อ่านเรื่อง..น่ารักบ้าง(ดีกว่า)

เขาไปขอร้องภรรยา แต่ภรรยาก็บอกเขาว่า "วันนี้งานบ้านล้นมือจริงๆ คงไม่มีเวลาแก้ให้หรอก"

ในที่สุดก็ต้องไปไหว้วานลูกสาว แต่ลูกสาวก็จำต้องปฏิเสธเช่นกัน "เดี๋ยวหนูกำลังจะออกไปงานปาร์ตี้กับเพื่อนชาย กลับถึงบ้านคงดึกมาก ต้องขอโทษพ่อด้วย คงแก้ให้ไม่ไหวค่ะ"

เขานั่งคิดๆ ดู ช่างมันเถอะ พรุ่งนี้ก็ใส่มันไปแบบนี้เลย อย่างมากก็พับขากางเกงให้มันสั้นหน่อยก็พอ

คืนนั้น แม่ไม่ค่อยสบายใจ คิดทบทวนอยู่ในใจว่า "ปกติลูกก็เป็นคนกตัญญูมากๆ ขอร้องให้ลูกทำอะไรก็ไม่เคยปฏิเสธ" เลยตัดสินใจลุกจากเตียง  หยิบกางเกงลูกมาแก้ให้สั้นไป 10 ซม. ตามที่ขอร้อง

ตอนดึกหน่อย พอภรรยาเสร็จงานบ้าน คิดถึงเรื่องที่สามีไหว้วานไว้ "ปกติสามีก็เป็นคนแสนขยัน ช่วยเหลือทุกๆ เรื่อง แต่เพราะเขาไม่มีฝีมือเรื่องเย็บปักถักร้อย จึงต้องเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ เรื่องแค่นี้จะปฏิเสธเขาได้ไง" เลยรีบไปหยิบเอากางเกงมาแก้ให้สั้นไปอีก 10 ซม.

ตอนดึกสงัด เมื่อลูกสาวกลับถึงบ้าน คิดในใจว่า "พ่อไม่ได้ห้ามปรามไม่ให้เราไปงานปาร์ตี้ ปกติก็เป็นพ่อที่แสนดี แล้วจะไม่ยอมทำให้เลยเหรอ" ว่าแล้วก็ไปหยิบกางเกงมาแก้ให้สั้นไปอีก  10 ซม.

วันรุ่งขึ้น ผู้หญิงทั้งสามคนก็ทยอยบอกเรื่องแก้ขากางเกงให้เขาทราบ พอเขาไปหยิบเอากางเกงมาใส่ ปรากฏว่าขากางเกงลอยสูงอยู่บริเวณหน้าแข้ง จะไปหากางเกงขายาวตัวอื่นๆ ที่พอใส่ได้ก็ไม่ทันแล้ว เพราะเพิ่งถูกโยนเข้าเครื่องซักผ้าไปทั้งหมด

ปฏิกิริยาจากเขาก็คือ.......หัวเราะชอบใจ  พร้อมบอกทุกคนด้วยสีหน้ายิ้มแย้มว่า "ผมจะใส่กางเกงตัวนี้ไปงานชุมนุมศิษย์เก่าวันนี้ แล้วถ้าใครถามผมว่าทำไมขากางเกงจึงสั้นเต่อได้ขนาดนี้  ผมจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนๆ ฟัง”

จริงอย่างที่คาด เพื่อนแซวเขากันยกใหญ่ จนเขาต้องลุกขึ้นมาเล่าทั้งหมด ซึ่งเพื่อนๆ ก็ปรบมือกันกราวใหญ่ กับเรื่องราวครอบครัวแสนอบอุ่น พอกลับบ้าน เขาก็เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดในงานเลี้ยงให้ทุกคนที่บ้านฟังอีกครั้ง ทุกคนที่บ้านล้วนโล่งอกและดีใจกับเหตุการณ์ที่จบได้อย่างน่าประทับใจ.