คนหนึ่งคนทำผิด ไม่ควรทำให้เราเลิกเป็นคนดี

ไม่ใช่ทั้งวงการ และไม่ใช่จิตใจดีๆ ของคนทั้งประเทศ ถ้าเราเลิกเป็นคนดีเพียงเพราะมีใครสักคนทำให้ผิดหวัง เท่ากับเราลงโทษคนที่ยังต้องการความช่วยเหลือด้วย ทั้งที่เขาไม่ได้ทำอะไรผิดเลย..หรือเปล่า?!?

 เด็กที่กำลังป่วย ผู้สูงอายุที่ไร้ที่พึ่ง หรือผู้ที่กำลังเผชิญความยากลำบาก ล้วนไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับความผิดของใครเลย ความเมตตาไม่ได้หายไปไหน แค่เราต้องระมัดระวังขึ้น เลือกให้รอบคอบขึ้น และยังคงเชื่อว่ายังมีผู้คนอีกมากที่ทำงานเงียบๆ ด้วยความตั้งใจจริง โดยไม่ต้องมีชื่อเสียงใดๆ มารองรับ

มองในมุมบวก ตั้งแต่นาทีแรกที่เรารู้สึกอยากมีส่วนร่วมในการช่วยเหลือใคร จิตอันเป็นกุศลย่อมเกิดขึ้นแล้ว และเมื่อเราส่งเงินเข้าไปสมทบในกิจกรรมใดๆ ก็ตามที่ประกาศระดมเงินช่วยเหลือ ก็ย่อมอนุมานได้ว่า ความดีหรือบุญกุศลนั้นได้สำเร็จตามเป้าประสงค์แล้ว ซึ่งในทางพุทธศาสนาก็ถือว่า บุญสำเร็จ!! ส่วนคนที่รับเงินบริจาคของเรา หากไม่ได้ดำเนินการตามความประสงค์ก็ถือเป็น “กรรม” ที่เขาต้องชดใช้ในวันใดวันหนึ่ง

เราต้องมีความมั่นใจว่า การช่วยเหลือยังคงมีความหมาย ตราบใดที่เรายังเลือกที่จะทำมันด้วยใจที่บริสุทธิ์ แม้จะเป็นการช่วยเพียงเล็กน้อย ก็ยังดีกว่าการหยุดช่วยเหลือไปเลย

คนหนึ่งคนอาจทำให้เราเจ็บปวดได้ แต่ไม่ควรมีพลังมากพอที่จะทำให้เราเลิกเป็นตัวเองที่ดี เพราะการเป็นคนดีไม่เคยขึ้นอยู่กับคนอื่น แต่อยู่ที่เราเลือกที่จะเป็นแบบนั้นเอง และการเลือกที่จะยังคงมีน้ำใจต่อไป แม้ในวันที่ความเชื่อมั่นสั่นคลอน ก็คือสิ่งที่ทำให้สังคมนี้ยังพอมีที่ว่างสำหรับความหวังอยู่บ้าง.

“ป้าเอง”