เรื่องของ ศาสนา นั้น…คงไม่ถึงกับต้องเก็บมาวิตก กังวล มากมายซักเท่าไหร่ เพราะไม่ว่าจะพุทธ-คริสต์-อิสลาม-ฮินดู ฯลฯ หรืออะไรต่อมิอะไรที่ได้รับความเคารพ-เทิดทูน

ไม่ว่าโลก-ไม่ว่าสังคมไทย…ช่วงหลังๆ นี้คงต้องยอมรับเอาจริงๆ นั่นแหละว่า น่าจะเต็มไปด้วยความสับสน มึนงง อันเนื่องมาจากการที่ยากจะแยก ความจริง กับ ความเท็จ

วันอังคารที่ 12 สิงหาคมที่ผ่านมา…ถือเป็น วันแม่ แต่เผอิญว่าแม่ของ อันตัวข้าพเจ้าเอง ได้ลา-ละ-สละจากโลกนี้ไปตั้งแต่เมื่อ 3-4 ปีที่แล้ว

ผู้นำกัมพูชาอย่าง สมเด็จฮวยเซ็ง นั้น…น่าจะมี รสนิยม คล้ายๆ กับผู้นำประเทศมหาอำนาจสูงสุดอย่างคุณพ่ออเมริกาอยู่พอสมควรเหมือนกัน แม้ว่า ห้องนอน ของ ทรัมป์บ้า

อันที่จริง…ก็น่าสงสาร น่าเห็นใจ คุณพี่ โทนี่ บิดาบังเกิดเกล้า คุณหลานนายกฯ อุ๊งอิ๊ง อยู่พอสมควรเหมือนกัน ที่ดันไปคบหาเป็นเพื่อนซี้-เพื่อนตาย กับผู้นำกัมพูชาอย่าง

ไม่ใช่แค่เพราะ อ่านหนังสือหมดบ้าน …แต่อาจด้วยเหตุเพราะความเป็นไปของโลกช่วงหลังๆ ทำให้ต้องไปคว้าหนังสือเก่าที่อ่านมาแล้วประมาณ 10 เที่ยวเห็นจะได้ มาอ่านทวนอีกรอบ

กระทั่ง สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก ท่านยัง ทรงอดไม่ได้ ที่จะต้องหยิบเอาเรื่องคำพูด คำจา เรื่องการแสดงออกของผู้คนในยุค โลกข้อมูล-ข่าวสาร หรือ โลกโซเชียลมีเดีย

เมื่อช่วงสัปดาห์-สองสัปดาห์ที่แล้ว…มีข่าวต่างประเทศชิ้นเล็กๆ อยู่ข่าวหนึ่ง ที่ทำให้คนแก่-คนชราอย่าง อันตัวข้าพเจ้าเอง อดที่จะปลาบปลื้ม ยินดี ขึ้นมามิได้ นั่นก็คือข่าวเรื่องบทเพลงรุ่นเก่า

ด้วยเหตุเพราะอ่านหนังสือซะหมดบ้าน!!! อย่างที่เคยบอกๆ เอาไว้แล้ว ก็เลยต้องหันไปคว้าหนังสือเก่า ว่าด้วยเรื่อง จาริกบุญ-จารึกธรรม ของ พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต)

เคยมี เพื่อนซี้ เป็นชาวเขมรอยู่รายหนึ่ง…ชื่อว่า เขียว กัณหฤทธิ์ ที่เคยเป็นถึงรัฐมนตรีกระทรวงข่าวสารของกัมพูชา ในรัฐบาลของอดีตนายกฯ ฮวยเซ็ง นี่แหละ