ข้อความสุดท้ายจากแม่

พี่สาวรีบขึ้นรถไฟเที่ยวแรกไปหา พี่ชายก็ขับรถออกเดินทาง ส่วนฉันรีบนั่งชินคันเซ็นจากโตเกียว ใช้เวลาเดินทางกว่า 2 ชั่วโมงครึ่ง ใจสั่นตลอดทาง 37 ปีอะไรกัน? แล้วแม่กำลังจะทำอะไรเป็นครั้งสุดท้าย?

เมื่อไปถึงบ้านตอนเก้าโมงกว่า กลับพบว่าแม่ยังสบายดี กำลังทำอาหารเช้าอยู่ในครัว โดยมีพี่ชายและพี่สาวอยู่ด้วย นับเป็นครั้งแรกในรอบ 5 ปีที่ลูกทั้งสามได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากัน

เมื่อยื่นข้อความในไลน์ให้แม่ดู แม่ถึงกับร้อง “อ๊ะ!” เพราะเพิ่งรู้ว่าตัวเองส่งข้อความผิดห้อง ตั้งใจจะส่งลงในบันทึกส่วนตัว แต่กลับส่งเข้าไลน์กลุ่มครอบครัว

ส่วนสิ่งที่จะเป็นวันสุดท้ายนั้น ไม่ใช่ชีวิตของแม่ แต่เป็นหม้อหุงข้าวที่ใช้มานานถึง 37 ปี ซื้อมาในปีถัดจากแต่งงานกับพ่อ ช่วงหลังเริ่มหุงข้าวได้ไม่ดี แม่จึงสั่งเครื่องใหม่ไว้แล้ว คืนนั้นเมื่อนึกว่าพรุ่งนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่ได้ใช้หม้อใบนี้ จึงอยากเขียนข้อความขอบคุณมันขึ้นมา

พี่ชายถึงกับเอนตัวพิงเก้าอี้ ส่วนพี่สาวทั้งร้องไห้ทั้งโมโห บ่นแม่ว่า คราวหน้าต้องเขียนให้ชัดเจนด้วยว่าใครหรืออะไรจะเป็นวันสุดท้าย อย่าทำให้ลูกตกใจแบบนี้อีก!

แม่ได้แต่ขอโทษ ก่อนชวนลูกๆ กินข้าวที่เหลืออยู่ ทั้งสี่คนนั่งล้อมวงกินข้าวจากหม้อเก่าเป็นมื้อพิเศษ แม้ข้าวจะมีไตแข็งอยู่บ้าง แต่ทุกคนก็กินจนหมดเกลี้ยง

หลังมื้ออาหาร แม่ล้างหม้อหุงข้าวแล้วพูดขึ้นว่า “เครื่องนี้ พ่อเป็นคนเลือกซื้อมานะ” เพียงประโยคเดียวก็ทำให้ลูกๆ หายโกรธ เพราะเข้าใจว่าหม้อใบนี้มีความทรงจำผูกพันอยู่มากเพียงใด

ระหว่างนั่งรถไฟกลับ ไลน์กลุ่มครอบครัวก็มีข้อความใหม่จากแม่ เป็นภาพหม้อหุงข้าวเครื่องใหม่ พร้อมข้อความว่า “สมาชิกใหม่มาแล้วจ้า” ก่อนจะส่งตามมาอีกว่า “ไมโครเวฟก็ใกล้ถึงเวลาต้องบอกลากันแล้วนะ หมายถึงเรื่องไมโครเวฟนะ”

คราวนี้ลูกๆ คงต้องอ่านให้ดี เพราะแม่ไม่ได้กำลังจะจากไปไหน แค่กำลังทยอยบอกลาเครื่องใช้ไฟฟ้าที่อยู่คู่บ้านมานานเท่านั้นเอง!.