เด็ก..ในวันนี้

"รู้คิด รอบคอบ รับผิดชอบต่อสังคม" คือคำขวัญวันเด็กแห่งชาติปีเสือคำราม จากนายกรัฐมนตรี ซึ่งถือเป็นวัฒนธรรมประเพณีปฏิบัติกันมาตั้งแต่ปี 2499 โน่นเลยทีเดียว

แต่ปีนี้ดูเหมือนพิเศษกว่าปีอื่นๆ ซึ่งต่อไปในอนาคตข้างหน้าคงต้องมีบันทึกไว้ในสยามจดหมายเหตุ หรือไม่ได้ในประวัติศาสตร์สักท่อนใดท่อนหนึ่งที่ระบุว่า พุทธศักราช 2565 เป็นปีที่ไม่มีการจัดงานวันเด็กแห่งชาติ อันเนื่องมาจากสถานการณ์การแพร่ระบาดของไวรัสโควิด-19

สรุปว่า เด็กในวันนี้..อยู่ยากนะคะ เพราะแทบจะไม่มีโอกาสไปโรงเรียนเจอเพื่อนๆ เลย จะไปไหนมาไหนก็ต้องระมัดระวัง อึดอัดด้วยการสวมหน้ากากอนามัยตลอดเวลา

อย่างไรก็ตาม หวังว่าเด็กคงไม่กระจองอแง กับการที่ไม่ได้เที่ยววันเด็กเหมือนอย่างเคย เพราะจะว่าไปแล้ว ก็ไม่ใช่แต่เด็กเท่านั้นที่ชีวิตเปลี่ยน ผู้หลักผู้ใหญ่ก็ต้องปรับตัวกันน่าดู แค่คิดถึงพ่อค้าแม่ขายที่เคยทำรายได้เต็มเม็ดเต็มหน่วยในวันเด็ก เพราะปกติพ่อแม่ผู้ปกครองก็จะยอมเด็ก ..สักวัน อยากซื้ออยากกินอะไรก็จัดให้ พลอยทำให้ธุรกิจตามแห่วันเด็กแห่งชาติคึกคักไปด้วย

ถ้ามองมุมบวก ..เด็กในวันนี้ ก็นับว่าโชคดีมีไม่น้อยนะจ๊ะ เพราะปกติพ่อแม่คงไม่อยู่เป็นเพื่อนที่บ้าน ชวนทำโน่นทำนี่ในบ้านได้มากเท่ายุคนี้อีกแล้ว..จริงไหม!!!.

"ป้าเอง"

เพิ่มเพื่อน

ข่าวที่เกี่ยวข้อง

รู้แล้ว..เอามาเล่าต่อ

บางวัน…เราไม่ได้อยากกินของอร่อยมากเท่าอยากกิน “ของดีต่อร่างกาย” มากกว่า เช้าวันที่เรารู้สึกว่าท้องไม่ค่อยสบาย อยากได้อะไรเบาๆ แต่ยังอิ่มท้องและดีต่อลำไส้ เครื่องดื่มอุ่นๆ สักแก้วอาจเป็นคำตอบที่ดีที่สุด และถ้าเครื่องดื่มแก้วนั้นทำจาก “ถั่วลูกไก่” ที่หลายคนรู้จักในชื่อถั่วชิกพี ก็ยิ่งน่าสนใจขึ้นไปอีก

รู้จักไหม..สปาใจ

มนุษย์ป้าเป็นคนหนึ่งนะ ที่พอทำครัวเสร็จก่อนนั่งลงกินข้าว ต้องล้างเครื่องครัว และจานทุกใบให้หมดจดไปรอบหนึ่งก่อน จากนั้นเวลากินข้าวเสร็จก็จะต้องลุกไปล้างจานทันที ก่อนที่จะทำอะไรอย่างอื่นต่อไป

ลัทธิ..บูชาความงาม!

นาทีนี้คอหนังซีรีส์ในแพลตฟอร์มต่างๆ ที่ต้องควักเงินจ่ายค่าดู หากไม่เคยปีนขึ้นไปบนกำแพงจีนนั่งดูละครแนวพีเรียดเรื่อง "ล่าหยก" ก็ถือว่า out ไม่ใช่แฟนคลับซีรีส์ หรือก็น่าจะอายุไม่ถึงเกณฑ์ที่เรียกว่า วัยเกษียณ

คำตอบจาก..ครูใหญ่

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่โรงเรียนมัธยมเป่าอันในเซินเจิ้น กำลังเป็นไวรัลและซึ้งใจชาวเน็ตจีนในขณะนี้ หลังนักเรียนชั้น ม.6 ที่กำลังเครียดกับการเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย (เกาเข่า) เขียนจดหมายร้องเรียนขอให้โรงเรียน "รื้อรังนก" เพราะเสียงนกร้องรบกวนสมาธิ แต่คำตอบของครูใหญ่นั้นกลับกลายเป็นบทเรียนชีวิตที่ล้ำค่า

มาขยับร่างกายกันดีกว่า

โลกใบนี้หนอ?!? นึกๆ ไปมันก็แปลก คนที่ยังขยับได้ กลับไม่ค่อยยอมขยับ นั่งจ่อมอยู่บนเก้าอี้ บ้างก็นั่งๆ นอนๆ อยู่บนเตียง ไถมือถือ ดูทีวี ฟังวิทยุ อ่านหนังสือ ส่วนคนที่ขยับไม่ได้ ประมาณว่า ป่วยติดเตียง หรือว่าเดี้ยงโดยเหตุผลอันใดก็ตาม ก็อยากจะขยับขาขึ้นมาเดินเหลือเกิน