‘ทุเรียนศุภจีร้อนๆ จ้า’

เพราะผีขี้อิจฉา-ตาร้อนเจาะปากให้พวกกูคอยพูด-คอยติคนอื่นอย่างเดียว!

นี่...มันเป็นซะแบบนี้ละมาก สำหรับบ้านเมืองไทย ผมจึงว่ามันพัฒนายาก ลองรัฐบาลหรือใครคิดจะทำอะไรใหม่ๆ ขึ้นมา เป็นต้องค้าน ต้องติ

ติในทางสร้างสรรค์ มันดี แต่ติเพื่อทำลายซะเป็นส่วนใหญ่

อย่างโครงการ “แลนด์บริดจ์” เห็นรัฐบาลนี้ตั้งท่าเอาจริง

มาเป็นหางว่าวเลย....คือ ค้านลูกเดียว

ทั้งที่คนค้านก็ยังนึกไม่ถูกว่า “แลนด์บริดจ์” ที่ว่านี้ มีหน้าตาแบบไหน-อย่างไร?

ที่พูดมานี้....
 ก็ไม่ต่างดรามารองนายกฯ และรัฐมนตรีพาณิชย์ “ศุภจี สุธรรมพันธุ์” ที่ฉีกแนวการขายพืชผักผลไม้ไทยด้วยการ “ไลฟ์สด” ขายทุเรียน!

พอบอกว่า “พิมรี่พาย” จะไลฟ์สดขายทุเรียนลูกละ ๑๐๐ บาท ๑,๐๐๐,๐๐๐ ลูก เท่านั้นแหละ

รัฐมนตรีศุภจี “เละ” ไม่มีชิ้นดี โดยผู้ปรารถนาดีออกมารุมสับว่า ทุเรียนลูกละร้อย เป็นการทำลายตลาด!

โปรโมต ทุเรียนลูกละ ๑๐๐ บาท

มันก็ไม่ต่างสายการบินโลว์คอสต์ เช่น “แอร์ เอเชีย” โปรโมต  ให้จองทางออนไลน์ ไป-กลับ กรุงเทพฯ-เชียงใหม่ ๕๐๐ บาท ก็มี ๑ บาท ก็ยังมี

คนก็แย่งกันจอง แต่มันมีเพียง ๑ ที่นั่ง หรือ ๒ ที่นั่ง เท่านั้น แป๊บเดียวก็เต็มแล้ว

เต็มตามที่โปรโมต ๑ หรือ ๒ ที่นั่ง ส่วนอีกเป็นร้อยที่นั่งก็จ่ายราคาตลาด พวกแอร์โลว์คอสต์เขามีโปรโมตอย่างนี้ประจำ

ที่ “พิมรี่พาย” เขาโปรโมตขาย ๑๐๐ บาท ผมก็เข้าใจว่าเป็นเทคนิคการขายของเขา คงไม่ใช่ ๑๐๐ บาท ทั้ง ๑ ล้านลูกหรอก

ผมจึงไม่เห็นแปลกตรงไหนที่จะไปเอะอะมะเทิ่งกับพิมรี่พาย ที่บอกว่าทำลายตลาด มันทำลายตรงไหน พิมรี่พายก็ต้องไปซื้อจากชาวสวนมาขายเหมือนกัน

ถ้าขาดทุน ชาวสวนจะขายทำไม ที่ขายให้พิมรี่พายก็แสดงว่าเป็นการซื้อขายที่ชาวสวนพอใจในราคาแล้ว

ทุเรียนต้นหนึ่ง มีเล็กบ้าง ใหญ่บ้าง ดีบ้าง ไม่ดีบ้าง ก็ขายกันตามเกรด เกรดที่ต่ำ “เหมาขาย” ดีกว่าเก็บไว้รอคนซื้อ ซึ่งไม่รู้ว่าจะขายได้เมื่อไหร่?

และต้องไม่ลืม ทุเรียนมีเวลาจำกัด ถ้าไม่รีบระบาย พอมันสุก ก็หมดราคา อย่างเก่งไปทำทุเรียนกวน

การที่รัฐมนตรีศุภจีใช้กลยุทธ์ “ตีป่าให้ลูกค้าตื่น” เช่นนี้ ค่าที่ได้มิใช่เงินจากการไลฟ์สดขาย

แต่การทำให้คน “ตื่นผลไม้ทุเรียน” ด้วยความคิดใหม่ “มี ๑๐๐ บาทก็ซื้อทุเรียนได้ทั้งลูก”

จะช่วยเพิ่มความถี่ในการบริโภค ทำให้ตลาดทุเรียนไม่ล้นตลาด

คนที่พบความสำเร็จ เขาจะมีความคิดริเริ่ม ถ้าไม่ลองผิด แล้วจะรู้ที่ถูกได้อย่างไร?

ตรงกันข้าม คนที่ล้มเหลวในชีวิต พวกนี้ หัวหดอยู่ในกระดอง  ไม่มีความคิดริเริ่ม ไม่กล้าลองผิด-ลองถูก กี่ปี-กี่ชาติ ก็จับเจ่าอยู่อย่างนั้น

อย่างพวกนักวิพากษ์หน้าจอนับหัวได้ ส่วนใหญ่เป็นพวกล้มเหลวในชีวิตและงานทั้งนั้น

เก่งอย่างเดียว คือ “หน้าด้าน-วิจารณ์หน้าจอ”!

แต่ละคน มีผลงานอะไร เป็นความสำเร็จ ที่เรียกว่าเป็นผู้มีประสบการณ์ อยู่ในขั้นพอจะวิพากษ์-วิจารณ์ คนที่เขา “กล้าคิด-กล้าทำ”?

ขอนำเรื่องผู้มีประสบการณ์ทางค้าทุเรียนมาให้อ่าน ดังนี้

 “Anit Osathanugrah”

 ทุเรียน ลูกละร้อย ผิดไหม

ดรามา เรื่องการขายทุเรียน หนาหูจังช่วงนี้ เลยออกมาเล่าให้ฟัง สักหน่อย ในฐานะคนเคยทำส่งออกมาพักนึง

แล้วเจ๊งนะ 55

ทุเรียนไทย มีหลายภาค ใต้ก็มีเยอะ แต่เขาว่าจันทบุรีดีที่สุด จำนวนทุเรียน ที่ผลิตมาทั้งหมดของประเทศ 

ถ้าเก็บไว้กินในประเทศไทยทั้งหมด รับรองว่าเหลือบานเบอะ ทิ้งเละเทะแน่

เพราะ กลไกตลาด ถูกสร้างปลูกมาเพื่อส่งออก ประเทศจีน เหมาหมด เกือบ 90%

ส่งออกจีน จึงหนีไม่พ้น พ่อค้าคนจีน ก็ลื้อจะมาส่งประเทศอั๊ว ก็ต้องส่งผ่านอั๊วดิ  จะมาส่งเองได้ไง 

คนจีนก็เลยมาตั้งล้งตัวกลาง รับซื้อไปขายต่อ ถ้าใครไปจันทบุรี จะเห็นล้งใหญ่ ภาษาจีนตัวโต เต็มไปหมด 

ล้งจีนไม่โง่ ราคาทุเรียน เช้า สาย เย็น มีราคาแปะเลย ว่า วันนี้อยู่ที่เท่าไหร่ ราวกับหุ้น 

ออร์เดอร์มาที สามร้อยตัน จะไปหาจากไหน  ไม่กี่วัน  ล้งจีนก็เลยไปวางมัดจำ ชาวสวนตั้งแต่เป็นดอกเลย

สวนไหนอยากชัวร์ ก็รับมัดจำเขา ล็อกราคา แล้วส่งเขา ก็จบ ราคาอาจไม่สูง แต่ไม่เสี่ยง 

จีนรับโลละ สมมติ 150 แต่ราคาขายที่โน่น หน้าซูเปอร์ ที่โน่น บางที 500 เผลอๆ บางทีมากกว่า

แล้วทำไมคนไทยไม่ส่งเอง ปัญหาอยู่ที่ ชาวสวนอยากได้เงินเลย ตอนส่งของที่ไทย 

ส่วนคนจีน จะจ่ายเมื่อของถึงเมืองจีนแล้ว ตรวจรับครบ ว่าตรงสเปก ไม่เสียระหว่างทางตอนขน

ตัวกลางก็เลยรับความเสี่ยงตรงนี้ แล้วบวกราคา 

ผมเห็นช่องตรงนี้ ก็เลยคิดว่าง่ายนี่หว่า แค่ขนทุเรียนไปจีนแล้วกินส่วนต่าง รวยแล้วกู ก็เลยหาออร์เดอร์จากจีน มาได้ชุดใหญ่ แล้วก็เดินดุ่ยๆ ไปลุยเลย 

มีพรรคพวก มีสวน ก็ไปคุยกับเขา เขาใจดีตัดมาให้ ตามราคาตลาด ก็จองรถขนของ ตอนแรก ตกลงกันไว้ แสนกว่า

ถึงเวลา รถเย็นพวกนี้หายาก แย่งกัน เขาบอก 2.4 แสนเอาไหม ไม่เอาคนอื่นเอา  อืมม...เล่นงี้เลยเหรอ

แต่ทุเรียนซื้อมาแล้ว มันจะเน่า เอาวะ กำไรเหลืออีกเยอะ จำไว้แล้วกัน ส่งไปก่อน

คืนวันก่อนส่ง ฝนเสือกตกหนัก คนจีนมายืนโวยวาย ผึ่งให้แห้งก่อน ทุเรียนมันหนักน้ำ ไม่งั้นคุยกันไม่รู้เรื่อง ไม่เอาๆ

 ไอ้ชิบหาย  เออ...ก็ได้ เสียเวลาไปอีกวัน  แคนเซิลรถขน เขาด่าเอา มาอีกวัน ปรับอีกนะโว้ย เออ... ยอมๆ 

อีกวัน รถมาขนไป กำไรแล้วกู น่าจะพอเหลือ  ยืนโบกมือ บ๊ายบายรถกับแฟน ถ่ายรูปไว้ ทำนองบ๊ายบายความจน กูจะเป็นเจ้าพ่อทุเรียน 

ใกล้วันนัดไม่กี่วัน ควรขับไปถึง  ทุเรียนไม่ถึง ไปเช็กดูปรากฏ รถไปติดอยู่ที่เวียดนาม  ติดทีเป็นวันสองวัน ถนนบ้าอะไรของมัน

เช็กไปเช็กมา เวียดนามมันกั๊กรถไทย ให้ขบวนมันขึ้นก่อน  ของเราติดยาวเป็นสิบกิโล กว่าจะไปถึงเลตไปอีกสองวัน 

คนจีนโทรมาโวยวาย  ทุเรียนสินค้าเกษตร มีอายุการขาย  สองสามวันนี่เรื่องใหญ่  จะลดราคา จะไม่ซื้อ

ลื้อใจเย็น เปิดของดูก่อน  ของอั๊ว อย่างดีคัดพิเศษ เดี๋ยวลื้อจะร้อง หาของเพิ่ม 

เปิดตู้มา คราวนี้คนจีนด่าหนักกว่าเก่า ทุเรียนลื้อ crack  ระเบิดหมดเลย  มันสุกกลางทาง ไม่รับซื้อโว้ย

เป็นไปได้ไงวะ วัดอุณหภูมิในตู้ ได้ 25-26 องศา โทรไปด่า รถตู้เย็นคอนเทนเนอร์ ไหนบอกว่า สิบกว่าองศา ทุเรียนผมระเบิดไปแล้ว 

เจ้าของรถตู้บอก อุณหภูมิมันสูง เพราะทุเรียนพี่ระเบิด ลูกนึง มันจะปล่อยก๊าซ ทำให้ลูกอื่นระเบิดตาม

ทั้งตู้ อุณหภูมิเลยสูง พี่จ่ายค่าล้างตู้ให้ผมด้วย ไม่งั้นไม่ยอม 

จบ หมดตูด กลับบ้าน กูไม่น่าเลย

สรุป กลไก ราคาเรา มันอยู่ที่จีน เพราะเขาบริโภค สูงสุด

ถ้าเขาพร้อมใจแกล้งไม่รับ ตายยกจังหวัด แต่ไม่ง่าย เพราะ demand มันสูง 

คราวนี้ ที่พี่แต๋มทำคืออ่านเกมแล้ว ผลผลิตปีนี้มันเกิน ถ้าไม่ดูดออก ส่งตลาดในประเทศ เดี๋ยวราคาเดี้ยง เลยไปหาพิมรี่พาย  ช่วยหน่อยสักล้านลูก

ดรามามาตรึม ว่าไปทำลายกลไกตลาด 

แต่เดี๋ยวๆๆ พี่แต๋มเขาไม่ได้ให้กระทรวงปลูกแข่งกับเอกชน แล้วเอาของกระทรวงมาขายถูกแข่ง เขาให้พิมรี่พายไปรับซื้อจากชาวสวน 

ใครไม่พอใจราคานี้ ก็ไม่ต้องขายดิ แต่ถ้ามีคนพอใจขายที่ราคานี้ แสดงว่ามันกำไรพอ คนบ่นก็ไม่ต้องขายเขา ตามหลัก ดีมานด์ ซัพพลาย ง่ายๆ เอง

สรุปที่พี่แต๋มทำ 

1.ดูดซับ สภาพคล่อง ทุเรียนที่เกินออกจากตลาด 1 ล้านลูก ในราคาที่ชาวสวน กลุ่มนึงพอใจขายให้

แสดงว่ามีกำไรพอควร ไม่งั้นใครจะบ้าขาย มีคนจีนรอซื้ออยู่เยอะแยะ 

2.สร้างดีมานด์เพิ่มในประเทศ ให้ตลาดมันฟูขึ้นมา

3.ติดต่อตลาดใหม่ มาคานอำนาจ เช่นที่ UAE ถ้าทำให้ฮิตได้ แขกมาแย่งจีนซื้อ คราวนี้ รวยแน่ แบบไม่ต้องทำไรเพิ่ม

ของอะไร คนอยากได้เยอะ แต่ดีมานด์เท่าเดิม ราคาขึ้นอัตโนมัติ เรื่องนี้เชียร์ใจขาดเลย

แค่นี้ ทำไมดรามากันจัง 

การให้รัฐบาล เป็นตัวกลางส่ง ให้ราคาเพิ่มกับชาวสวนทำไม่ได้ เพราะจะเจอแบบผม ให้เอกชน เสี่ยงแทนดีแล้ว 

แค่หาตลาดเพิ่ม ให้แขก มาแย่งจีนซื้อ จบ  ซึ่งที่อ่านมาพี่แต๋มทำอยู่  ส่วนที่ดรามากัน อุ๊ยอ๊าย ผมว่าเขาด่าเอามัน 

เพราะถ้าคนซื้อพอใจซื้อ คนขายพอใจขาย

เรื่องมันก็มีอยู่แค่นั้น  ใครไม่ขายพิมรี่พาย ก็ไปขายจีน หรือไลฟ์ขายเอง ไม่ได้มีใครห้าม 

ส่วนเรื่อง ทำลายกลไกตลาด ผมว่าไม่น่าเกี่ยว มีชาวสวนยอมขายในราคานี้ ตั้งล้านลูก แสดงว่าเขามีกำไร

ส่วนคนโวยวาย บอกขาดทุน ลองไปปรึกษา สวนที่เขาขายดูว่า เขาทำยังไง ถึงกำไร เพราะสุดท้าย คุณก็ต้องแข่งกับ สวนนั้น ในตลาดอยู่ดี 

เล่าให้ฟังสนุกๆ ตามประสาคนเคยเจ๊งนะ

บาย

อนิศ โอสถานุเคราะห์ 

ป.ล. ถ้าพี่แต๋ม ได้มาอ่าน ลองศึกษาเรื่อง ทำ รง.แช่แข็งของรัฐบาล แบบขนาดยักษ์ ครบวงจรครับ เอกชนทำไม่ไหว มันหลายร้อยล้าน

ทุเรียนที่ขายไม่ทัน ให้เอามาทำแช่แข็ง ไม่ให้มันเสีย รอหมดฤดู แล้วปล่อยเป็น ทุเรียน ฟรีซ shelf life มันนานแล้วหาตลาดเพิ่มตรงนี้ล่วงหน้า  จะไปได้อีกไกลเลย

.......................................

ผมปลูกไว้ต้นหน้าสำนักงาน ปีหน้าเปิดให้จอง

อีก ๕ ปี ถึงจะคลอดลูกนะ!.

-เปลว สีเงิน

๒๙ เมษายน ๒๕๖๙

คนปลายซอย