ไทย-กัมพูชา...ใคร'พระเอก'ใคร'ผู้ร้าย'???

ที่แม้จะอุบัติขึ้นมาจากเรื่องเล็กๆ น้อยๆ คือเกิดจากการโกหก หรือการ ใส่ร้ายป้ายสี ของใครก็ไม่รู้? ว่าดาราละครทีวีของไทยอย่างคุณหลาน กบ สุวนันท์ ท่านไปพูดแสดงความเกลียดชังต่อชาวเขมรทั้งหลาย ระดับ เกลียดพอๆ กับหมา อะไรทำนองนั้น ด้วยเหตุเพราะไปปล้น ไปแย่งปราสาทนครวัด หรือเขาพระวิหาร ก็จำไม่ได้ถนัด มาจากประเทศไทย...

แต่ทั้งๆ ที่เป็นเรื่องโกหก ที่ควรสืบสาวราวเรื่องให้แน่ชัด โดยเฉพาะผู้ที่เป็น ผู้หลัก-ผู้ใหญ่ แต่ผู้นำกัมพูชาขณะนั้นคือ สมเด็จฮวยเซ็ง รายนี้นี่แหละ ท่านกลับไปให้สัมภาษณ์แสดงความไม่พอใจต่อ กบ สุวนันท์ บอกว่าไม่มีค่า ไม่มีราคา ไม่ต่างไปจาก หญ้า ที่ขึ้นๆ รอบปราสาทนครวัด อะไรประมาณนั้น แถมยังสั่งห้ามไม่ให้เผยแพร่ละครไทยเรื่อง ลูกไม้หล่นใกล้ต้น ของคุณหลาน กบ สุวนันท์ โดยทันที ด้วยเหตุนี้...ในวันต่อมาคือวันที่ 29 มกราคม พ.ศ.2546 บรรดาชาวกัมพูชาที่รักชาติ หรือจะเรียกว่า คลั่งชาติ ก็คงไม่ถึงกับผิดอะไรมากมายนัก เลยยกขบวนไปกลุ้มรุม ณ สถานทูตไทยประจำกัมพูชา ก่อนที่จะบุกเข้าไปในสถานทูต จุดไฟเผา นำเอาพระบรมฉายาลักษณ์ของล้นเกล้าฯ รัชกาลที่ 9 มาเหยียบย่ำทำลาย ชนิดทูตไทยและเจ้าหน้าที่อีก 16 ราย ต้องเผ่นหนีตายกันกระเจิดกระเจิง...

ดังนั้น...ในวันที่ 30 มกราคม ถัดมาอีกวัน บรรดาชาวไทยผู้รักชาติทั้งหลายไม่น้อยกว่า 200 คน เลยต้องแห่ไปกลุ้มรุมสถานทูตกัมพูชาประจำประเทศไทยไว้มั่ง โดยจะมีนิสิตนักศึกษาจากสหพันธ์นักศึกษาตามมาสมทบ รวมทั้งนักศึกษามหาวิทยาลัยรามคำแหงอีกราวๆ 1,000 คน มีการนำเอาเอกสารภาพข่าวของสำนักข่าวต่างประเทศที่แสดงให้เห็นถึงการเหยียบย่ำพระบรมฉายาลักษณ์กษัตริย์ไทยโดยชาวเขมร มาแจกจ่ายในที่ชุมนุม บรรดาคนไทยที่รักชาติไม่น้อยกว่าคนเขมร เลยเอาธงชาติกัมพูชามาเผา ปัสสาวะรดใส่ แล้วชักธงชาติไทยแขวนไว้ที่เสาไฟฟ้า ก่อนแหกรั้วเหล็กของเจ้าหน้าที่ตำรวจ บุกเข้าไปทำลายป้ายชื่อ The Royal Embassy of Cambodia ส่วนคิดจะลงมือเผาแบบเดียวกับที่สถานทูตไทยถูกเผาอีกด้วยหรือไม่? อย่างไร? ก็ยากจะคาดเดาได้ง่ายๆ...

แต่ขณะที่ฉากสถานการณ์กำลังเป็นไปในแบบ มึงมั่ง-กูมั่ง อะไรประมาณนั้น ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติในขณะนั้น พลตำรวจเอกสันต์ ศรุตานนท์ ท่านได้ขึ้นไปบนเวทีกล่าวกับผู้ชุมนุมว่าได้รับโทรศัพท์จากราชเลขาธิการสำนักพระราชวัง คุณ อาสา สารสิน ว่า พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ร.9 ที่ถูกชาวเขมรเหยียบย่ำทำลายพระบรมฉายาลักษณ์ไปหมาดๆ ก็เถอะ ท่านมีรับสั่งขณะเสด็จฯ ไปพระราชทานรางวัลเจ้าฟ้ามหิดล ประมาณว่า... “ขณะนี้เราเป็นพระเอก เป็นผู้ดีอยู่แล้ว...อย่าทำตัวให้กลายเป็นผู้ร้าย” ว่ากันว่า...เพราะโดยรับสั่งดังกล่าวนี่เอง ที่ทำให้บรรดาผู้ชุมนุมทั้งหลายเกิด สติ ขึ้นมาโดยทันที-ทันใด พร้อมใจร้องเพลงสรรเสริญพระบารมีก่อนแยกย้ายสลายตัวไปจากหน้าสถานทูตกัมพูชา ไม่ได้คิดจะเผา ไม่ได้คิดจะมึงมั่ง-กูมั่งอีกต่อไป ชนิดที่ทำให้สำนักข่าวต่างประเทศอย่าง รอยเตอร์ ถึงกับสรุปว่า... “น้อยครั้งที่จะได้เห็นการออกมายุติความขัดแย้งทางการเมืองของพระมหากษัตริย์ ผู้ทรงครองราชย์ยาวนานที่สุดในโลก...”

จากนั้น...ก็เป็นเรื่องของกระบวนการคลี่คลาย ลดความขัดแย้ง ระหว่างเพื่อนบ้านทั้งสอง โดยรัฐมนตรีต่างประเทศกัมพูชา นายฮอร์ นัมฮง ได้เดินทางมายังประเทศไทย เพื่อขอโทษและขอเข้าเฝ้าฯ นำเอาพระราชสาส์นแสดงความเสียใจของกษัตริย์กัมพูชา สมเด็จนโรดม สีหนุ มากราบบังคมทูล โดยนอกจากรัชกาลที่ 9 จะมีรับสั่งขอบใจคนไทยที่สลายการชุมนุมแล้ว ยังได้รับสั่งถึงการฟื้นฟูความสัมพันธ์ไทย-กัมพูชาว่า เป็นเรื่องของรัฐบาล ว่าจะทำอย่างไรจึงจะเหมาะสม เพราะมีขั้นตอนการเจรจาต่างๆ อยู่แล้ว...

เหตุที่ต้องไปรื้อฟื้นความทรงจำดังกล่าวขึ้นมาใหม่...ก็คงไม่ได้มีอะไรมากไปกว่า อาจพอช่วยให้เกิดข้อคิด สะกิดใจ เกิดอุทาหรณ์ สอนใจ สำหรับบรรดาทวยไทยทั้งหลาย ที่แม้ว่าน่าจะ เกิดทัน ขณะเกิดเหตุการณ์เหล่านี้ เพราะเพิ่งผ่านมาแค่ 20 กว่าปีเท่านั้นเอง แต่ก็อย่างว่า...สิ่งที่เรียกว่า สติ นั้น ถ้าหากไม่หมั่นประคับประคอง ไม่คิดจะยึดมั่น ถือมั่น เอาไว้ให้จงหนัก โอกาสที่ พระเอก หรือ ผู้ดี จะกลายเป็น ผู้ร้าย ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เอาเลย!!!.