ความรู้-คู่-คุณธรรม

คือต้องคอยแยกแยะคำพูด คำจา ความคิด ความอ่าน ของบรรดา กูรู-กูรู้ นับร้อยๆ พันๆ หมื่นๆ หรืออาจปาเป็นล้านๆ ไปแล้วก็ว่าได้ ว่าอันไหนจริง-อันไหนเท็จ อันไหนปลอม-ไม่ปลอม รวมทั้งอันไหนโง่-ไม่โง่ ฉลาด-ไม่ฉลาด เพ้อเจ้อ-ไม่เพ้อเจ้อ ฯลฯ อีกด้วยต่างหาก เพราะแค่มีมือถือ มีอินเทอร์เน็ตอยู่ในมือ ไม่ว่าจะโง่แสนโง่ หรือเพ้อสุดเพ้อ ต่างก็สามารถสถาปนาตัวเองเป็น กูรู-กูรู้ ได้ไม่ยาก ด้วยเหตุเพราะความจริง-ไม่จริง ความมีเหตุ-มีผล ลึกซึ้ง-ไม่ลึกซึ้ง หรือกระทั่งความรับผิดชอบ คุณธรรม จริยธรรม ฯลฯ อันเป็นสิ่งที่บรรดา ผู้รู้ พึงต้องมีติดตัว ติดปลายนวมเอาไว้มั่งไม่มาก-ก็น้อย กลายเป็นสิ่งที่ ผู้เสพข่าว แต่ละรายต้องไปแยกแยะกันเอาเอง แบบชนิดตาดีได้-ตาร้ายเสีย อะไรประมาณนั้น...

ยิ่งฉากสถานการณ์ ฉากเหตุการณ์ ไม่ว่าในบ้านเราหรือระดับโลกก็ตามที เต็มไปด้วยความชุลมุน วุ่นวาย ทรหวลปั่นป่วนคลั่ง ยิ่งขึ้นไปเท่าไหร่ การแยกแยะว่า กูรู-กูรู้ รายไหนพอจะรับได้-รับไม่ได้ ยิ่งเป็นอะไรที่ก่อให้เกิดความ มึนซ์ซ์ซ์ ชนิดหูฉิ่ง หูชา ตาแฉะ ตาเยิ้ม ได้ไม่ยากซ์ซ์ซ์ โอกาสที่จะรับรู้-รับทราบความเป็นไปของโลกให้ถูกต้องตามความเป็นจริง ข้อเท็จจริง ยิ่งยากแสนยากพอๆ กับการมองหา หนวดเต่า-เขากระต่าย อะไรทำนองนั้น ด้วยเหตุเพราะ กูรู-กูรู้ ที่มีอยู่นับหมื่นๆ แสนๆ หรือล้านๆ ราย ต่างก็มีบทบาท อิทธิพล พอที่จะชักนำ นำพา ใครต่อใคร เข้ารก-เข้าพง ได้เสมอๆ...

แต่ก็ด้วยความ ก้าวหน้า-ก้าวไกล ของ เทคโนโลยี อีกนั่นแหละ โดยเฉพาะการยกระดับ พัฒนา ของสิ่งที่เรียกว่า ปัญญาประดิษฐ์ หรือ AI หรือ Artificial Intelligence ที่มันได้ทำให้ อุปสรรค ในการสื่อสาร หรือการแปลภาษา จากภาษาที่ไม่ใช่ภาษาพ่อ-ภาษาแม่ กลายมาเป็นไทยๆ ได้อย่างลื่นๆ ไหลๆ ขึ้นไปในแต่ละระดับ แม้จะยังผิดๆ พลาดๆ แปลผิด-แปลถูก พืดผิด-พืดถืก ในบางวรรค บางประโยค แต่ก็พอจะจับความ จับสาระสำคัญ ได้พอประมาณ และอันนี้นี่เอง...ที่ทำให้บรรดา กูรู-กูรู้ ในบ้านเรา ไม่ว่าเก่ง ฉลาด วิเคราะห์ฟันธงได้แม่นยำ เที่ยงตรงขนาดไหน ต่างต้องกลายสภาพเป็น ศิลปินพื้นบ้าน ไปโดยฉับพลัน-ทันที โดยเฉพาะเมื่อต้องทำความเข้าใจกับฉากสถานการณ์ ฉากเหตุการณ์ที่สุดแสนจะสับสน อลหม่าน อย่างฉากสถานการณ์ในแนวรบตะวันออกกลาง หรือในสงครามระหว่างอิหร่านกับอเมริกาและอิสราเอล เป็นต้น...

เพราะถ้าลองมีโอกาสได้ฟังการวิเคราะห์ เจาะลึกของพวก กูรู-กูรู้ ระดับโลก อย่างเช่น Douglas Macgregor อดีตที่ปรึกษารัฐมนตรีกลาโหมสหรัฐ Victor Gao นักคิด-นักวิชาการอดีตล่ามจากเมืองจีน Chas Freeman อดีตทูตอเมริกันในหลายประเทศ Andri Martyanov นักเขียน-นักยุทธศาสตร์รัสเซีย หรือ Mohammad Marandi ศาสตราจารย์ด้านวรรณคดีอิหร่าน อดีตอาสาสมัครนักรบในสงคราม อิรัก-อิหร่าน เมื่อหลายสิบปีที่ผ่านมา ฯลฯ ก็แทบไม่ต้องเสียเวลาไปหูฉิ่ง หูยาน กับบรรดา กูรู-กูรู้ ในระดับศิลปินพื้นบ้านที่พยายามสอดๆ แทรกๆ เข้ามาในช่องทางการสื่อสารแต่ละช่องเอาเลยแม้แต่น้อย คือสามารถที่จะแยกแยะความเป็น ของแท้ หรือ ของปลอม ออกจากกันและกันได้แบบสบายๆ...

หรือด้วยเหตุเพราะความก้าวหน้า-ก้าวไกลของเทคโนโลยีสื่อสารนั่นเอง อาจทำให้บรรดา กูรู-กูรู้ บางราย ถึงขั้น ตกงาน เอาง่ายๆ เพราะแม้ว่าการสถาปนาตัวเองเป็น กูรู-กูรู้ มันอาจไม่ถึงกับลำบาก ยากเย็น ซักเท่าไหร่ ในยุคที่อุปกรณ์ เครื่องไม้ เครื่องมือในการสื่อสาร ค่อนข้างเอื้ออำนวยให้กับใครต่อใครโดยเสมอหน้า แต่ด้วยเหตุเพราะบรรดา ความรู้ ทั้งหลาย ย่อมไม่อาจแยกออกไปจากสิ่งที่เรียกว่า คุณธรรม ได้เลย หรือสิ่งที่ยังประโยชน์ให้กับผู้อื่น ไม่ใช่เพื่อตอบสนอง อัตตา หรือตอบสนองความปรารถนา-ความต้องการของตัวเองล้วนๆ ไม่ว่าจะใน โลกแห่งความเป็นจริง หรือ โลกเสมือนจริง ก็ตาม ดังนั้น...ความแตกต่างระหว่างผู้ที่ รู้ลึก-รู้จริง กับผู้ที่ รู้ทุกเรื่อง แต่ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร??? จึงสามารถแยกแยะออกจากกันได้ไม่ยาก เหมือนเช่นความแตกต่างระหว่าง ความจริง กับ ความเท็จ หรือ ความมืด กับ ความสว่าง อะไรทำนองนั้น.