แด่...ลุงศรี (ชำนาญ บรรจงเกลี้ยง)

    คือสนิทสนม คุ้นเคย จนพอที่จะนำเอาบุคลิกภาพ อุปนิสัย ใจคอ ของ ลุงศรี ไปลอกแบบ จำลองแบบ เป็น ตัวละคร รายหนึ่ง ในนวนิยายที่ตัวเองเคยเขียนเอาไว้เมื่อเกือบ 20 ปีที่แล้ว หรือ ลุงวิรัช ในเรื่อง การผจญภัยของแมลงสาบ นั่นแหละ ใครที่เคยได้อ่าน ได้ผ่านตาอยู่บ้าง คงพอจะ นึกภาพ ออก ซึ่งคงไม่ได้ถือเป็นความสนิทสนม คุ้นเคย ที่เกี่ยวข้องกับสถานะแห่งความเป็น คอมมิวนิสต์-คอมมูหน่อย ขอพวกลุงๆ เขาซักเท่าไหร่ อันเป็นสิ่งที่อาจพ้นสมัย อาจไม่สอดคล้องกับยุคสมัยไม่ว่าอดีต ปัจจุบัน อนาคต ซักเท่าไหร่นัก หรือเป็นแค่ ความคิด-ทฤษฎี ที่เมื่อมีอันต้องเกิดขึ้น-ตั้งอยู่ ย่อมต้องดับไป หรือเปลี่ยนแปลงไป ไม่ต่างไปจากชีวิตแต่ละชีวิตนั่นแล...

    แต่สิ่งที่เป็นตัวผูกโยงให้เกิดความสนิทสนม คุ้นเคย กับบรรดาพวกลุงๆ ทั้งหลาย ไม่ว่าจะไล่มาตั้งแต่ ลุงศรี ลุงมาโนช ลุงไวฑูรย์ ฯลฯ น่าจะเป็นเรื่องอุปนิสัย ใจคอ นั่นแหละเป็นหลัก คือต่างเป็นประเภทที่ไม่ต้องเสียเวลาโกนหัว ห่มจีวร แต่สามารถพบเห็น ความเป็นพระ อยู่ภายในตัวตนของบุคคลเหล่านี้ได้ไม่มาก-ก็น้อย ไม่ว่าจะเป็นความเสียสละ กล้าหาญ ความอดทนอดกลั้น ความอ่อนน้อม-ถ่อมตน ความกตัญญูรู้คุณ ฯลฯ หรือจะเรียกว่า คุณธรรม ก็คงไม่ถึงกับมีความหมายผิดแผก แตกต่าง ไปจากกันซักเท่าไหร่นัก...

    อีกทั้งอาจด้วยความใฝ่รู้ อยากรู้ โดยเฉพาะของ ลุงศรี ที่อาจหาญตั้งตัวเป็นฝ่ายตรงข้ามกับพวก ทุนนิยม-จักรวรรดินิยม มาแทบตลอดทั้งชีวิต ถึงขั้นช่วงที่ยังพอมีเรี่ยว มีแรง บรรดาลูกๆ หลานๆ ที่มีอยู่เต็มบ้าน เต็มเมือง ในจังหวัดนครศรีธรรมราช ถ้าหากใครไปเขียนหน้า-ทาปาก ไปแสดงความ เปรี้ยว ให้เห็น อาจต้องเจอกับ ลูกตบ ของลุงเอาดื้อๆ แม้ว่าช่วงหลังๆ ลุงท่านจะยอมรับสภาพโดยดุษณี ว่า ตบไม่ไหว-ตบไม่ทัน เพราะ มันเยอะแยะเสียเหลือเกิน แต่การตามลุ้น ตามรอคอย วัน-เวลาแห่งความล่มสลายของทุนนิยม-จักรวรรดินิยม ก็ยังเป็นเรื่องที่ ลุงศรี ท่านพยายามเจาะ-เกาะ-ติด พยายามติดตามข้อมูลข่าวสาร ความเคลื่อนไหวต่างๆ อยู่อย่างสม่ำเสมอ...

    ยิ่งเมื่อต้องประคับประคองชีวิตในบั้นปลายโดยลำพัง จากที่เคยมีรายได้โดยการสร้างหอพัก ห้องเช่า ที่เก็บได้มั่ง-ไม่ได้มั่ง มาเป็นการซื้อทอง-ขายทอง ไปตามจังหวะการขึ้น-ลง หรือตามฉากสถานการณ์ความเป็นไปของโลก ลุงท่านเลยยิ่งต้องเจาะ-เกาะ-ติด ต้องโทรศัพท์มาตรวจสอบข้อมูลและข่าวสาร จาก อันตัวข้าพเจ้าเอง ชนิดแทบจะวันละ 3 เวลาหลังอาหาร และนั่นยิ่งก่อให้เกิดความผูกพัน ถึงขั้นต้องสัญญิง-สัญญาระหว่างกันและกัน ว่าจะพยายามตะเกียกตะกาย ดิ้นรน ให้ยังพออยู่รอด ปลอดภัย ให้ยังมีชีวิตอยู่ เพื่อจะได้มีโอกาสเป็น ประจักษ์พยาน แห่งการล่มสลายของทุนนิยม-จักรวรรดินิยม ก่อนที่ต่างฝ่ายต่างหนีไม่พ้นต้องมีอัน...เด๊ดสะมอเร่ย์ อิน เดอะ เท่งทึง กันไปตามสภาพ...

    และการล่มสลายของทุนนิยม-จักรวรรดินิยม อันที่จริง...ก็ใกล้แล้ว!!! หรือน่าจะหวุดหวิดเต็มที แต่ขณะตัวเราเองยังพอประคองตัวได้แบบร่อๆ แร่ๆ ลุงศรี ท่านดันตัดช่องน้อยแต่พอตัวไปซะก่อนแล้ว ดังนั้น...แม้ว่าโดยอายุ-อานามของท่านจะพอสมควรแล้ว หรือปาเข้าไปถึง 91 ปี แต่โดยความรู้สึก โดยความใกล้ชิด ติดพัน เลยก่อให้เกิดความรู้สึกโหวงๆ เหวงๆ วาบๆ หวิวๆ อยู่พอประมาณ เมื่อได้รับรู้ รับทราบ ถึงการลา-ละ-สละไปจากโลกใบนี้ของท่าน และอดไม่ได้ที่จะต้องกลับไปใคร่ครวญ หวนคิด ถึงสิ่งที่อยู่นอกเหนือไปจาก ความคิด-ทฤษฎี สิ่งที่อยู่เหนือไปกว่ายุคสมัยและกาลเวลา ไม่ว่าจะยุคไหน สมัยไหน นั่นก็คือสิ่งที่เรียกว่า คุณธรรม นั่นเอง...

    เพราะอย่างที่เคยว่าๆ เอาไว้แล้วนั่นแหละว่า...สำหรับคอมมิวนิสต์ที่ดี อนุรักษนิยมที่ดี ทุนนิยมที่ดี (ที่มีจิตวิญญาณ) หรือแม้แต่เผด็จการที่ดี (เผด็จการโดยธรรม) ฯลฯ เอาเข้าจริงๆ แล้ว...ต่างต้องมีสิ่งที่เรียกว่า คุณธรรม นี่เอง เป็นองค์ประกอบสำคัญโดยพื้นฐาน อันทำให้เกิดความผิดแผก แตกต่าง ไปจากคอมมิวนิสต์ที่เลว อนุรักษนิยมที่เลว ทุนนิยมที่ชั่วร้าย หรือเผด็จการที่ต่ำทราม ฯลฯ ด้วยเหตุนี้...ไม่ว่าใคร? หรืออะไร? จะเกิดขึ้น-ตั้งอยู่-ดับไปในลักษณะไหนก็ตาม แต่สิ่งที่จะเป็นตัวชี้ขาด เป็นตัววัดตัดสิน ถึงคุณค่า ราคา ของสิ่งนั้นๆ ก็คงหนีไม่พ้นไปจาก กรรมดี-กรรมชั่ว ที่จะติดตามใครต่อใครไปโดยตลอดนั่นเอง...