สนามหลวง...ในความทรงจำ

ครั้งกระนั้นโน้น จำได้ว่า เดินผ่านสนามหลวงทีต้องเดินตัวลีบมากถึงมากที่สุด เพราะมีวณิพกพเนจรมากมายหลายรูปแบบอาศัยต้นมะขามรอบสนามหลวงเป็นที่พักพิง บางต้นก็มีนางไม้สิงสถิตเรียกลูกค้า ยิ่งเป็นวันเสาร์-อาทิตย์ล่ะก็ ไม่ต้องคิดเลยว่า จะหาฟุตบาทหรือที่ว่างเดินสัญจรได้ง่ายๆ เพราะทุกพื้นที่จะต้องถูกพ่อค้าแม่ค้าหาบเร่แผงลอยจับจองเต็มพื้นที่ แม้แต่หน้าประตูมหาวิทยาลัยที่ร่ำเรียน ก็จะมีเรือขายก๋วยเตี๋ยวยกพลขึ้นบกมาเท้งเต้งตลอดแนว ขนาดคนรอรถเมล์ยังต้องไปยืนบนถนน

ตอนเป็นนักศึกษาเคยทำสมุดขายเพื่อหาเงินใช้ในกิจกรรมของคณะ แค่เดินและหยุดขายหน้าศาลฎีกาไม่ถึง 5 นาที ปรากฏว่าเจอ "เจ้าที่" หน้าตาน่าเกรงขามมาไล่ บอกเป็นนัยให้รู้ว่า "คนนอก" จะสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปทำมาหาค้าขายแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย...ไม่ได้นะ

จากวันนั้นจนถึงวันที่ "มหาจำลอง" เมื่อครั้งดำรงตำแหน่งผู้ว่าฯ กทม.ออกนโยบาย "ย้าย" สนามหลวง จดจำได้ว่า เป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โตมโหฬาร มีม็อบมีการประท้วงเกิดขึ้นมากมายในทำนอง "รังแก" คนจน แต่สุดท้ายด้วยความแน่วแน่ในการที่จะจัดระเบียบสนามหลวง ขอคืนพื้นที่สีเขียวให้กับคนกรุงเทพฯ ส่วนใหญ่ ความดีความงามประเด็นนี้ของมหาจำลองก็ชนะ พร้อมกับเสียงปรบมือของหลายฝ่าย

มา ณ ปัจจุบันนี้ มองไปที่สนามหลวงก็มีแต่ความสง่างามสมกับเป็นส่วนหนึ่งในพื้นที่พระบรมหาราชวัง และเห็นวัดพระศรีรัตนศาสดารามที่แสนวิจิตรงดงามโดยไม่มีสิ่งรกหูรกตาบดบัง ..จึงให้สงสัยเหลือเกินว่า เด็กเมื่อวานซืนจะมาทวงคืนสนามหลวงนี่ เคยถามคนยุคเบบี้บูมบ้างไหมจ๊ะ.

"ป้าเอง"