
เปิดทีวี ฟังวิทยุ หรือคลิกเข้าไปในโลกโซเชียล รู้สึกแบบมนุษย์ป้า!! ไหมคะว่า โลกทุกวันนี้เต็มไปด้วยข่าวสารที่ดูเหมือนจะหนักหน่วงขึ้นทุกวัน วุ่นวายปั่นป่วนเกินกว่าจะรับไหว ใจรู้สึกเบื่อหน่าย เหนื่อยล้า และกังวลอย่างบอกไม่ถูก และบางคนคงถึงขั้นอยากจะตะโกนบอกว่า “โลกทุกวันนี้มันช่างไม่น่าอยู่เอาเสียเลย”
พวกเราผ่านเรื่องราวต่างๆ มาก็ครึ่งค่อนชีวิต เวลาเหลือน้อยลงละ แต่ก็ไม่ชินสักทีกับสัจธรรมที่ประสบมาอย่างต่อเนื่อง นั่น “โลกมันก็เป็นแบบนี้เอง” ทุกสิ่งล้วนเปลี่ยนแปลง ไม่มีอะไรคงที่ ฉะนั้น หากเราเริ่มยอมรับความจริงได้ ความคาดหวังที่เคยหนักหนาก็ค่อยๆ คลายลง
ความปั่นป่วนทั้งหลายที่เราได้ยินได้เห็น เราก็คงไปทำอะไรไม่ได้ การเลือกหันมาดูแลร่างกายและจิตใจตัวเองย่อมจะดีกว่านะคะ เริ่มจากการลองลดการเสพข่าวสารลงบ้าง เลือกดูเฉพาะที่จำเป็น แล้วหันมาใช้เวลากับสิ่งเล็กๆ รอบตัวแทน เช่น เดินเล่นในสวนใกล้บ้าน มองต้นไม้ที่ปลูกไว้ ฟังเสียงนกในยามเช้า หรือแม้แต่การชงชาอุ่นๆ สักถ้วยแล้วนั่งดื่มอย่างช้าๆ สิ่งธรรมดาเหล่านี้กลับมีพลังทำให้ใจสงบได้อย่างน่าประหลาด
บางครั้งเมื่อความเบื่อหน่ายเกิดขึ้น ลองหยุดถามใจตัวเองเบาๆ ว่า แท้จริงแล้วเราเบื่อโลก หรือเราเพียงผิดหวังที่โลกไม่ได้เป็นอย่างที่เราคาดหวัง หากเราค่อยๆ วางภาพ “โลกควรจะดีกว่านี้” ลงได้ ใจก็จะเบาขึ้นทันที เพราะความทุกข์จำนวนมากเกิดจากการยึดติดกับสิ่งที่ควรจะเป็น มากกว่าสิ่งที่เป็นอยู่จริง
ในแต่ละวัน เราอาจไม่สามารถเปลี่ยนแปลงโลกทั้งใบได้ แต่เราสามารถสร้างความสงบเล็กๆ ให้เกิดขึ้นได้เสมอ บางคนเริ่มต้นวันด้วยการสวดมนต์สั้นๆ บางคนฝึกนั่งเงียบๆ กับลมหายใจวันละไม่กี่นาที หรือเดินช้าๆ ในบ้านอย่างมีสติ สิ่งเหล่านี้ดูเหมือนเล็กน้อย แต่ช่วยให้ใจนิ่งขึ้นอย่างมาก
การทำความดีเล็กๆ ก็มีพลังไม่แพ้กัน ไม่ว่าจะเป็นการยิ้มให้คนในบ้าน โทรศัพท์ไปคุยกับเพื่อนเก่า ให้อาหารนกที่มาเกาะรั้ว หรือแผ่เมตตาให้ผู้คนรอบตัว แม้แต่คนที่เราเห็นต่างหรือคนที่ทำให้โลกวุ่นวาย ความเมตตาเล็กๆ เหล่านี้ช่วยให้ใจเราไม่จมอยู่กับความโกรธหรือความกังวล
บางทีเราไม่จำเป็นต้องทำให้โลกสงบก่อนจึงจะมีความสุข แค่เริ่มทำให้ใจของเราสงบขึ้นทีละนิด ท่ามกลางโลกที่ยังคงหมุนวุ่นวายอยู่แบบนี้ ก็อาจเพียงพอแล้วสำหรับการใช้ชีวิตอย่างเบาใจในทุกๆ วัน.
'ป้าเอง'
ข่าวที่เกี่ยวข้อง
เล่าไว้ให้รู้… หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง
ในโลกของการช่วยเหลือสังคม การเป็นคนดีต่อสาธารณะมักถูกมองว่าเป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่ง คนที่อุทิศตัวช่วยเหลือผู้อื่นมานาน มักได้รับความไว้วางใจอย่างล้นเหลือจากสังคม แต่บางครั้งความไว้วางใจนั้นเองกลับกลายเป็นช่องว่างที่ใหญ่ที่สุด
ข้อความสุดท้ายจากแม่
เป็นเรื่องเล่าที่เพื่อนถึงเพื่อนส่งมาทางไลน์ อ่านจบแล้วก็ต้องอมยิ้ม จึงอยากส่งต่อให้ได้อ่านกันค่ะ
คนหนึ่งคนทำผิด ไม่ควรทำให้เราเลิกเป็นคนดี
ช่วงนี้หลายคนคงรู้สึกเหมือนกัน หลังจากเห็นข่าวที่ทำให้ใจหายและผิดหวังอย่างหนัก ความเมตตาที่เคยมอบให้อย่างเต็มใจ กลับกลายเป็นความรู้สึกเหมือนถูกทรยศไปโดยไม่รู้ตัว
หันมาใส่ใจภัยเงียบใกล้ตัว..ดีกว่าไหม?!?
ตื่นเต้นกันยกใหญ่ เรียกว่าทุกห้องไลน์แทบแตก ว่าด้วยประเด็น ..เราต้องเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ภัยธรรมชาติ ตามที่บ้านอื่นเมืองอื่นเขาประกาศเตือนคนของเขาไหม?!?
เรามาลองสร้าง..ระยะห่าง! ...สมาร์ตโฟน...กันดีกว่า
เคยไหม ตั้งใจหยิบมือถือขึ้นมาเช็กเวลา แต่รู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เพราะมัวแต่ดูคลิปแมว คลิปทำอาหาร และชีวิตชาวบ้านที่เราไม่เคยรู้จัก! ส่วนงานที่ตั้งใจจะทำยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน
กินเจ..ไม่มีทุกข์
เทศกาลกินเจเวียนมาทีไร หลายคนตั้งใจอิ่มบุญด้วยการงดเนื้อสัตว์ แต่ผ่านไปไม่กี่วัน พอเห็นหมูปิ้งหอมๆ หรือเนื้อย่างร้อนๆ ก็อดเหลียวมองไม่ได้ จนแอบถามตัวเองว่า “นี่เรากำลังสะสมบุญ หรือสะสมความอดทนกันแน่นะ!”

