โลกเปลี่ยนหรือเราไม่ยอมเปลี่ยน

มีกิจธุระความจำเป็นที่จะต้องใช้บริการรถไฟฟ้าใต้ดิน เมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา

แม้ได้เตรียมตัวเตรียมใจแล้วว่า จะต้องเบียดเสียดกับผู้คนมากมายหลากหลายในช่วงคนเลิกงาน และโรงเรียนกำลังเลิก แต่ก็เกิดความรู้สึกไม่สบอารณ์จนได้ กับภาพของ "เด็กยุคดิจิทัล" ที่แต่ละนายแต่ละนางไม่สนใจไม่ใส่ใจผู้คนที่อยู่รอบตัวเลย

ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากจอมือถือ เมื่อมีคนไปยืนอยู่ใกล้ๆ

มนุษย์ป้าหงุดหงิด ฝุดฝิด ขุ่นมัวในจิตใจขึ้นมาทันที เพราะคนตรงหน้าเป็นเด็กตัวน้อยที่แบกเป้หลังแอ่น ใส่แว่นหนาเตอะ แต่คนนั่งซึ่งตัวโตกว่า แข็งแรงกว่า อายุมากกว่า ไม่สนใจที่จะแสดงน้ำใจ หรือเอื้ออาทรใดๆ กับคนที่ยืนห่อตัวอยู่ด้านหน้า

ถ้าเป็นยุคเบบี้บูมของมนุษย์ป้านะ อย่างน้อยที่สุดก็ต้องแสดงน้ำใจด้วยการขอเป้ที่หลังของเด็กน้อยมาช่วยถือให้นะคะ 

 นี่เรียกว่า โลกมันเปลี่ยนไปแล้ว สังคมไทยก็ต้องปรับตามไปด้วยหรืออย่างไร และตรงกันข้าม คนอย่างมนุษย์ป้ากลับย่่ำอยู่กับอดีตกระนั้นหรือ เพราะการเก็บมือถือไว้ในกระเป๋า ไม่หยิบขึ้นมาส่อง หรือเขี่ยไปเขี่ยมา  แต่หยิบพ็อกเกตบุ๊กขึ้นมาอ่านนั้น ดูเหมือนแปลกแยกชอบกลทีเดียว

สิ่งที่เห็นชัดของความเปลี่ยนแปลง แต่ป้าไม่ยอมเปลี่ยนก็คือ เวลามีปัญหา หรือมีข้อสงสัย เราจะเดินเข้าไปไต่ถาม หรือหาคนช่วยชี้ทางบอกเล่าเก้าสิบ แต่เด็กๆ จะมองหน้าคุณป้า ว่า ใครอ่ะ?!? แค่นี้ทำไมต้องถาม ทำไมไม่รู้จักเปิดกูเกิล 555

นี่แหละคือชีวิตจริงของคนวันนี้ ที่ทำให้สงสัยเหลือเกินว่า วันที่เกิดแบตมือถือหมด หรือสัญญาณโทรศัพท์ใช้ไม่ได้ พวกเธอทั้งหลายจะอยู่กันเป็นไหมเนี่ย..

 "ป้าเอง"

เพิ่มเพื่อน

ข่าวที่เกี่ยวข้อง

เล่าไว้ให้รู้… หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง

ในโลกของการช่วยเหลือสังคม การเป็นคนดีต่อสาธารณะมักถูกมองว่าเป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่ง คนที่อุทิศตัวช่วยเหลือผู้อื่นมานาน มักได้รับความไว้วางใจอย่างล้นเหลือจากสังคม แต่บางครั้งความไว้วางใจนั้นเองกลับกลายเป็นช่องว่างที่ใหญ่ที่สุด

ข้อความสุดท้ายจากแม่

เป็นเรื่องเล่าที่เพื่อนถึงเพื่อนส่งมาทางไลน์ อ่านจบแล้วก็ต้องอมยิ้ม จึงอยากส่งต่อให้ได้อ่านกันค่ะ

คนหนึ่งคนทำผิด ไม่ควรทำให้เราเลิกเป็นคนดี

ช่วงนี้หลายคนคงรู้สึกเหมือนกัน หลังจากเห็นข่าวที่ทำให้ใจหายและผิดหวังอย่างหนัก ความเมตตาที่เคยมอบให้อย่างเต็มใจ กลับกลายเป็นความรู้สึกเหมือนถูกทรยศไปโดยไม่รู้ตัว

หันมาใส่ใจภัยเงียบใกล้ตัว..ดีกว่าไหม?!?

ตื่นเต้นกันยกใหญ่ เรียกว่าทุกห้องไลน์แทบแตก ว่าด้วยประเด็น ..เราต้องเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ภัยธรรมชาติ ตามที่บ้านอื่นเมืองอื่นเขาประกาศเตือนคนของเขาไหม?!?

เรามาลองสร้าง..ระยะห่าง! ...สมาร์ตโฟน...กันดีกว่า

เคยไหม ตั้งใจหยิบมือถือขึ้นมาเช็กเวลา แต่รู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เพราะมัวแต่ดูคลิปแมว คลิปทำอาหาร และชีวิตชาวบ้านที่เราไม่เคยรู้จัก! ส่วนงานที่ตั้งใจจะทำยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน

กินเจ..ไม่มีทุกข์

เทศกาลกินเจเวียนมาทีไร หลายคนตั้งใจอิ่มบุญด้วยการงดเนื้อสัตว์ แต่ผ่านไปไม่กี่วัน พอเห็นหมูปิ้งหอมๆ หรือเนื้อย่างร้อนๆ ก็อดเหลียวมองไม่ได้ จนแอบถามตัวเองว่า “นี่เรากำลังสะสมบุญ หรือสะสมความอดทนกันแน่นะ!”