'ดร.ธารินี' ยกโพสต์ 'วิมล' 8 ปีส้มออกจากกะลาหรือยัง

11 ส.ค.2569- ดร.ธารินี วรินทรากุล นักวิชาการอิสระ โพสต์ข้อความว่าอ่านข้อเขียนของ วิมล ไทรนิ่มนวล นักเขียนรางวัลซีไรต์ แล้วต้องบอกว่า ประโยคเดียวเปลี่ยนภาพการเมืองเรื่อง “กำแพง” ไปอีกมุมเลย

หลัง ศิริกัญญา ตันสกุล พูดถึงความเหนื่อยจากการต่อสู้ที่เหมือน “สู้กับกำแพง” และต่อมานายกรัฐมนตรี อนุทิน ชาญวีรกูล แสดงความคิดเห็นในทำนองว่า หากยังวิ่งชนกำแพงอยู่ก็ย่อมเจ็บหัว เรื่อง “กำแพง” จึงกลายเป็นประเด็นโต้เถียงทางการเมืองในช่วงนี้

แต่คุณวิมลเสนออีกคำค่ะ

“กะลา”

และที่เจ็บกว่านั้นคือ เขาไม่ได้บอกว่าเป็นกะลาที่ใครเอามาครอบ แต่เป็น “กะลาที่พวกตนสร้างขึ้นครอบกันเอง”

ดิฉันว่าประโยคนี้น่าคิดกว่าการเถียงกันว่าใครคือกำแพงเสียอีก

เพราะในทางการเมือง บางครั้งอุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดอาจไม่ใช่ฝ่ายตรงข้าม ไม่ใช่รัฐบาล และไม่ใช่โครงสร้างอะไรทั้งนั้น แต่อาจเป็นการเชื่อมั่นในคำอธิบายของตัวเองมากเสียจน ทุกครั้งที่ไม่สำเร็จ ต้องมีใครสักคนถูกแต่งตั้งให้เป็น “ตัวขวาง”

แพ้เพราะกำแพง
ทำไม่ได้เพราะกำแพง
เปลี่ยนไม่ได้เพราะกำแพง

แล้วเคยมีสักครั้งไหมคะที่จะกลับมาถามว่า

หรือวิธีที่เราเลือกเดิน วิธีที่เราสื่อสาร และสมมติฐานที่เราเชื่อมาตลอด มันอาจมีส่วนที่ต้องทบทวนด้วย?

คุณวิมลอธิบาย “กะลา” ของเขาผ่านสามคำ คือ ตัณหา มานะ และทิฏฐิ โดยเฉพาะ “ทิฏฐิ” ในความหมายของการยึดมั่นในความคิดเห็นหรืออุดมการณ์ของตนจนไม่เปิดรับผู้อื่น

ตรงนี้แหละค่ะที่น่าสนใจในทางการเมือง

เพราะประชาธิปไตยไม่ใช่การแข่งขันว่า ใครเชื่อในตัวเองแรงที่สุด

แต่คือความสามารถในการอยู่กับคนที่คิดไม่เหมือนเรา ฟังเสียงคนที่ไม่ได้เลือกเรา และยอมรับว่าประชาชนไม่ได้มีหน้าที่ต้องคิดเหมือนพรรคการเมืองใดพรรคการเมืองหนึ่ง

ถ้าพูดว่าตัวเองต่อสู้มา 8 ปี แล้วกำแพงยังอยู่

บางทีคำถามอาจไม่ใช่แค่
“ทำไมกำแพงยังไม่พัง?”

แต่อาจต้องถามด้วยว่า

“ตลอด 8 ปีที่ผ่านมา เราเคยลองออกจากกะลาของตัวเอง แล้วมองโลกจากสายตาของคนอื่นบ้างหรือยัง?”

เพราะถ้าคำตอบของทุกความผิดหวังคือการโทษ “กำแพง” เสมอ สุดท้ายเราอาจใช้เวลาทั้งชีวิตพยายามพังกำแพงที่คิดว่าคนอื่นสร้าง

ทั้งที่สิ่งที่ปิดเราไว้จริง ๆ

อาจเป็นกะลาที่เราครอบตัวเองมาตลอดก็ได้ค่ะ.