ทุกวันนี้ คุณกำลังไหว้ใครอยู่?

แต่ในขณะเดียวกัน...หลายคนกลับไม่เคยโทร.หาพ่อแม่ตอนยังมีชีวิตอยู่ ไม่เคยนั่งกินข้าวด้วยกัน ไม่เคยเอ่ยคำว่า "ขอบคุณ"

นี่ต่างหาก...คือความย้อนแย้งที่เกิดขึ้นทุกวัน

มีครั้งหนึ่ง...ศิษย์ของพระพุทธเจ้าชื่อ "สุธรรม" ได้กราบทูลถามคำถามเดียวกันนี้ "หากคนตายแล้วต้องไปเกิดใหม่ตามกรรม...แล้วเครื่องเซ่นไหว้ที่ลูกหลานทำทุกปี ส่งไปถึงใคร?" เป็นคำถามที่แม้แต่พระและฆราวาสในยุคนั้นก็ยังถกเถียงกัน เพราะถ้าไปเกิดเป็นเทวดา...ก็คงไม่ต้องกินข้าวมนุษย์ ถ้าเกิดเป็นมนุษย์...ก็คงมีครอบครัวใหม่ไปแล้ว แล้วเรากำลังไหว้อะไรกันแน่?

พระพุทธเจ้าตรัสว่า...หลังจากความตาย สรรพสัตว์ย่อมเวียนไปตามกรรม บางคนไปเกิดเป็นมนุษย์ บางคนไปสวรรค์ บางคนเป็นสัตว์ บางคนเป็นเปรต บางคนตกนรก ไม่มีใครหยุดอยู่ที่เดิมตลอดกาล

ถ้าอย่างนั้น...อาหารที่เราเอาไปวางจะส่งไปถึงไหม?

คำตอบคือ... "ไม่ใช่ในแบบที่คนส่วนใหญ่คิด"

สิ่งที่เดินทางได้จริง...ไม่ใช่ข้าวปลาอาหาร แต่คือ.."กระแสแห่งบุญ" และ... "จิตแห่งความกตัญญู"

หลวงปู่หลายองค์เคยอธิบายตรงกันว่า บุญไม่ใช่วัตถุ บุญคือพลังของจิต เมื่อจิตบริสุทธิ์ พลังนั้นย่อมแผ่ออกไป เหมือนแสงไฟที่ไม่ต้องเดินทางด้วยรถ แต่ส่องถึงทุกคนที่เปิดใจรับ

พระพุทธเจ้าทรงใช้คำว่า..."ร่องรอยแห่งจิตวิญญาณ" ไม่ใช่ว่าผู้ล่วงลับยังนั่งรอกินไก่ต้มอยู่หน้าศาล แต่คือ...สายใยแห่งความผูกพันที่ยังคงเชื่อมโยงกันด้วยบุญ

ลองนึกถึงเวลาที่เราคิดถึงใครมากๆ ทั้งที่เขาอยู่ไกล บางครั้ง...อีกฝ่ายกลับโทร.มาหาในวันเดียวกัน โลกนี้มีสิ่งที่อธิบายด้วยเหตุผลได้ และมีสิ่งที่สัมผัสได้ด้วยใจ บุญก็เช่นกัน

สรุปแล้ว เราไม่ได้ไหว้คนตายเพื่อให้เขาอิ่ม แต่กำลังไหว้ "ความดี" ที่เขาเคยสร้างไว้ในชีวิตเรา และกำลังทำให้ความดีนั้น...มีชีวิตอยู่ต่อไปในตัวเราเอง.