เหตุเกิดที่อยุธยา.....

เจริญพรสาธุชนผู้มีจิตศรัทธาในพระพุทธศาสนา ตั้งแต่ ๒๑–๓๑ มีนาคม ๒๕๖๕.. ได้มีการจัดอบรมสมาชิกพัชรธรรมที่มาจากอดีตผู้ต้องขังจากเรือนจำต่างๆ.. และเจ้าหน้าที่ของกรมราชทัณฑ์ ใน โครงการจิตอาสา “กำลังใจ พัชรธรรม” เพื่อเตรียมความพร้อม เสริมสร้างคุณภาพของบุคคลที่มุ่งบรรพชา-อุปสมบทในพระพุทธศาสนา ดังที่มีการจัดหลักสูตรที่ผสมผสานระหว่างจิตอาสา.. และกำลังใจพัชรธรรมขึ้น ตามพระดำริ ณ วัดป่าอารยวังสาราม (ธ) อ.บางไทร จ.พระนครศรีอยุธยา

ในห้วงเวลาดังกล่าว จึงพักอยู่กับคณะผู้เข้ารับการอบรม เพื่อกำกับดูแลในฐานะ ที่ปรึกษาโครงการจิตอาสา “กำลังใจ พัชรธรรม” .. จึงมีเวลาในยามเย็นๆ ที่ได้ไปเดินออกกำลังรอบๆ ทุ่งมะขามหย่อง (อนุสรณ์สถานสมเด็จพระศรีสุริโยทัย) จ.พระนครศรีอยุธยา เกือบทุกวัน โดยมีต่อเนื่องไปทำวัตรค่ำในบริเวณพระราชวังเดิม.. นับเป็นเวลาอันทรงคุณค่าอีกช่วงหนึ่งที่ได้เจริญภาวนาแผ่เมตตาให้กับบรรพชนแห่งแผ่นดิน...

พระนครศรีอยุธยา.. เป็นเมืองหลวงเก่าแก่ที่สืบทอดความเป็นแผ่นดินไทยมามากกว่า ๔๐๐ ปี จึงซึมซับไว้ซึ่งเรื่องราวต่างๆ ในอดีตที่บอกกล่าวเล่าเรื่องประวัติศาสตร์ของบรรพชนชาวไทยไว้เป็นอย่างดี อันมีคุณค่ายิ่งต่อประวัติศาสตร์ชาติไทยที่ กระทรวงศึกษาธิการ ควรให้ความสำคัญ เพื่อการ ปลูกฝังทัศนคติที่ดีและถูกต้องให้กับเด็กเยาวชนชาวไทย

โดยเฉพาะการใส่ใจดูแลโบราณสถาน.. โบราณวัตถุสมัยกรุงศรีอยุธยา ที่ยังคงมีร่องรอยเหลืออยู่ไว้ให้ศึกษา.. อันเป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่ทรงคุณค่ายิ่ง...

จึงควรเป็นอย่างยิ่ง หากจังหวัดพระนครศรีอยุธยาจะเร่งจัดทำแผนการศึกษาอุทยานประวัติศาสตร์ควบคู่กับการฟื้นฟูรักษา เพื่อสืบทอดมรดกทางจิตวิญญาณของชาวไทยไว้ให้สืบเนื่องต่อไป โดยการถ่ายทอดเรื่องราวที่ถูกต้องตรงตามประวัติศาสตร์ สมัยกรุงศรีอยุธยา ให้กับเด็กๆ เยาวชน นักเรียน-นักศึกษาในพื้นที่อย่างมีคุณภาพ.. นั่นเป็นสิ่งที่ควรทำอย่างยิ่ง

จังหวัดพระนครศรีอยุธยา หรือหลายจังหวัดในภาคกลาง มีความเชื่อมโยงกับประวัติศาสตร์ความเป็นชาติไทยที่มีคุณค่ายิ่ง อันควรแก่การอนุรักษ์แบบยั่งยืน.. เพื่อการดำรงความมีคุณค่าไว้อย่างภาคภูมิใจ.. ใส่ใจในสาระสำคัญแห่งเรื่องราวประวัติศาสตร์เหล่านั้น...

แม้ในส่วนของฝ่ายศาสนา.. โดยเฉพาะสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.. ก็ควรก้าวเข้าไปมีส่วนร่วมรับภาระในการสืบสานจิตวิญญาณความเป็นชาวไทยวิถีพุทธ ที่ส่งสืบต่อพุทธศาสนาผ่านวัฒนธรรม ประเพณีการดำรงชีวิตในยุคสมัยนั้นๆ .. อันสะท้อนให้เห็นถึงความรุ่งเรืองของพุทธศาสนาบนแผ่นดินไทยที่สืบเนื่องมายาวนานมาคู่กับความเป็นชาติไทยมากกว่า ๗๐๐ ปี... นับเนื่องตั้งแต่สมัยกรุงสุโขทัยเป็นราชธานีของชาวไทย

ภาระหน้าที่สำคัญของการทำงานสืบสานต่อยอด.. คุณค่าประวัติศาสตร์ของชาติไทย จึงควรผลักดันขับเคลื่อนด้วยองค์รวมผ่านการบริหารจัดการของรัฐบาล.. ที่ควรมีนโยบายชัดเจน.. เพื่อประโยชน์แห่งการปรับเปลี่ยนทัศนคติคนรุ่นใหม่ให้สอดรับกับความเป็นชาวไทยในวิถีอารยธรรมของพุทธศาสนาที่มีคุณค่ายิ่งทางจิตวิญญาณ

สิ่งเหล่านี้.. จึงน่าจะเป็นเรื่องเร่งด่วน ไม่ด้อยไปกว่าเรื่องปากท้อง การครองชีพ เศรษฐกิจในสังคม ความมั่นคงในประเทศชาติ.... ทั้งนี้ เพราะ.. คุณค่าทางประวัติศาสตร์เหล่านี้จะนำไปสู่การสนับสนุนให้เกิดความเคลื่อนไหวสัมพันธ์กันอย่างเป็นเหตุเป็นผล.. ในทุกด้าน.... โดยเฉพาะการท่องเที่ยวเชิงศึกษาประวัติศาสตร์ของชาวไทยด้วยกันในประเทศ.. ที่จะได้เดินทางเข้าไปทัศนศึกษาอย่างมีแบบแผน...

..ซึ่งหากปล่อยปละละเลยไปตามกาลสมัย.. มีการใช้สถานที่ประวัติศาสตร์ไปสนับสนุนการจัดงานที่ไม่เหมาะสม.. หรือมีกลุ่มบุคคลเข้าไปในสถานที่โบราณสถานอย่างไม่เหมาะควร.. ดังเช่นเข้าไปไดรฟ์กอล์ฟ.. เล่นฟุตบอล.. ใช้เป็นสนามเล่นเครื่องบินบังคับ อะไรทำนองนั้นดังในเขตพื้นที่พระราชวังเดิม.. หรือแม้แต่การปล่อยให้วัดวาอารามเข้าไปจับจองเป็นเจ้าของพุทธสถานโบราณ (วัดสมัยอยุธยา) เพื่อการพุทธพาณิชย์ จนรกรุงรังน่าเกลียด ดังปรากฏในหลายๆ แห่ง.. ก็ย่อมก่อให้เกิดความด้อยค่าในโบราณสถาน พุทธสถาน พระราชวังโบราณเหล่านั้นไปอย่างน่าสังเวชยิ่ง.. ในภาวะไร้ความสำนึกของหมู่คณะเหล่านั้น.. ที่นอกจากไม่ใส่ใจศึกษาเรียนรู้ เพื่อการสร้างความเข้าใจในบริบทประวัติศาสตร์อันสำคัญยิ่งของความสืบเนื่องสู่ความเป็นชาติไทยแล้ว.. ในทางกลับกัน ยังกลับเข้าไปช่วยกันทำลายให้สูญเสียคุณค่าลงไปอีก

จึงไม่แปลกที่จะเห็นแต่ความชำรุดทรุดโทรมที่มีมากขึ้น.. ที่ส่งผลให้ไม่น่าเข้าไปชื่นชมยินดี ดังความรู้สึกที่เคยมีมาแต่เดิม.. ทั้งนี้ เพราะอะไร!? ... ก็คงต้องฝากทุกภาคส่วน โดยเฉพาะ.. ประชาชนในพื้นที่ได้มีส่วนร่วมด้วยช่วยกันคิด.. เพื่อหาหนทางที่ถูกต้องในการรักษามรดกอันล้ำค่าของความเป็นชาติไทยที่สืบสานผ่านมาทางประวัติศาสตร์ อันปรากฏอยู่ในร่องรอยโบราณสถานต่างๆ ไว้... เพื่อการดำรงอยู่สืบเนื่องอย่างมีคุณค่าต่อไป.. ของมรดกทางประวัติศาสตร์...

จิตสำนึก .. จึงเป็นเรื่องสำคัญที่สุดต่อการสืบสานความเป็นอารยธรรม.. ความชอบธรรม.. ความถูกต้องตรงธรรม.. ในทุกๆ ด้าน

จิตสำนึก.. สู่จิตอาสา.. จิตอาสาอย่างมีจิตสำนึก.. จึงเป็นของคู่กันอย่างแยกกันไม่ออก หากจริงใจที่จะกระทำเพื่อประโยชน์ของสังคมส่วนรวมอย่างแท้จริง ที่ต้องอาศัยใจจริง.. ที่มีธรรมเป็นสาระ.. เพื่อการทำจิตใจให้มีคุณธรรม..

แต่จะทำให้คนเรามีจิตสำนึกได้นั้น.. ไม่ใช่เรื่องง่าย.. หากคนเรานั้นยังมีทิฏฐิที่วิปริตผิดไปจากธรรม ประกอบชีวิตอยู่ในมิจฉาธรรม.. ที่มีมิจฉาทิฏฐิบงการจิตอยู่...

ในทางพระพุทธศาสนา .. จึงมีหลักปลูกศรัทธา ความเชื่อ ปสาทะ ความเลื่อมใส.. ด้วยการชี้แนะให้หมู่ชนเหล่านั้น.. เข้ามาสู่พระพุทธศาสนาด้วยการฟังธรรม เพื่อปฏิบัติตามหลักธรรมคำสั่งสอน..

สุตะ.. การฟัง..  ธตา.. การทรงจำ

วจสา ปริจิตา..  การท่องให้คล่องปาก (สั่งสมโดยวาจา)

มนสานุเปกขิตา.. การเพ่งพิจารณาให้เข้าใจแจ่มแจ้งตรงธรรม

จึงเป็นหลักการศึกษา เรียนรู้ ปฏิบัติ ในพระพุทธศาสนา

การพูด การกล่าว การสาธยายหลักธรรมคำสั่งสอน ที่พระพุทธองค์ทรงแสดงไว้ดีแล้ว จึงเป็นหน้าที่สำคัญยิ่งของการทำงานสืบพระพุทธศาสนา

แต่ที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้น คือ การปฏิบัติตนอย่างถูกต้อง ด้วยการอบรมฝึกฝน กาย วาจา ใจ และทิฏฐิ ให้เป็นไปตามหลักธรรมคำสั่งสอน..

พระพุทธศาสนา จึงจัดวางหลักการศึกษาเล่าเรียนปฏิบัติไว้ครบทุกภาคส่วน ที่รวมเรียกว่า ศาสนา ๓.. คือ ปริยัติธรรม.. ปฏิบัติธรรม.. ปฏิเวธธรรม..

ดังที่ได้มีการเปิด โครงการจิตอาสา “กำลังใจ พัชรธรรม” ในครั้งนี้.. ก็เพื่อสืบสานพระพุทธศาสนาสืบต่อไปอย่างถูกต้องตามครรลองแห่งธรรม.. จึงต้องนำผู้ที่มุ่งการมีจิตอาสา.. เข้าสู่การเรียนรู้ธรรม.. เพื่อปรับเปลี่ยนทัศนคติให้ถูกต้อง.. ตรงตามหลักธรรมคำสั่งสอนในพระพุทธศาสนา ก่อนที่จะมุ่งสู่การบรรพชา-อุปสมบทต่อไปตามความประสงค์

วันนี้ ปัญหา .. ในแวดวงสงฆ์ แท้จริงก็มาจากการรับบุคคลเข้ามาสู่การบรรพชา-อุปสมบท.. อย่างขาดความใส่ใจในคุณภาพของบุคคล.. ว่าเหมาะควรหรือไม่ พร้อมหรือยัง.. ตามพระธรรมวินัยที่มีพุทธานุญาตไว้ในการเข้าสู่การบรรพชา-อุปสมบท.. เป็นพระภิกษุ-สามเณรในพระพุทธศาสนานี้ได้...

ซึ่งหาก.. มีคุณสมบัติเหมาะควร ถูกต้องตามพระธรรมวินัยที่มี “พระพุทธานุญาต” ไว้.. ก็ไม่น่าจะเป็นปัญหาอย่างที่ปรากฏ...

แต่เพราะเป็นไปตาม “อาตมานุญาต” .. ที่ไม่ตรงตามระเบียบแบบแผนของการบรรพชา-อุปสมบทตาม “พระพุทธานุญาต” จึงโกลาหลวุ่นวาย.. ดังที่เป็นข่าวรายวันในสังคมปัจจุบัน อันน่าสลดสังเวชใจ.. อย่างยิ่ง.. ในพฤติกรรมของอลัชชี.. ทุมมังกุ.. ทั้งหลายที่เข้ามาอาศัยคราบภิกษุในพระพุทธศาสนา.. เพื่อการแสวงหาประโยชน์แห่งตนที่มุ่งโลกธรรมเป็นสำคัญของชีวิต...

จึงไม่แปลกหากได้เห็นภาวะ.. ความถดถอยในความศรัทธาต่อพระพุทธศาสนา ที่ปรากฏในหมู่ชน..คนสมัยปัจจุบัน ที่นับวันยิ่งมีมากขึ้น.. ต่อทัศนะเชิงลบที่มีต่อพระภิกษุในศาสนา!!

เจริญพร

[email protected]