ปัญหาเรี่ยไร.. บอกบุญ.. สู่การหลอกลวง ที่ต้องแก้ไขอย่างจริงจัง!!

เจริญพรสาธุชนผู้มีศรัทธาในพระพุทธศาสนา มีคำถามว่า.. อะไรคือบุญ.. อะไรคือกุศล.. ในพระพุทธศาสนา.. ทำบุญแล้ว.. สร้างกุศลแล้ว พ้นทุกข์ ไปสู่สุคติ โลกสวรรค์ จริงหรือ!?

นอกจากนั้น.. ยังมีคำถามต่อเนื่องสำหรับบุคคลที่ใส่ใจใคร่ศึกษาธรรม ว่า.. บุญกับกุศลต่างกันอย่างไร.. จะทำอย่างไรให้ได้บุญและกุศลอย่างถูกต้อง ตรงตามหลักธรรมคำสั่งสอนในพระพุทธศาสนาแท้จริง!

ที่น่าสนใจพิจารณายิ่ง ได้แก่ คำถามที่ว่า.. “แล้วบุญกุศล เกี่ยวข้องสัมพันธ์กับ ศีล สมาธิ ปัญญา อันเป็นไปเพื่อพระนิพพานอย่างไร”

ย้อนกลับไป เมื่อวันปวารณาออกพรรษาที่ผ่านมา ณ วัดป่านาคนิมิตต์ (เสนาสนะป่าบ้านนามน ของหลวงปู่มั่น) จ.สกลนคร ได้นำเรื่องบุญ..กุศลมาพูดเพื่อชักนำเข้าสู่ “ฮีต ๑๒ คอง ๑๔” อันเป็นหลักอารยธรรมของบรรพชนชาวอีสาน ที่มีความสัมพันธ์กับคำสั่งสอนทางธรรมในพุทธศาสนา ผ่านจารีตประเพณีและครรลองแห่งธรรม อันควรปฏิบัติ เพื่อความสุข ความเจริญ ทั้งในชีวิต ชุมชน สังคมในท้องถิ่นนั้นๆ.. โดยได้กล่าวธรรมดังกล่าวมีใจความโดยย่อว่า..

“..สำหรับพี่น้องชาวอีสาน วันสิ้นสุดพรรษา (ออกพรรษา) เป็นวันเชื่อมโยงพระพุทธศาสนาเข้ากับวิถีชีวิตชุมชน ผ่านประเพณี วัฒนธรรม ที่เรียกว่า.. “ฮีต ๑๒ คอง ๑๔”

โดย “ฮีต” มีความหมายคือ จารีตประเพณีที่เกี่ยวข้องกับงานบุญและกิจกรรมต่างๆ ในแต่ละเดือนตลอดปี

ส่วนคำว่า “คอง” มาจากคำว่า ครรลอง หมายถึง แนวทาง แบบแผน ขนบธรรมเนียม หรือข้อปฏิบัติที่ควรดำเนินตาม

“คอง ๑๔” ในวัฒนธรรมอีสาน หมายถึง ครรลอง ๑๔ ประการ เพื่อการดำเนินชีวิตและอยู่ร่วมกันในสังคมอย่างถูกต้องและดีงาม

“ฮีต ๑๒” จึงเป็นแบบแผนแห่งการสืบทอดประเพณี ส่วน “คอง ๑๔” เป็นแบบแผนแห่งการประพฤติปฏิบัติ ดังมีคำกล่าวอันไพเราะว่า..

“ฮีตสิบสอง คือ ครรลองแห่งกาลเวลา.. คองสิบสี่ คือ ครรลองแห่งการดำเนินชีวิต

ฮีตสืบสานประเพณี คองสืบสานคุณธรรม.. เมื่อคนรักษาฮีต รู้จักปฏิบัติตามคอง

สังคมย่อมดำรงอยู่ด้วยศีลธรรม ความสามัคคี และความผาสุก!!”

วันนี้ของสังคมบ้านเรา ติดกับดัก อวิชชา.. มิจฉาทิฏฐิ อย่างเต็มรูปแบบในโลกวัตถุยุคไอที.. หมู่ชนจึงดำเนินชีวิตไปภายใต้อำนาจของ ตัณหา มานะ ทิฏฐิ ที่แก่กล้าด้วยโมหะ.. จึงได้เห็นการสูญเสียประโยชน์ในฐานะสัตว์ประเสริฐ ด้วยการตกเป็นทาสของกิเลสอย่างยากจะแก้ไข สังคมจึงเกลื่อนกล่นไปด้วย การริษยาและมัจฉริยะ

การมีเวร เป็นศัตรู ก่อความพยาบาท.. เพื่อทำร้ายทำลายกัน จึงเกิดปรากฏมากขึ้น.. ให้รกโรงรกศาล ฟ้องร้องกล่าวหากัน.. เพื่อทำลายกันและกัน  สังคมยุคไอทีจึงเกลื่อนกราดไปด้วย มุสาวาท ทั้งนี้ เพราะ ความริษยาและความตระหนี่ อันมีรากเหง้ามาจาก ความรักและความชัง ซึ่งมีเหตุมาจาก ความพอใจ (ไม่พอใจ)..

สังคมที่ติดกับดัก “ฉันทะ” ย่อมเป็นลักษณะของ สังคมวิตกจริตสูง อันเนื่องจาก การเสพสัญญาที่ประกอบด้วย ปปัญจธรรม ปรุงแต่งใจ.. ซึ่ง ปปัญจธรรม คือ กิเลสเครื่องเนิ่นช้า ปรุงแต่งให้จิตยืดเยื้อ เขวห่างจากความจริงแม้เรียบง่าย.. ขัดขวางการเข้าถึงความจริง เพื่อการบรรลุธรรม อยู่ในรูปของ ตัณหา มานะ ทิฏฐิ..

สัญญาอันประกอบด้วย ปปัญจธรรม จึงนำไปสู่ ความตรึก หรือ วิตก แบบปุถุชนทั่วไป ที่ถ่อยเถื่อนขาดปัญญา จึงโน้มไปสู่ ความรัก..ความชังในโลก อย่างยากจะแก้ไข

“ปปัญจสัญญา” จึงเป็นต้นเหตุของสังคมวิตกจริต.. ที่เต็มไปด้วย รัก-ชัง.. โลกจึงไม่เคยอิ่ม.. ไม่เคยพอดี.. การแสวงหาเพื่อให้ได้มาสนองตอบความต้องการ จึงเกิดขึ้น เรียกว่า ปริเยสนฉันทะ คือ ความไม่อิ่มในการแสวงหา ด้วยอำนาจของ ตัณหา จึงยากจะเกิด ตัณหาวินิจฉัยและทิฏฐิวินิจฉัย ขึ้นในการดำเนินชีวิต

เมื่อหมู่ชนในสังคมติดกับดัก ปปัญจสัญญา อันเนื่องด้วย ตัณหา มานะ ทิฏฐิ.. ที่ขับเคลื่อนไปตามกำลังของ อวิชชา (กิเลส) จึงได้เห็น...

ความไม่อิ่มในการแสวงหา.. ปริเยสนฉันทะ! .. ความไม่อิ่มในการได้มา.. ความไม่อิ่มในการบริโภค.. ความไม่อิ่มในการสั่งสม.. ความไม่อิ่มในการจ่ายทรัพย์.. วิสัชชนฉันทะ!

จึงเกิดการคิดอ่านทำมาหากินที่โน้มนำไปในทาง.. แม้ทุจริตผิดกฎหมาย.. ผิดกฎศีลธรรม.. เพื่อหวังสนองตอบความต้องการที่สะกดคำว่า “อิ่ม” หรือ “พอดี” ไม่เป็น..

ปัญหาการเรี่ยไร การบอกบุญ และการบิดเบือนศรัทธาในพระพุทธศาสนา จึงเกิดบานทะโรคขึ้นใน สังคมหน่อมแน้มปัจจุบัน

สังคมหน่อมแน้ม.. บ่งบอกถึง ความอ่อนล้าของสติปัญญาในภาคสังคม ที่มักจะแก้ไขปัญหาไม่ตรงเหตุ.. เพราะไม่มีปัญญาพอที่จะวิเคราะห์เหตุของปัญหานั้นๆ.. จึงได้เห็นการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ.. ที่แสดงออกถึงความไม่มีเป้าหมายชัดเจนว่า.. ทำเพื่ออะไร.!?

ดังปัญหาเกิดขึ้นในสังคมที่ไม่ควรพิจารณาเพียงแค่ ปัญหาการรับบริจาค หรือ การบริหารจัดการทรัพย์สินของวัด.. ขององค์กรการกุศล.. แต่ควรจะพิจารณาจริงจังชี้ชัดไปให้ถึงการรักษาความบริสุทธิ์ของพระพุทธศาสนา ความสุจริตของพระสงฆ์ บุคคล.. ที่อ้างอิงความเป็น พุทธบริษัท.. ที่ส่งผลต่อความเชื่อถือของประชาชน และความมั่นคงของสถาบันพระพุทธศาสนา.. อย่างยิ่ง!

..จึงควรศึกษาปัญหาดังกล่าว โดยมีจุดมุ่งหมายแท้จริงเพื่อการป้องกันความบริสุทธิ์ของพระพุทธศาสนามิให้เศร้าหมอง ซึ่งควรพิจารณาให้ชัดเจนใน ๔ ประเด็นเป็นอย่างน้อย ได้แก่

๑.เจตนา วิธีการ และความโปร่งใส .. ในการขอรับทรัพย์ ทั้งโดยทางตรงและทางอ้อม ที่รวมถึง การโฆษณาขายสินค้าเพื่อประโยชน์ตน ที่แฝงอยู่ในรูปแบบการเรี่ยไร การบอกบุญ และการเผยแผ่หลักธรรมในพระศาสนา

๒.ผู้รับเงินมีฐานะอะไร รับในนามใคร และเมื่อรับแล้วนำไปใช้ตามวัตถุประสงค์หรือไม่.. โดยเฉพาะการรับเงินบริจาคเข้าบัญชีส่วนตัวโดยเจตนา.. ถูกต้องหรือไม่ ดังพระภิกษุแสดงบัญชีเรี่ยไรในนามของตนเอง.. โดยไม่แสดงบัญชีของวัด/หรือขององค์กร มูลนิธิ มีการกระทำอันเปิดเผยโจ่งแจ้งทางสื่อไอทีแพร่รับบริจาคไปทั่ว อย่างไม่ใส่ใจต่อความผิดตามพระวินัยหรือกฎหมายบ้านเมือง ที่แพร่หลายมากในห้วงเวลา ๑๐ ปีที่ผ่านมาถึงปัจจุบัน ว่า.. แท้จริง ทำได้หรือไม่.. หากทำไม่ได้ จะแก้ไขอย่างไร!?

โดยจะต้องตั้งคณะกรรมการขึ้นศึกษา เพื่อทำการป้องปรามปัญหาดังกล่าว ยึดหลัก “ปิดชื่อ ถือ พฤติกรรม” ที่ท่านทั้งหลายชอบท่องกัน.. เพื่อรักษาไว้ซึ่งความบริสุทธิ์ของพระพุทธศาสนา ความเรียบร้อยดีงามของสังคมประเทศชาติสืบไป..

๓.การรักษาไว้ซึ่งพระธรรมวินัยอันบริสุทธิ์ และวัฒนธรรมประเพณีอันดีงาม ถูกต้องชอบธรรม ซึ่งเป็นหน้าที่อันชอบธรรมขององค์กร.. บุคคล ในศาสนา สังคมนั้นๆ ที่จะต้องเร่งรีบกระทำ โดยเฉพาะสถาบันสงฆ์.. องค์กรพุทธศาสนา.. มหาเถรสมาคม ซึ่งมีหน้าที่โดยตรงในการขับเคลื่อน..

จึงควรถึงเวลาแล้ว ที่ท่านทั้งหลายผู้มีหน้าที่รับผิดชอบจะต้องก้าวข้ามผลประโยชน์ ฐานะ ตำแหน่ง ยศศักดิ์ ส่วนตัว.. เพื่อพลีชีพบูชาธรรม.. เพื่อมิให้นำพระธรรมวินัยไปแปรรูปสู่การซื้อขายบุญ.. ใช้เปิดงานระดมทุน.. ดังการจัดงานถวายผ้ากฐิน ที่ทำความหมายอันล้ำค่าให้เสียหาย ไม่เว้นแม้วัดป่าปฏิบัติสายอีสานของครูบาอาจารย์.. ที่น่าเป็นห่วง คือ การใช้เป็นแหล่งฟอกเงินสีเทา.. ให้โจษจันกันไปทั่ว!!

๔.การอ้างอิงความเป็นศิษย์พระอริยสงฆ์ การอ้างครูบาอาจารย์.. การใช้ชื่อเสียงของพระเถระไปในทางไม่ชอบธรรม.. เพื่อหวังเรียกความเชื่อสู่ความคลั่งไคล้ในการระดมเงินตามสายบุญ จนปฏิเสธ พระธรรมวินัย อย่างสิ้นเชิง ที่พระพุทธองค์ตรัสว่า..  การปฏิบัติบูชา.. เหนือการบูชาทั้งปวง

จึงควรอย่างยิ่ง.. ต่อการคิดอ่านแก้ไขปัญหาดังกล่าวอย่างจริงจัง เพื่อธำรงไว้ซึ่งความถูกต้อง ชอบธรรม ตามหลักพระพุทธศาสนาและวัฒนธรรมประเพณีอันดีงามสืบไป!!.

เจริญพร dhamma_araya@hotmail.com