เรื่องเล่าที่งดงาม "ลุงแฟรงก์กับสมาร์ทโฟน"

“ผมชื่อแฟรงก์ อายุ 73 ปี ปีที่แล้วลูกสาวซื้อสมาร์ทโฟนให้เป็นของขวัญคริสต์มาส บอกให้เลิกใช้โทรศัพท์ฝาพับเสียที”

ผมไม่ได้อยากได้มัน ใช้แค่โทร.ออกเหมือนเครื่องเก่า จนวันหนึ่งเผลอเปิดแอปชุมชนชื่อ Nextdoor และเกือบลบทิ้ง กระทั่งเห็นโพสต์หนึ่งถามว่า “มีใครรู้วิธีปะถุงเท้าไหมคะ? ถุงเท้าคุณปู่จากสงครามโลกครั้งที่สองกำลังเป็นรู แต่ฉันอยากเก็บมันไว้”

ผมนั่งมองอยู่นาน เพราะผมปะถุงเท้าเป็น แม่สอนตั้งแต่ปี 1958 ตอนพ่อไปรบที่เกาหลี แม่ทำงานหนักและบอกให้ผมดูแลตัวเองให้ได้ แม้ตอนนั้นผมจะคิดว่าเป็นงานของผู้หญิงและไม่อยากเรียน

ผมซ่อมเสื้อผ้ามาตลอดชีวิต ตั้งแต่มัธยม มหาวิทยาลัย เป็นทหาร ทำงาน จนหลังภรรยาเสียก็ยังเย็บเสื้อเองเงียบๆ ไม่เคยบอกใคร เพราะคิดว่ามันน่าอาย

สุดท้ายผมพิมพ์ตอบโพสต์นั้นว่า “ผมสอนได้นะ อายุ 73 ปะถุงเท้ามา 61 ปีแล้ว”

เคที วัย 28 ปี หลานสาวเจ้าของถุงเท้า นัดเจอผมที่ร้านกาแฟ เธอร้องไห้ขณะเรียนรู้การสานด้ายซ่อมส้นถุงเท้าที่คุณตาเคยใส่ “ฉันกำลังรักษาสิ่งที่ท่านเคยเดินด้วย” เธอบอก

เมื่อเธอโพสต์เรื่องราวลงในชุมชน โทรศัพท์ผมดังไม่หยุด ผู้คนอยากซ่อมชุดแต่งงาน ผ้าห่มเด็ก เสื้อทหาร ของที่เต็มไปด้วยความทรงจำ

ห้องทานข้าวบ้านผมกลายเป็นเวิร์กช็อปทุกบ่ายวันพฤหัสฯ จากสามคนเพิ่มเป็นสิบสองคน ต่างวัยตั้งแต่ 22 ถึง 65 ปี

เดือนก่อน เราช่วยกันซ่อมชุดรับศีลจุ่มสี่ชั่วอายุคน ใช้เวลาห้าสัปดาห์เต็ม ก่อนวันพิธี พ่อของเด็กส่งรูปมาให้ พร้อมข้อความว่า “คุณคืนประวัติศาสตร์ให้ครอบครัวเรา”

สัปดาห์ที่แล้ว ลูกสาวผมมาเห็นภาพนั้น เธอบอกไม่เคยรู้ว่าพ่อทำได้ ผมตอบเพียงว่า “ลูกไม่เคยถาม”

ผมใช้เวลากว่า 60 ปี ซ่อนทักษะที่คิดว่าทำให้ดูไม่แมน แต่วันนี้ผมรู้แล้วว่า สิ่งที่เราเคยอาย อาจเป็นสิ่งที่ใครบางคนกำลังตามหา

โลกอาจไม่ต้องการคนใช้สมาร์ทโฟนเก่งเพิ่มอีกคน แต่มันต้องการคนที่ซ่อมของเก่า รักษาความทรงจำ และเชื่อมคนต่างรุ่นเข้าหากันได้

ผมเคยคิดว่าตัวเองล้าสมัย ที่แท้…ผมคือสิ่งที่ใครบางคนต้องการมาตลอด แล้วคุณล่ะ กำลังซ่อนความสามารถอะไรไว้ ที่ใครบางคนอยากเรียนรู้?

ถอดความโดย Ramet Tanawangsre ค่ะ.

เพิ่มเพื่อน

ข่าวที่เกี่ยวข้อง

รู้จักไหม..สปาใจ

มนุษย์ป้าเป็นคนหนึ่งนะ ที่พอทำครัวเสร็จก่อนนั่งลงกินข้าว ต้องล้างเครื่องครัว และจานทุกใบให้หมดจดไปรอบหนึ่งก่อน จากนั้นเวลากินข้าวเสร็จก็จะต้องลุกไปล้างจานทันที ก่อนที่จะทำอะไรอย่างอื่นต่อไป

ลัทธิ..บูชาความงาม!

นาทีนี้คอหนังซีรีส์ในแพลตฟอร์มต่างๆ ที่ต้องควักเงินจ่ายค่าดู หากไม่เคยปีนขึ้นไปบนกำแพงจีนนั่งดูละครแนวพีเรียดเรื่อง "ล่าหยก" ก็ถือว่า out ไม่ใช่แฟนคลับซีรีส์ หรือก็น่าจะอายุไม่ถึงเกณฑ์ที่เรียกว่า วัยเกษียณ

คำตอบจาก..ครูใหญ่

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่โรงเรียนมัธยมเป่าอันในเซินเจิ้น กำลังเป็นไวรัลและซึ้งใจชาวเน็ตจีนในขณะนี้ หลังนักเรียนชั้น ม.6 ที่กำลังเครียดกับการเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย (เกาเข่า) เขียนจดหมายร้องเรียนขอให้โรงเรียน "รื้อรังนก" เพราะเสียงนกร้องรบกวนสมาธิ แต่คำตอบของครูใหญ่นั้นกลับกลายเป็นบทเรียนชีวิตที่ล้ำค่า

มาขยับร่างกายกันดีกว่า

โลกใบนี้หนอ?!? นึกๆ ไปมันก็แปลก คนที่ยังขยับได้ กลับไม่ค่อยยอมขยับ นั่งจ่อมอยู่บนเก้าอี้ บ้างก็นั่งๆ นอนๆ อยู่บนเตียง ไถมือถือ ดูทีวี ฟังวิทยุ อ่านหนังสือ ส่วนคนที่ขยับไม่ได้ ประมาณว่า ป่วยติดเตียง หรือว่าเดี้ยงโดยเหตุผลอันใดก็ตาม ก็อยากจะขยับขาขึ้นมาเดินเหลือเกิน

มนุษย์หนอ...ในยามวิกฤต

เมื่อสถานการณ์ความไม่สงบในตะวันออกกลางปะทุขึ้นอีกระลอก ผลกระทบไม่ได้จำกัดอยู่เพียงพื้นที่สงคราม แต่ลุกลามมาถึงเศรษฐกิจโลก รวมถึงประเทศไทยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ โดยเฉพาะต้นทุนพลังงานและราคาน้ำมันที่ปรับตัวสูงขึ้น ส่งผลต่อราคาสินค้าอุปโภคบริโภคแทบทุกชนิด

กตัญญู..มองผ่านซีรีส์

ในยุคที่ทุกคนก้มหน้าจอโทรศัพท์ จีนได้ใช้มินิซีรีส์แนวตั้ง หรือ “ดรามาสั้นแนวตั้ง” ความยาวตอนละ 1-2 นาที เป็นอาวุธลับในการฟื้นฟูค่านิยมกตัญญู อย่างเป็นระบบ