
เรื่องราวต่อไปนี้ดูเหมือนจะเป็นนิยายเชยๆ แต่อยากเชิญชวนอ่านให้จบ มันคือศาสตร์และศิลป์แบบง่ายๆ ที่มักถูกมองข้าม...คนส่งเรื่องนี้มาให้อ่าน เริ่มต้นด้วยข้อความว่า เกรี้ยวกราดทุกข์ร้อนกันไปทำไม แบกทุกข์แก่ง่ายโดยไม่รู้ตัว
พรุ่งนี้เขาจะไปร่วมงานชุมนุมศิษย์เก่าสมัยเรียนประถมด้วยกัน ก็เลยซื้อกางเกงขายาวตัวใหม่จากแผงริมฟุตปาธ พอกลับถึงบ้านลองใส่ดู ปรากฏว่าขากางเกงยาวไปร่วม 10 ซม. จึงไปขอร้องให้แม่ช่วยแก้ขากางเกงให้สั้นหน่อย แต่แม่บอกเขาว่า "วันนี้แม่ไม่ค่อยสบาย อยากพักผ่อนเช้าหน่อย ไว้วันหลังค่อยแก้ให้นะ"
เขาไปขอร้องภรรยา แต่ภรรยาก็บอกเขาว่า "วันนี้งานบ้านล้นมือจริงๆ คงไม่มีเวลาแก้ให้หรอก"
ในที่สุดก็ต้องไปไหว้วานลูกสาว แต่ลูกสาวก็จำต้องปฏิเสธเช่นกัน "เดี๋ยวหนูกำลังจะออกไปงานปาร์ตี้กับเพื่อนชาย กลับถึงบ้านคงดึกมาก ต้องขอโทษพ่อด้วย คงแก้ให้ไม่ไหวค่ะ"
เขานั่งคิดๆ ดู ช่างมันเถอะ พรุ่งนี้ก็ใส่มันไปแบบนี้เลย อย่างมากก็พับขากางเกงให้มันสั้นหน่อยก็พอ
คืนนั้น แม่ไม่ค่อยสบายใจ คิดทบทวนอยู่ในใจว่า "ปกติลูกก็เป็นคนกตัญญูมากๆ ขอร้องให้ลูกทำอะไรก็ไม่เคยปฏิเสธ" เลยตัดสินใจลุกจากเตียง หยิบกางเกงลูกมาแก้ให้สั้นไป 10 ซม. ตามที่ขอร้อง
ตอนดึกหน่อย พอภรรยาเสร็จงานบ้าน คิดถึงเรื่องที่สามีไหว้วานไว้ "ปกติสามีก็เป็นคนแสนขยัน ช่วยเหลือทุกๆ เรื่อง แต่เพราะเขาไม่มีฝีมือเรื่องเย็บปักถักร้อย จึงต้องเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ เรื่องแค่นี้จะปฏิเสธเขาได้ไง" เลยรีบไปหยิบเอากางเกงมาแก้ให้สั้นไปอีก 10 ซม.
ตอนดึกสงัด เมื่อลูกสาวกลับถึงบ้าน คิดในใจว่า "พ่อไม่ได้ห้ามปรามไม่ให้เราไปงานปาร์ตี้ ปกติก็เป็นพ่อที่แสนดี แล้วจะไม่ยอมทำให้เลยเหรอ" ว่าแล้วก็ไปหยิบกางเกงมาแก้ให้สั้นไปอีก 10 ซม.
วันรุ่งขึ้น ผู้หญิงทั้งสามคนก็ทยอยบอกเรื่องแก้ขากางเกงให้เขาทราบ พอเขาไปหยิบเอากางเกงมาใส่ ปรากฏว่าขากางเกงลอยสูงอยู่บริเวณหน้าแข้ง จะไปหากางเกงขายาวตัวอื่นๆ ที่พอใส่ได้ก็ไม่ทันแล้ว เพราะเพิ่งถูกโยนเข้าเครื่องซักผ้าไปทั้งหมด
ปฏิกิริยาจากเขาก็คือ.......หัวเราะชอบใจ พร้อมบอกทุกคนด้วยสีหน้ายิ้มแย้มว่า "ผมจะใส่กางเกงตัวนี้ไปงานชุมนุมศิษย์เก่าวันนี้ แล้วถ้าใครถามผมว่าทำไมขากางเกงจึงสั้นเต่อได้ขนาดนี้ ผมจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนๆ ฟัง”
จริงอย่างที่คาด เพื่อนแซวเขากันยกใหญ่ จนเขาต้องลุกขึ้นมาเล่าทั้งหมด ซึ่งเพื่อนๆ ก็ปรบมือกันกราวใหญ่ กับเรื่องราวครอบครัวแสนอบอุ่น พอกลับบ้าน เขาก็เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดในงานเลี้ยงให้ทุกคนที่บ้านฟังอีกครั้ง ทุกคนที่บ้านล้วนโล่งอกและดีใจกับเหตุการณ์ที่จบได้อย่างน่าประทับใจ.
ข่าวที่เกี่ยวข้อง
เล่าไว้ให้รู้… หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง
ในโลกของการช่วยเหลือสังคม การเป็นคนดีต่อสาธารณะมักถูกมองว่าเป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่ง คนที่อุทิศตัวช่วยเหลือผู้อื่นมานาน มักได้รับความไว้วางใจอย่างล้นเหลือจากสังคม แต่บางครั้งความไว้วางใจนั้นเองกลับกลายเป็นช่องว่างที่ใหญ่ที่สุด
ข้อความสุดท้ายจากแม่
เป็นเรื่องเล่าที่เพื่อนถึงเพื่อนส่งมาทางไลน์ อ่านจบแล้วก็ต้องอมยิ้ม จึงอยากส่งต่อให้ได้อ่านกันค่ะ
คนหนึ่งคนทำผิด ไม่ควรทำให้เราเลิกเป็นคนดี
ช่วงนี้หลายคนคงรู้สึกเหมือนกัน หลังจากเห็นข่าวที่ทำให้ใจหายและผิดหวังอย่างหนัก ความเมตตาที่เคยมอบให้อย่างเต็มใจ กลับกลายเป็นความรู้สึกเหมือนถูกทรยศไปโดยไม่รู้ตัว
หันมาใส่ใจภัยเงียบใกล้ตัว..ดีกว่าไหม?!?
ตื่นเต้นกันยกใหญ่ เรียกว่าทุกห้องไลน์แทบแตก ว่าด้วยประเด็น ..เราต้องเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ภัยธรรมชาติ ตามที่บ้านอื่นเมืองอื่นเขาประกาศเตือนคนของเขาไหม?!?
เรามาลองสร้าง..ระยะห่าง! ...สมาร์ตโฟน...กันดีกว่า
เคยไหม ตั้งใจหยิบมือถือขึ้นมาเช็กเวลา แต่รู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เพราะมัวแต่ดูคลิปแมว คลิปทำอาหาร และชีวิตชาวบ้านที่เราไม่เคยรู้จัก! ส่วนงานที่ตั้งใจจะทำยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน
กินเจ..ไม่มีทุกข์
เทศกาลกินเจเวียนมาทีไร หลายคนตั้งใจอิ่มบุญด้วยการงดเนื้อสัตว์ แต่ผ่านไปไม่กี่วัน พอเห็นหมูปิ้งหอมๆ หรือเนื้อย่างร้อนๆ ก็อดเหลียวมองไม่ได้ จนแอบถามตัวเองว่า “นี่เรากำลังสะสมบุญ หรือสะสมความอดทนกันแน่นะ!”

