ดรามาข้าวแกง ๔๐ บาท

ทำมามันด่าหมด

แต่ถามว่าด่าแล้วไปใช้บริการเขาหรือเปล่า...ก็ใช้

ดู ไทยช่วยไทยพลัส ๖๐/๔๐ สิครับ มีหน้าไหนลงทะเบียนแล้วไม่ใช้บ้าง

ลงทะเบียนกันตั้ง ๒๖.๕ ล้านคน

บางคนแก้เขิน อ้างเงินมาจากภาษีกูอีก

ก็เงินที่รัฐบาลใช้บริหารประเทศมาจากประชาชนทั้งนั้นแหละครับ

แต่บางคนภาษีทางตรงไม่จ่ายสักบาทก็อ้างภาษีกูลูกเดียว

คนไทยที่ยื่นแบบแสดงรายการภาษีเงินได้บุคคลธรรมดามีประมาณ ๑๒ ล้านคน แต่ในจำนวนนี้มีผู้ที่มีรายได้ถึงเกณฑ์ และจ่ายภาษีจริงเพียงประมาณเกือบๆ ๕  ล้านคนเท่านั้น

แต่พวกอ้างภาษีกูเต็มโซเชียลไปหมด

แรงงานส่วนใหญ่ร่วมๆ ๓๐ ล้านคนอยู่นอกระบบภาษี

ทำไมถึงเป็นแบบนั้น

ส่วนหนึ่งเพราะจน รายได้ไม่ถึงเกณฑ์ 

อีกส่วนเลี่ยงภาษี เป็นแรงงานในธุรกิจนอกระบบ อาชีพอิสระตรวจสอบรายได้ยาก บางคนรายได้มหาศาลแต่ไม่เคยเสียภาษีเลย

พอมีมาตรการออกมาช่วยคนตัวเล็กตัวน้อย รายได้แทบไม่พอจ่ายในแต่ละวัน ก็ค้านกันแหลก

ข้าวแกง ๔๐ บาท มาจากแนวคิดของ “ศุภจี สุธรรมพันธุ์” รองนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์

มันไม่ใช่แนวคิดสิ้นคิด

แต่คนระดับรากหญ้าได้ประโยชน์

นักการเมืองบางคนแทบไม่เคยสั่งอาหารตามสั่งข้างทางกินเองจ่ายเงินเองเลย ก็ค้านหัวชนฝา

รู้หรือเปล่าว่าก่อนสงครามกับตอนนี้ ราคาอาหารตามสั่ง ข้าวแกง ต่อจานนั้น หลายร้านขยับจาก ๖๐ บาท เป็น ๗๐ บาท

ถูกหน่อยจาก ๔๐ บาท ก็ขยับเป็น ๔๕-๕๐ บาท

๓๐ บาทก็มี

๑๐ บาทก็ยังมีให้เห็น

แต่ถามว่ามีกี่ร้าน มันหากินในราคานี้ได้เป็นการทั่วไปหรือเปล่า

แนวคิด “ศุภจี” คือจะเปิดรับสมัครร้านอาหารเข้าโครงการข้าวแกงราคาประหยัด จัดทำเมนูข้าวราดแกงและอาหารปรุงสำเร็จ เบื้องต้นตั้งราคาที่ ๔๐ บาทต่อจาน

ส่วนจะเป็นเมนูใดบ้างนั้น อยู่ระหว่างดูรายละเอียด มีร้านอาหารในเครือข่ายกระทรวงพาณิชย์ และเข้าร่วมโครงการไทยช่วยไทยพลัสประมาณ ๒.๕ แสนร้าน

ถามคนค้านหน่อย ก่อนที่ “ศุภจี” จะออกมาเสนอเรื่องนี้ สามารถหาข้าวแกงกินในราคา ๔๐ บาท ทุกวัน ทุกที่หรือไม่

บางคนคงตอบว่า ก็กินอยู่ทุกวัน 

ก็ใช่ครับ แล้วคนอื่นที่หาข้าวแกงราคาจานละ ๔๐ บาทในละแวกที่ทำงาน หรือที่บ้านไม่ได้เลย จะไปกินที่ไหน

ข้าวแกงจานละ ๔๐ บาทมันมีอยู่ทั่วไปอย่างนั้นหรือ

ยิ่งจานละ ๓๐ บาทแทบจะต้องงมหากัน

ถ้าจะมีก็มีโซนโรงงาน นอกเมือง แต่ก็ใช่ว่าจะมีทุกที่

นี่..."ศุภจี" เธอพยายาม ทำให้มันมีมากขึ้น

ให้ผู้มีรายได้น้อยได้เข้าถึงมากขึ้น พวกที่แค้นก็พากันค้าน

จนล่าสุดถูกพับแผนไปแล้ว ไม่รู้จะเสนอกลับเข้า ครม.ใหม่เมื่อไหร่

ฝ่ายค้านเขาโจมตีว่าโครงการนี้เป็นเพียงการทำพีอาร์สร้างภาพจำทางสื่อมากกว่าจะสามารถแก้ปัญหาปากท้องได้จริง

และราคา ๔๐ บาทไม่ได้จูงใจให้ผู้ประกอบการอยากเข้าร่วม

ก็จริงครับ ใช่ว่าร้านข้าวแกงทุกร้านอยากเข้าร่วมเพราะอาจขาดทุนได้

แต่ก็ใช่ว่าไม่มีใครเข้าร่วม

ร้านข้าวแกงที่เข้าร่วมเขามีการบริหารจัดการต้นทุนของเขา เห็นว่าได้กำไรนิดหน่อย พออยู่ได้ เลี้ยงลูกน้องรอด แต่เขาอยากเสียสละเพื่อส่วนรวม คนประเภทนี้มีอยู่จริง และมีอยู่ไม่น้อย

เช่นกันคนที่ไม่ชอบรัฐบาล เขาก็ไม่ทำ ไม่มีใครบังคับครับ

เป็นภาคสมัครใจ

เรื่องข้าวของแพง ก็ต้องยอมรับว่าเป็นเรื่องจริง วัตถุดิบในการผลิตขยับราคาขึ้นหมด ก็มีคนเสนอว่าไปคุมเรื่องต้นทุนดีกว่า

ดีกว่าไปแก้ปัญหาปลายเหตุ

พูดไปก็ถูกหมดแหละครับ ตราบใดที่วัตถุดิบยังแพงจะให้ขายของถูกได้อย่างไร

แต่ถ้าทุกคนคิดแบบนี้หมด ก็ไม่มีทางที่จะไปแก้ปัญหาอะไรได้

ต้นตอของปัญหาเศรษฐกิจครั้งนี้คือสงครามตะวันออกกลาง น้ำมันแพง สินค้าจากปิโตรเลียมแพงหมด ปุ๋ยแพง

ถึงแพง แต่ก็ยังมีคนขายข้าวแกงจานละ ๓๐-๔๐ บาท สวนทางกับที่พวกค้านหัวชนฝาบอก

ก็แสดงว่า หากบริหารต้นทุนดีๆ บวกกับมีจิตใจเสียสละเพื่อสังคม ข้าวแกง ๔๐ บาทในวงกว้างก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

อีกอย่างนี้ไม่ใช่มาตรการถาวร

แต่เป็นการช่วยเหลือกันและกันในยามที่แทบทุกคนลำบากเท่านั้น

“ศุภจี” เธอเป็นตัวกลางที่จะทำให้มันเกิด

คือ...คิดแล้วเตรียมลงมือทำ

ไม่ใช่รู้แต่ไม่ทำ เอาแต่วิจารณ์ไปเรื่อย

ความคิด “ศุภจี” ง่ายๆ ไม่มีอะไรซับซ้อนครับ

ข้าวแกงจานละ ๔๐ บาทมันมีอยู่แล้ว แค่ทำให้มีมากขึ้น ให้ผู้มีรายได้น้อยเข้าถึงมากขึ้น

เท่านั้นเอง

ไม่ได้มาแข่งว่า ๔๐ บาทของศุภจีถูกสุด ดีสุด อร่อยสุด

เพราะ ๓๐ บาท ๒๐ บาท ๑๐ บาทก็มี

อย่ามองทุกเรื่องเป็นการเมืองไปหมด

ถึงขนาดออกมาตรการช่วยเหลือผู้มีรายได้น้อยก็ยังค้านกัน

ฉะนั้นเลิกเสียเถอะครับความคิดตื้นๆ ที่ไม่ได้ใช้สมองคิด

แต่ใช้อวัยวะส่วนอื่นคิดแทน.