
ก็เข้าใจดีอยู่ว่า การโดยสารเครื่องบิน พร้อมกับสัมภาระติดตัวน้ำหนักไม่เกิน 7 กก. เป็นนโยบายของทุกสายการบิน โดยเฉพาะสายโลว์คอสต์ที่บินภายในประเทศ
นอกจากนั้นก็รับรู้มานานแล้วว่า หลายสายการบินมีนโยบายชัดเจนว่าลูกเรือไม่ต้องช่วยยกกระเป๋า แต่สามารถช่วยแนะนำวิธีจัดเก็บให้ถูกต้อง ทั้งนี้ด้วยเหตุผลหลักๆ คือ คุณแบกมาได้ คุณก็ต้องรับผิดชอบของที่คุณแบกมา หากคุณยกขึ้นไปวางในช่องเก็บกระเป๋าเองไม่ได้ ..อ๊ะฮ่า แปลว่า น้ำหนักเกินไปมุ้ย?!?
แต่พนักงานที่เรียกว่าแอร์โฮสเตสหรือสจ๊วตนั้น ก็ควรจะมีวิจารณญาณสักหน่อย..ดีไหม?!? ..ว่า บางทีคุณควรจะยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือในบางกรณี อาทิ คนที่ส่วนสูงน้อยนิดติดดิน เขาจะยกเอาขึ้นไปวางได้อย่างไร
เรื่องแบบนี้ มนุษย์ป้าเจอมากับตัวเองแล้วค่ะ คือ เมื่อต้องช่วยตัวเอง ก็ยืนขึ้นไปบนเก้าอี้ เพื่อยกสัมภาระขึ้นไปวางให้เรียบร้อยตามกติกา ปรากฏว่า เจ้าของที่นั่งที่ป้าปีนขึ้นไปเดินมาเห็นเข้าเท่านั้นแหละ แสดงสีหน้าไม่พอใจอย่างยิ่ง ทั้งๆ ที่มนุษย์ป้าถอดรองเท้าก่อนจะเหยียบบนเก้าอี้นั่งนะคะ..
เหตุเกิดขึ้นท่ามกลางสจ๊วตที่ยืนมองเฉยๆ อีกต่างหาก
นั่นแปลว่า เรื่องของป้า ผมไม่เกี่ยว!!
ออกจะเกินพอดีไหมคะ กับนโยบายที่ไม่ใส่ใจความยืดหยุ่น และเป็นเรื่องของจิตใจบริการ ที่พึงต้องกระทำสำหรับพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน
ไม่ควรสันนิษฐานว่าทุกคนแบกน้ำหนักเกินจึงยกไม่ไหว แต่ควรต้องสังเกตและใส่ใจนะคะว่า ผู้สูงอายุ คนตัวเล็ก คนพิการ เขาช่วยเหลือตัวเองได้ไหม
น้ำใจมา รอยยิ้มก็มีให้กันและกัน ดีที่สุดนะคะ.
'ป้าเอง'
ข่าวที่เกี่ยวข้อง
เล่าไว้ให้รู้… หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง
ในโลกของการช่วยเหลือสังคม การเป็นคนดีต่อสาธารณะมักถูกมองว่าเป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่ง คนที่อุทิศตัวช่วยเหลือผู้อื่นมานาน มักได้รับความไว้วางใจอย่างล้นเหลือจากสังคม แต่บางครั้งความไว้วางใจนั้นเองกลับกลายเป็นช่องว่างที่ใหญ่ที่สุด
ข้อความสุดท้ายจากแม่
เป็นเรื่องเล่าที่เพื่อนถึงเพื่อนส่งมาทางไลน์ อ่านจบแล้วก็ต้องอมยิ้ม จึงอยากส่งต่อให้ได้อ่านกันค่ะ
คนหนึ่งคนทำผิด ไม่ควรทำให้เราเลิกเป็นคนดี
ช่วงนี้หลายคนคงรู้สึกเหมือนกัน หลังจากเห็นข่าวที่ทำให้ใจหายและผิดหวังอย่างหนัก ความเมตตาที่เคยมอบให้อย่างเต็มใจ กลับกลายเป็นความรู้สึกเหมือนถูกทรยศไปโดยไม่รู้ตัว
หันมาใส่ใจภัยเงียบใกล้ตัว..ดีกว่าไหม?!?
ตื่นเต้นกันยกใหญ่ เรียกว่าทุกห้องไลน์แทบแตก ว่าด้วยประเด็น ..เราต้องเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ภัยธรรมชาติ ตามที่บ้านอื่นเมืองอื่นเขาประกาศเตือนคนของเขาไหม?!?
เรามาลองสร้าง..ระยะห่าง! ...สมาร์ตโฟน...กันดีกว่า
เคยไหม ตั้งใจหยิบมือถือขึ้นมาเช็กเวลา แต่รู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เพราะมัวแต่ดูคลิปแมว คลิปทำอาหาร และชีวิตชาวบ้านที่เราไม่เคยรู้จัก! ส่วนงานที่ตั้งใจจะทำยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน
กินเจ..ไม่มีทุกข์
เทศกาลกินเจเวียนมาทีไร หลายคนตั้งใจอิ่มบุญด้วยการงดเนื้อสัตว์ แต่ผ่านไปไม่กี่วัน พอเห็นหมูปิ้งหอมๆ หรือเนื้อย่างร้อนๆ ก็อดเหลียวมองไม่ได้ จนแอบถามตัวเองว่า “นี่เรากำลังสะสมบุญ หรือสะสมความอดทนกันแน่นะ!”

