนวด-บรรดาผู้เฒ่าไม่คิดจะแก้ตัว-แก้ต่าง หรืออบรม ตำหนิติติงเด็ก (สส.) ของพรรคที่รัก-ที่ชอบบ้างเลยเหรอ?

หรือมองว่า การแต่งตัวสวมชุดเดรสสั้น โชว์ต้นแขนของคุณไอซ์-รักชนก ศรีนอก ร่วมประชุมในสภาอันทรงเกียรตินั้น..

เป็นความงดงาม ทันสมัย เป็นตัวของตัวเอง ถูกกาลเทศะที่ใครมิอาจตำหนิติติงได้?

ที่ถามไม่ใช่ไร เห็นแค่คุณศุภจี สุธรรมพันธุ์ เปลี่ยนทรงผมใหม่ ก็ทำเป็นเดือดร้อนจะเป็นจะตายกัน แล้วนี่สวมเดรสสั้นเลยเข่าประชุมสภา..

ถ้าหนวดไม่กระดิกให้เห็น ก็เห็นจะจริงอย่างที่คุณอนุทิน ชาญวีรกูล ว่า.. “ทำตัวไม่เป็นนักวิชาการน่าอดสูกว่า” คือ ..อาจารย์ “ลำเอียง” จริงๆ แหละ!

เอาเถอะ..ผู้เฒ่า-เหล่า “พ่อยก” พรรคส้มจะไม่หืออือกับชุดเดรสสั้น สส.ไอซ์ ไม่เป็นไร แต่คนที่เขาทนไม่ได้ก็มีที่วิจารณ์ อย่างคอมเมนต์ที่ผมยกมาเป็นตัวอย่าง..

“ต่อไป เราอาจจะได้เห็นสายเดี่ยว และเกาะอกในสภาแน่นอน”..“ปล่อยนางทำไปเถอะ อีกหน่อยก็มีเครื่องแบบใส่แล้ว”

“นึกว่าจะไปเต้นหมอลำซิ่ง 555”..“สภาหรือบาร์เบียร์”..“การแต่งกายบอกได้ถึงพื้นฐานที่มาที่ไปของแต่ละคน”

หรือจะเอาแบบเป็นเรื่องเป็นราวเลยก็ต้องอ่านที่ ดร.ทันกวินท์ รัฐวัฒก์อังกูร โพสต์.. “เราได้เห็นความพยายามในการท้าทายระเบียบปฏิบัติมานับไม่ถ้วน

แต่กรณีล่าสุดของ **“รักชนก ศรีนอก”** กับชุดเดรสสั้นโชว์แขนกลางที่ประชุมสภาฯ คือการตอกย้ำภาพลักษณ์ของ **“นักเรียนเลว”**

ที่มักจะสับสนระหว่างคำว่า **“เสรีภาพ”** กับ **“วินัยและกาลเทศะ”

เสรีภาพที่ไร้ความรับผิดชอบ คือภาระทางสังคม เรามักได้ยินกลุ่ม “นักเรียนเลว” หรือขบวนการเคลื่อนไหวของพรรคฝั่งนี้อ้างเรื่องเสรีภาพในการแต่งกายมาโดยตลอด

แต่หัวใจสำคัญของการอยู่ในสังคมคือการรู้ว่า “อะไรควรทำที่ไหนและเมื่อไหร่”

สภาผู้แทนราษฎรไม่ใช่รันเวย์แฟชั่น และไม่ใช่พื้นที่ส่วนตัวที่จะแต่งกายตามอำเภอใจราวกับอยู่บ้าน!

การกระทำเช่นนี้ไม่ใช่การสร้างมาตรฐานใหม่ แต่มันคือการทำลายบรรทัดฐานของ “ผู้แทน” ที่พึงกระทำต่อสถานที่อันทรงเกียรติ

แบบอย่างที่เลวร้าย ทำลายระบบเพื่อสร้างตัวตน กาลเทศะหายไปไหน?:** ในขณะที่ประชาชนทั่วไปต้องรักษาวินัยการแต่งกายในที่ทำงาน

 แต่คนเป็น สส. กลับเลือกทำตัวเหนือระเบียบเพียงเพื่อต้องการสร้าง “แรงกระเพื่อม” ในโซเชียลมีเดีย 

วาทกรรมเด็กแหกคอก::การอ้างเสรีภาพเพื่อปกปิดความไร้วินัย คือบทเรียนที่สังคมต้องถอดรหัสให้ได้ ว่าเรากำลังเลือกคนที่ “เก่งแต่ทำลาย” หรือคนที่ “เคารพกติกา” มาบริหารบ้านเมือง? 

หัวหน้าห้องต้องเป็น “แบบอย่างที่ดี” ไม่ใช่ “แบบอย่างที่ผิด:: การเป็นตัวแทนราษฎรไม่ได้หมายถึงการได้รับเอกสิทธิ์ในการละเลยระเบียบปฏิบัติ

หากวินัยส่วนตัวเรื่องการแต่งกายยังจัดการไม่ได้ ก็อย่าได้หวังว่าจะไปจัดการระเบียบวินัยในระดับโครงสร้างของประเทศได้จริง! 

พฤติกรรมที่เน้นสร้างกระแส แต่สอบตกเรื่องกาลเทศะเช่นนี้ คือสัญญาณเตือนว่าเราอาจได้เพียง “นักเรียนเลว” มานั่งเป็นหัวหน้าห้องที่คอยแต่จะสร้างความวุ่นวาย มากกว่าผลงานที่เป็นชิ้นเป็นอัน

เสรีภาพต้องมาพร้อมความรับผิดชอบ... ถ้าทำไม่ได้ ก็เป็นได้แค่เด็กหิวแสงในชุดเดรส!”

**[บันทึกไว้ให้คิด]**

วุฒิภาวะวัดกันที่การรู้จักกาลเทศะ ไม่ใช่ความกล้าในการละเมิดระเบียบ สถานที่อันทรงเกียรติย่อมคู่ควรกับคนที่รู้จักให้เกียรติสถานที่...

ใครทำหน้าที่ ใครสร้างคอนเทนต์ ประชาชนเขาดูออก! ขอบคุณ​ข้อมูล​ข่าว “TOPNEWS”

อ่านจบ..ดูท่าจะ “หนวดกระดิก” (ว่ะ)!.

สันต์ สะตอแมน