ไทยถึงทางสองแพร่ง! บี้ผู้นำเลือกปราบโกงชาติ หรือยอมจำนน

5 มิ.ย. 2569 – นายสมชาย แสวงการ รองประธานมูลนิธิส่งเสริมการป้องกันและการปราบปรามทุจริต (GAF) และอดีตสมาชิกวุฒิสภา (สว.) โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊กว่า ประเทศไทยถึงทางสองแพร่ง ปราบปรามทุจริตคอร์รัปชันหรือยอมจำนน?

โทษประหารชีวิตคดีทุจริตไม่มีอยู่จริง

เท่าที่ตรวจสอบว่า มีคดีที่นักโทษประหารชีวิตมีอยู่มากพอควร แต่เป็นคดีความมั่นคงและคดีอุกฉกรรจ์อื่น ล่าสุดมีการไปเพียง 1 ราย เมื่อ 2561 ข่าวว่าเพราะจะครบเงื่อนไขสากล ว่า 10 ปี ที่ไทยไม่มีการประหารชีวิต อาจเข้าหลักเกณฑ์ยอมรับการไม่มีการประหารชีวิตในประเทศนี้โดยปริยาย จึงต้องมีการประหารชีวิต 1 ราย เพื่อไม่ให้เกิดภาวะจำยอม แต่ก็เป็นเพียงคดีอุกฉกรรจ์ฆ่าคนตายเท่านั้น

เท่าที่ตรวจสอบมา (ถ้าไม่ถูกต้อง ผู้อยู่ในวงการหรือผู้รู้ช่วยทักท้วงด้วย นะครับ) พบว่า ในประวัติศาสตร์ ยุติธรรมไทย นับแต่มีประมวลกฎหมายอาญามาตรา 148, 149 ที่ให้อำนาจศาลพิพากษาลงโทษประหารชีวิตเจ้าพนักงาน สมาชิกรัฐสภา ท้องถิ่น ฯลฯ ได้ นั้น

ไม่เคยมีคำพิพากษาประหารชีวิตตาม 2 มาตรานี้ แม้แต่รายเดียว

ดังนั้น หากจะแก้ปัญหาทุจริตคอร์รัปชันที่เป็นมะเร็งร้ายเกาะกินจนประเทศตกต่ำสุดๆ ในวันนี้

ผู้นำและผู้ที่อยู่ในกระบวนการยุติธรรม บริหาร และนิตบัญญัติ คงต้องเลือกทางสองแพร่งนี้แล้วครับ

ทางที่ 1 บังคับใช้ประมวลกฎหมายอาญา 2 มาตรานี้ โดยใช้โทษประหารสำหรับคนทุจริตคอร์รัปชันโกงชาติอย่างจริงจัง ที่โบราณเรียกว่า

“เชือดไก่ให้ลิงดู” เอาอย่างแบบจีน เวียดนาม ฯลฯ ที่ทำสำเร็จแล้ว หรือจับและลงโทษจำคุกผู้นำจริงแบบเกาหลีใต้ ฮ่องกง ไต้หวัน มาเลเซียฯลฯ

ทางที่ 2 สภาออกกฎหมาย เลิกประมวลกฎหมายอาญา 2 มาตรานี้ไป เพราะตามหลักธรรมชาติแล้ว “อวัยวะส่วนใดของร่างกายไม่ได้ใช้ ก็ไม่จำเป็นต้องมี”

ประชาชนไทยว่าอย่างไรดีครับ ช่วยกันส่งเสียงดังๆ ให้นายกรัฐมนตรี รัฐบาล รัฐสภา ศาลและองค์กรอิสระที่มีหน้าที่ เลือกอย่างใดอย่างหนึ่งกันดีมั้ยครับ.