An Amazon Day in Pictures

สถานที่แรกคือแพกลางแม่น้ำแห่งหนึ่ง กิจกรรมที่จัดไว้คือการลงไปสัมผัสโลมาแอมะซอน หรือโลมาสีชมพู นักท่องเที่ยวจะต้องจ่ายเงินเพิ่มจากแพ็กเกจที่จ่ายไปแล้ว แบ่งเป็น 20 เรียลสำหรับลงน้ำไปอยู่ใกล้โลมา และ 10 เรียลสำหรับดูและถ่ายรูปใกล้ๆ ใครไม่จ่ายก็ดูจากระยะห่างๆ ถ่ายรูปแบบซูมไกลๆ หรืออาจดูและถ่ายไม่เห็นด้วยซ้ำ เพราะเรือนแพหลังที่ลงน้ำนี้บล็อกมุมมองหรือบังทัศนวิสัยไปเกือบหมด ลูกทัวร์ที่เหลือยืนรอที่แพกลางซึ่งเป็นแพหลัก

     สนนค่าทัวร์ 1 วันนี้มีผู้อุปการคุณออกให้ผม จึงไม่รู้ว่าราคาเท่าไหร่ แต่ผมตรวจสอบจากเว็บไซต์ต่างๆ แล้วทราบว่าตกอยู่ที่ประมาณ 400 เรียล คูณด้วย 7 ก็เท่ากับ 2,800 บาท

     ผมจ่าย 10 เรียลเพื่อเข้าไปดูใกล้ๆ ก็ได้ภาพมาฝากเท่าผู้อ่านอย่างที่เห็น เจ้าหน้าที่มากประสบการณ์พร้อมอุปกรณ์ลอยตัวในน้ำคอยเรียกโลมาสีชมพูมาใกล้ๆ ล่อด้วยปลาเหยื่อตัวขนาดข้อมือ โดยการตีปลาเหยื่อที่ผิวน้ำ พอโลมาเข้ามาใกล้ก็ชูปลาเหยื่อขึ้นเหนือน้ำ โลมาก็กระโดดงับกลางอากาศ นั่นคือเสี้ยววินาทีที่คนจ่ายเพิ่ม 10 และ 20 เรียลต้องการ

     เสร็จจากดูโลมาสีชมพู เรือนำเที่ยวพาไปยังหมู่บ้านชาวป่าแอมะซอน ก่อนลงจากเรือผมได้ยินไกด์ประจำเรือพูดเป็นภาษาอังกฤษว่า โปรดอย่าจ่ายเงินให้กับผู้ครอบครองสัตว์ป่าเพื่อถ่ายรูปกับสัตว์ป่าเหล่านั้น โดยเฉพาะตัวสลอธ สัตว์จอมขี้เซาและเชื่องช้า เพราะจะทำให้พวกมันสูญเสียสัญชาตญาณ และเป็นการส่งเสริมทางอ้อมให้คนล่าสัตว์มาทำมาหากิน แต่พอลงจากเรือไปก็ไม่ค่อยมีใครนำพา จ่ายเงินอุ้มสัตว์และถ่ายรูปลงโซเชียลมีเดียกันสนุกสนาน

     ไฮไลต์ของการเยือนหมู่บ้านชาวป่าแอมะซอนนี้คือ การชมการแสดงระบำชาวไพรในเรือนที่มีแต่หลังคา เวทีคือลานดินกว้างขาง ผู้ชมนั่งม้านั่งล้อมรอบ

     ก่อนการแสดงมีชาวแอมะซอนจำนวนหนึ่งในชุดแต่งกายของชนพื้นเมือง นำสีพร้อมพู่กันมาเขียนหน้าเขียนตาให้กับนักท่องเที่ยวที่ต้องการ ผมก็เป็นหนึ่งในนั้น โดยศิลปินของผมเป็นเด็กชายวัยประมาณ 6-8 ขวบ พอจะให้ทิป หนูน้อยก็หายตัวไปเรียบร้อย

     การแสดงเริ่มด้วยหัวหน้าเผ่าออกมาป่าวประกาศอะไรบางอย่าง แล้วกลุ่มผู้ชายก็ออกมาเล่นดนตรีด้วยเครื่องเป่ายาวอันละเป็นเมตร จากนั้นเสียงกลองดังขึ้น แล้วผู้ชายนักเป่าทั้งหลายกับกลุ่มผู้หญิงในชุดชาวเผ่าเปลือยท่อนบนก็ออกมาระบำไปรอบๆ เคียงคู่ไปเป็นวงกลม ความจริงแล้วเป็นการเดินเร็วๆ มากกว่าจะเรียกว่าเต้นรำ พวกผู้หญิงนั้นนอกจากเดินแล้วก็ยังกระเตงลูกเล็กไว้ที่เอวอีกด้วย

     หนุ่มชาวบราซิลที่มาในทริปเดียวกัน เคยบวชเป็นพระยิวในสหรัฐอเมริกา มากระซิบข้างหูผมว่าถ้าอยากได้ข้อมูลอะไรก็ถามเขาได้ ยินดีอธิบายทุกอย่าง สนทนากันต่อมาจึงสัมผัสได้ว่าอดีตนักบวชผู้นี้มีจิตใจงดงาม ชอบช่วยเหลือคน

     ผมถามว่านักแสดงนี่เป็นชนพื้นเมืองแอมะซอนจริงไหม เขาตอบว่าชาวแอมะซอนจริงๆ อยู่อาศัยลึกเข้าไปในป่า ที่เห็นอยู่นี่เป็นชนพื้นเมืองที่อยู่ข้างนอก และดำรงชีพอยู่ด้วยการแสดง บ้านเรือนของพวกเขาที่เราเห็นก็ปลูกขึ้นใหม่เพื่อจัดแสดงให้นักท่องเที่ยวชม

     การแสดงมาถึงช่วงท้าย ชนพื้นเมืองที่เดินวนเป็นวงกลมต่างเดินเข้าไปหาและดึงมือนักท่องเที่ยวให้ออกไปเดินด้วย โดยการคล้องแขนกันไปรอบๆ สำหรับผู้หญิงก็เป็นแขนข้างที่ไม่ได้อุ้มลูก ผมก็เป็นหนึ่งในผู้ที่ถูกคล้องแขน

     กลับขึ้นเรืออีกครั้ง คนขับมุ่งหน้าร้านอาหารริมน้ำ อาหารถูกจัดไว้แบบบุฟเฟต์ มีลูกทัวร์จากเรืออีกลำกำลังกินมื้อเที่ยงอยู่ ปลาแอมะซอนย่างและทอดกรอบได้รับความนิยมเป็นพิเศษ พวกเครื่องดื่มนั้นต้องซื้อต่างหาก ยกเว้นกาแฟร้อนในถังที่ชงสำเร็จไว้แล้ว

     มื้ออาหารจบลง ไกด์บอกให้เดินชมร้านขายของที่ระลึก แต่ส่วนมากลูกทัวร์จะเดินเลยร้านขายของที่ระลึกไปยังสะพานทางเดินยาวประมาณ 500 เมตร สะพานนี้ไปสุดที่ศาลากลางน้ำสำหรับชมบัวแอมะซอน ระหว่างทางมีสัตว์ป่าให้ชมประปราย ที่เป็นพระเอกคือลิงจิ๋ว ซึ่งผมไม่รู้ว่าเป็นลิงอะไร แต่ผูกมิตรอย่างว่องไวกับคนที่มีของกินอยู่ในมือ

     สถานที่ต่างๆ ที่ไกด์ทัวร์พาไปนั้นล้วนอยู่ใน “รีโอเนโกร” หนึ่งในสาขาใหญ่ของแม่น้ำแอมะซอน และเป็นสาขาที่ไหลผ่านเมืองมาเนาส์ จุดหมายต่อไปคือจุดบรรจบของแม่น้ำเนโกรและแม่น้ำโซลิโมยส์ ซึ่งแม่น้ำโซลิโมยส์ก็คือแม่น้ำแอมะซอนส่วนบนที่ไหลมาไกลตั้งแต่เปรู แต่ชาวบราซิลเรียกว่า “รีโอโซลิโมยส์” พอบรรจบกันแล้วถึงเรียก “รีโออามะโซนัส”

     จุดบรรจบ หรือ Encontro das Águas นี้กินระยะทางถึงประมาณ 9 กิโลเมตร นั่นคือไม่ไหลรวมเป็นเนื้อเดียวกัน แต่ไหลเคียงกันไป แม่น้ำเนโกรมีสีดำและโซลิโมยส์ให้สีน้ำตาล ไกด์อนุญาตให้ออกไปถ่ายรูปตรงหัวเรือได้ทีละคน แต่จากมุมมองตรงหัวเรือกลับเห็นสีตัดกันของแม่น้ำไม่ค่อยชัดเท่ากับมองจากด้านข้างของเรือ

     จาก Encontro das Águas คนขับเรือพาไปที่กลุ่มของแพแห่งหนึ่ง มีเรือนคล้ายพิพิธภัณฑ์ จัดแสดงรูปจำลองปลาอะราไพมา ภาพและข้อมูล ในกระชังมีปลาจริงว่ายอยู่ นอกจากนี้ยังมีกระชังสำหรับตกปลาแยกออกไป แต่คงไม่ใช่ปลาอะราไพมา เพราะปลาอะราไพมานี้ถูกเรียกขานว่า “ไอ้ช่อนยักษ์แห่งแอมะซอน” ที่สามารถกินลิงและหมาได้ มีขนาดความยาวเฉลี่ย 2-3 เมตร ที่วัดได้สูงสุดยาวถึง 4.5 เมตร

     และนี่คือจุดสุดท้ายของการทัวร์แอมะซอนใกล้เขตเมืองมาเนาส์ รัฐอามะโซนัส สหพันธ์สาธารณรัฐบราซิล.