กิ่งมะกอกที่ถูกยกขึ้นโดยธนาธร ไม่ได้มีเพียงเงาของสันติภาพ หากยังทับซ้อนด้วยเงาของอดีตที่เขาเองมีส่วนในการจุดไฟไว้ การประนีประนอมใหญ่จึงไม่ใช่เพียงถ้อยคำสวยหรู แต่คือภาพฝันที่ยังแกว่งไหวอยู่กลางพายุการเมืองไทย

สี่ทศวรรษที่ ฮุนเซน ครองกัมพูชาไม่ต่างจากการกักทั้งประเทศไว้ในกำมือ จนวันนี้ยังกล้าโอ่ว่า “ต่อให้ไทยปิดด่านไปอีก 100 ปี กัมพูชาก็ไม่ตาย” คำเดียวก็พอให้เห็นแล้วว่า สิ่งที่ใกล้ตายไม่ใช่ประเทศ แต่คือระบอบที่พยุงตัวเองด้วยลมหายใจของคนเพียงคนเดีย

ดุจเขื่อนใหญ่ที่กักเก็บสายน้ำไว้เต็มแรง ความคาดหวังของประชาชน ก็ถูกกักเก็บเช่นกัน รอวันที่ประตูจะเปิดปล่อยออกมา แต่สิ่งที่หลั่งรินกลับเป็นเพียงหยดเล็ก ไม่พอจะดับกระ

การเมืองไทยไม่เคยหยุดนิ่ง ข่าวใหญ่ ข่าวเล็ก เกิดขึ้นแทบทุกสัปดาห์ แต่สิ่งที่น่าสนใจกว่าตัวเหตุการณ์ คือ ภาพสะท้อนตัวตนของนักการเมือง แต่ละคน

ศรีสะเกษ เขต 5 สนามซ่อมที่เล็กในขนาด แต่หนักในความหมาย “บ้านใหญ่” ที่ยังยืนเป็นหลักพึ่งพิง “ศรัทธา” ที่ถูกทดสอบจากคลื่นใหม่ และเสียงจาก ขุนหาญ–ภูสิงห์ ครั้งนี้ อาจขยายก้องไกลจนแตะถึงแผนที่ใหญ่ของประเทศ

การเมืองไทยไม่เคยขาด ถ้อยคำปรามาส ทุกยุคสมัยมีถ้อยคำถูกสร้างขึ้นเพื่อกดหัวฝ่ายตรงข้าม มากกว่าการขับเคลื่อนด้วยนโยบาย เสียงหัวเราะในสภามักไม่ใช่เพราะขำขัน แต่เพราะรู้ทันว่านี่คือวิธีลดทอนความน่าเชื่อถือที่ใช้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า