โลกอลวนเพราะคนมันอลเวง

ด้วยการแบ่ง ช่วงชีวิต ของผู้คนออกเป็น 4 ช่วงระยะใหญ่ๆ อย่างที่เรียกว่า อาศรม 4 อะไรประมาณนั้น คือตั้งแต่ช่วง พรหมจรรย์ หรือช่วงระยะตั้งแต่แรกเกิดไปจนถึงอายุประมาณ 25 ปี ที่ถือเป็นช่วงแห่งการเรียนรู้ในการเติบโตเป็นผู้หลัก-ผู้ใหญ่ เรียนรู้การใช้ชีวิตอยู่ให้อยู่รอด-ปลอดภัยอยู่เย็น-เป็นสุขไปตามมี-ตามเกิด...

    จนเมื่ออายุ-อานามอยู่ในช่วงระหว่าง 25-50 ปี หรือช่วงที่เรียกว่า คฤหัสถ์ ก็คือช่วงที่ต้องนำเอาสิ่งที่เรียนรู้มาสร้างหลัก สร้างฐาน ปักหลัก-ปักฐาน ให้เกิด ประโยชน์ ต่อตนเองและผู้อื่นให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ แต่ครั้นเมื่ออายุ-อานามผ่านพ้นจาก 50 ปีไปจนถึง 75 ปี อันนี้นี่แหละ...ต้องถือเป็นช่วงแห่งการหาช่อง หาทาง ที่จะ สลัดหลุด จาก การครอบงำ ต่างๆ หรือถือเป็น ช่วงระยะผ่าน ในการส่งมอบสิ่งทั้งหลาย ทั้งปวง เท่าที่มี ให้กับคนรุ่นต่อๆ ไป เพื่อที่จะ ยกระดับ ตัวเองขึ้นไปสู่ช่วงที่เรียกว่า สันยาสี หรือช่วงตั้งแต่ 75 ปีขึ้นไป ที่มีแต่ต้องมุ่งมั่นค้นหาความเป็น อิสระ ทั้งทางร่างกายและจิตใจ ก่อนที่อาจต้อง เกิดใหม่ ในรูปหนึ่ง รูปใด ภพหนึ่ง ภพใด ก็มิอาจคาดคำนวณได้ เพราะขึ้นอยู่กับความ ผูกติด หรือ ผูกพัน กับสิ่งโน้น-สิ่งนี้ ที่จะทำให้ต้องวนไป-วนมาอยู่กับการ เกิดขึ้น-ตั้งอยู่-และดับไป เป็นรอบๆ เป็นวัฏจักร-วงจร อันสุดแสนจะซ้ำซากเสียเหลือเกิน...

    หรือพูดง่ายๆ...ต้องถึงเวลา ออกบวช กันแล้วนั่นแหละทั่น!!! ไม่งั้นโอกาสที่จะต้องเข้าไปเกี่ยวข้อง พัวพัน ถูกทำให้ผูกติด ผูกพัน อยู่กับสิ่งใด-สิ่งหนึ่ง ย่อมเป็นไปได้เสมอๆ ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็น 3 ลุง-3 ป. หรือเป็นคุณพี่ โทนี่-โทนาฟ ก็แล้วแต่ เพราะต่างก็เป็นอะไรที่มีบวก-มีลบ มีดี-มีชั่ว มีมืด-มีสว่าง มีความเป็น ของคู่ อันจะเป็นตัวดลบันดาลให้เกิดความชอบ-ความชัง ความเกลียด-ความรัก ให้เกิดโลกธรรมอันพึงปรารถนา-และไม่พึงปรารถนาได้ทุกเมื่อ ดังนั้น...ถ้ายังแค่ไม่อาจสลัดหลุดจาก 3 ลุง-3 ป. หรือจากคุณพี่ โทนี่-โทนาฟ ได้แล้ว เรื่องอื่นๆ ก็แทบไม่ต้องเสียเวลาพูดถึง โอกาสที่จะติดตัว ติดตัง เหนียวหนึบเป็นตังเม ต้องเกิดใหม่เป็น สุธี ไม่รู้จะอีกกี่ชาติต่อกี่ชาติ ย่อมเป็นไปได้อยู่แล้วแน่ๆ...

    ส่วน อันตัวข้าพเจ้าเอง ยังไม่ถึงกับ 75 ปี แค่ประมาณ 60 กลางๆ หรือยังอยู่ใน ช่วงระยะผ่าน ช่วงแห่งการส่งมอบสิ่งทั้งหลาย ทั้งปวงเท่าที่มี ให้กับคนรุ่นถัดๆ ไป แต่อาจด้วยเหตุเพราะโดยส่วนใหญ่...ออกจะเป็นประเภทที่พร้อมจะปฏิเสธ คัดค้าน และต่อต้านอะไรก็ตามที่บรรดา คนรุ่นเก่า เพียรพยายามหยิบยื่นให้ ดังนั้น...โอกาสที่จะเกิดความโกรธ กริ้ว ฉิวฉุน เกิดความพยายามที่จะ ยัดเยียด สิ่งหนึ่ง-สิ่งใดให้กับบรรดาคนเหล่านี้ จึงอาจก่อให้เกิดความเหนียวเหนอะๆ หนะๆ ไม่อาจสลัดหลุด หรือสะบัดหลุดเอาง่ายๆ โดยเฉพาะถ้าหากเกิดสำคัญตัวเองว่าเป็น กูรู-กูรู้ ด้วยแล้ว อาจถึงขั้นต้องส่งเสียงแหบโหย ขอให้ใครต่อใคร ช่วยหามลุง...ไปตีกับมันที อะไรทำนองนั้น!!!

    การหาทางสะบัดให้หลุด หรือสลัดให้หลุด ไปจากอุปสรรคดังกล่าว จึงหนีไม่พ้นต้องเพียรพยายามทำให้ ตัวตน-ของตน กลายเป็น โน-บอดี้ ให้จงได้ หรือให้อะไรก็ตามที่ถือเป็น อัตตา เกิดการละลาย คลายจางลงไปให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ ยิ่งถ้าหากไม่หลงเหลือ ตัวตน-ของตน เอาไว้เลย กลายเป็นสิ่งว่างเปล่า เป็น ความว่าง ยิ่งดีไปใหญ่ อันนี้นี่แหละจึงเป็นอะไรที่ออกจะยากส์ส์ส์ฉิบหาย ยากส์ส์ส์ตายห่า อยู่พอสมควรเหมือนกัน ต้องอาศัยพลังกาย พลังใจ ไปจนถึงศิลปะในการประคับประคองตัวเอง ให้เกิดความต่อเนื่อง สม่ำเสมอ ไม่วูบวาบ วูบไหวไป-มา ด้วยเหตุนี้นี่เอง...แม้จะมีแบบแผน แนวทางที่บรรดานักคิด-นักปราชญ์ ยุคโบร่ำ-โบราณ ท่านชี้แนะ ชี้นำไว้แล้วชัดเจน แต่เอาไป-เอามา...ทุกสิ่ง-ทุกอย่างภายในโลกใบนี้ ก็ยังคงน่าจะมีแต่เหนียวเหนอะ หนุบๆ-หนับๆ อยู่เช่นเคย ด้วยเหตุเพราะปวงประดา อัตตา ทั้งหลาย ต่างมุ่งกระทำ ปฏิกิริยา ต่อกันและกัน อย่างไม่คิดจะลด-ละ-เลิก ไม่คิดมุ่งค้นหา อิสระและเสรีที่แท้จริง ไม่ว่าจะเกิด ณ ชาติไหนต่อชาติไหนก็ตามที...