โลกเปลี่ยนหรือเราไม่ยอมเปลี่ยน

มีกิจธุระความจำเป็นที่จะต้องใช้บริการรถไฟฟ้าใต้ดิน เมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา

แม้ได้เตรียมตัวเตรียมใจแล้วว่า จะต้องเบียดเสียดกับผู้คนมากมายหลากหลายในช่วงคนเลิกงาน และโรงเรียนกำลังเลิก แต่ก็เกิดความรู้สึกไม่สบอารณ์จนได้ กับภาพของ "เด็กยุคดิจิทัล" ที่แต่ละนายแต่ละนางไม่สนใจไม่ใส่ใจผู้คนที่อยู่รอบตัวเลย

ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากจอมือถือ เมื่อมีคนไปยืนอยู่ใกล้ๆ

มนุษย์ป้าหงุดหงิด ฝุดฝิด ขุ่นมัวในจิตใจขึ้นมาทันที เพราะคนตรงหน้าเป็นเด็กตัวน้อยที่แบกเป้หลังแอ่น ใส่แว่นหนาเตอะ แต่คนนั่งซึ่งตัวโตกว่า แข็งแรงกว่า อายุมากกว่า ไม่สนใจที่จะแสดงน้ำใจ หรือเอื้ออาทรใดๆ กับคนที่ยืนห่อตัวอยู่ด้านหน้า

ถ้าเป็นยุคเบบี้บูมของมนุษย์ป้านะ อย่างน้อยที่สุดก็ต้องแสดงน้ำใจด้วยการขอเป้ที่หลังของเด็กน้อยมาช่วยถือให้นะคะ 

 นี่เรียกว่า โลกมันเปลี่ยนไปแล้ว สังคมไทยก็ต้องปรับตามไปด้วยหรืออย่างไร และตรงกันข้าม คนอย่างมนุษย์ป้ากลับย่่ำอยู่กับอดีตกระนั้นหรือ เพราะการเก็บมือถือไว้ในกระเป๋า ไม่หยิบขึ้นมาส่อง หรือเขี่ยไปเขี่ยมา  แต่หยิบพ็อกเกตบุ๊กขึ้นมาอ่านนั้น ดูเหมือนแปลกแยกชอบกลทีเดียว

สิ่งที่เห็นชัดของความเปลี่ยนแปลง แต่ป้าไม่ยอมเปลี่ยนก็คือ เวลามีปัญหา หรือมีข้อสงสัย เราจะเดินเข้าไปไต่ถาม หรือหาคนช่วยชี้ทางบอกเล่าเก้าสิบ แต่เด็กๆ จะมองหน้าคุณป้า ว่า ใครอ่ะ?!? แค่นี้ทำไมต้องถาม ทำไมไม่รู้จักเปิดกูเกิล 555

นี่แหละคือชีวิตจริงของคนวันนี้ ที่ทำให้สงสัยเหลือเกินว่า วันที่เกิดแบตมือถือหมด หรือสัญญาณโทรศัพท์ใช้ไม่ได้ พวกเธอทั้งหลายจะอยู่กันเป็นไหมเนี่ย..

 "ป้าเอง"

เพิ่มเพื่อน

ข่าวที่เกี่ยวข้อง

รู้แล้ว..เอามาเล่าต่อ

บางวัน…เราไม่ได้อยากกินของอร่อยมากเท่าอยากกิน “ของดีต่อร่างกาย” มากกว่า เช้าวันที่เรารู้สึกว่าท้องไม่ค่อยสบาย อยากได้อะไรเบาๆ แต่ยังอิ่มท้องและดีต่อลำไส้ เครื่องดื่มอุ่นๆ สักแก้วอาจเป็นคำตอบที่ดีที่สุด และถ้าเครื่องดื่มแก้วนั้นทำจาก “ถั่วลูกไก่” ที่หลายคนรู้จักในชื่อถั่วชิกพี ก็ยิ่งน่าสนใจขึ้นไปอีก

รู้จักไหม..สปาใจ

มนุษย์ป้าเป็นคนหนึ่งนะ ที่พอทำครัวเสร็จก่อนนั่งลงกินข้าว ต้องล้างเครื่องครัว และจานทุกใบให้หมดจดไปรอบหนึ่งก่อน จากนั้นเวลากินข้าวเสร็จก็จะต้องลุกไปล้างจานทันที ก่อนที่จะทำอะไรอย่างอื่นต่อไป

ลัทธิ..บูชาความงาม!

นาทีนี้คอหนังซีรีส์ในแพลตฟอร์มต่างๆ ที่ต้องควักเงินจ่ายค่าดู หากไม่เคยปีนขึ้นไปบนกำแพงจีนนั่งดูละครแนวพีเรียดเรื่อง "ล่าหยก" ก็ถือว่า out ไม่ใช่แฟนคลับซีรีส์ หรือก็น่าจะอายุไม่ถึงเกณฑ์ที่เรียกว่า วัยเกษียณ

คำตอบจาก..ครูใหญ่

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่โรงเรียนมัธยมเป่าอันในเซินเจิ้น กำลังเป็นไวรัลและซึ้งใจชาวเน็ตจีนในขณะนี้ หลังนักเรียนชั้น ม.6 ที่กำลังเครียดกับการเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย (เกาเข่า) เขียนจดหมายร้องเรียนขอให้โรงเรียน "รื้อรังนก" เพราะเสียงนกร้องรบกวนสมาธิ แต่คำตอบของครูใหญ่นั้นกลับกลายเป็นบทเรียนชีวิตที่ล้ำค่า

มาขยับร่างกายกันดีกว่า

โลกใบนี้หนอ?!? นึกๆ ไปมันก็แปลก คนที่ยังขยับได้ กลับไม่ค่อยยอมขยับ นั่งจ่อมอยู่บนเก้าอี้ บ้างก็นั่งๆ นอนๆ อยู่บนเตียง ไถมือถือ ดูทีวี ฟังวิทยุ อ่านหนังสือ ส่วนคนที่ขยับไม่ได้ ประมาณว่า ป่วยติดเตียง หรือว่าเดี้ยงโดยเหตุผลอันใดก็ตาม ก็อยากจะขยับขาขึ้นมาเดินเหลือเกิน