เรื่องเล่าที่งดงาม "ลุงแฟรงก์กับสมาร์ทโฟน"

“ผมชื่อแฟรงก์ อายุ 73 ปี ปีที่แล้วลูกสาวซื้อสมาร์ทโฟนให้เป็นของขวัญคริสต์มาส บอกให้เลิกใช้โทรศัพท์ฝาพับเสียที”

ผมไม่ได้อยากได้มัน ใช้แค่โทร.ออกเหมือนเครื่องเก่า จนวันหนึ่งเผลอเปิดแอปชุมชนชื่อ Nextdoor และเกือบลบทิ้ง กระทั่งเห็นโพสต์หนึ่งถามว่า “มีใครรู้วิธีปะถุงเท้าไหมคะ? ถุงเท้าคุณปู่จากสงครามโลกครั้งที่สองกำลังเป็นรู แต่ฉันอยากเก็บมันไว้”

ผมนั่งมองอยู่นาน เพราะผมปะถุงเท้าเป็น แม่สอนตั้งแต่ปี 1958 ตอนพ่อไปรบที่เกาหลี แม่ทำงานหนักและบอกให้ผมดูแลตัวเองให้ได้ แม้ตอนนั้นผมจะคิดว่าเป็นงานของผู้หญิงและไม่อยากเรียน

ผมซ่อมเสื้อผ้ามาตลอดชีวิต ตั้งแต่มัธยม มหาวิทยาลัย เป็นทหาร ทำงาน จนหลังภรรยาเสียก็ยังเย็บเสื้อเองเงียบๆ ไม่เคยบอกใคร เพราะคิดว่ามันน่าอาย

สุดท้ายผมพิมพ์ตอบโพสต์นั้นว่า “ผมสอนได้นะ อายุ 73 ปะถุงเท้ามา 61 ปีแล้ว”

เคที วัย 28 ปี หลานสาวเจ้าของถุงเท้า นัดเจอผมที่ร้านกาแฟ เธอร้องไห้ขณะเรียนรู้การสานด้ายซ่อมส้นถุงเท้าที่คุณตาเคยใส่ “ฉันกำลังรักษาสิ่งที่ท่านเคยเดินด้วย” เธอบอก

เมื่อเธอโพสต์เรื่องราวลงในชุมชน โทรศัพท์ผมดังไม่หยุด ผู้คนอยากซ่อมชุดแต่งงาน ผ้าห่มเด็ก เสื้อทหาร ของที่เต็มไปด้วยความทรงจำ

ห้องทานข้าวบ้านผมกลายเป็นเวิร์กช็อปทุกบ่ายวันพฤหัสฯ จากสามคนเพิ่มเป็นสิบสองคน ต่างวัยตั้งแต่ 22 ถึง 65 ปี

เดือนก่อน เราช่วยกันซ่อมชุดรับศีลจุ่มสี่ชั่วอายุคน ใช้เวลาห้าสัปดาห์เต็ม ก่อนวันพิธี พ่อของเด็กส่งรูปมาให้ พร้อมข้อความว่า “คุณคืนประวัติศาสตร์ให้ครอบครัวเรา”

สัปดาห์ที่แล้ว ลูกสาวผมมาเห็นภาพนั้น เธอบอกไม่เคยรู้ว่าพ่อทำได้ ผมตอบเพียงว่า “ลูกไม่เคยถาม”

ผมใช้เวลากว่า 60 ปี ซ่อนทักษะที่คิดว่าทำให้ดูไม่แมน แต่วันนี้ผมรู้แล้วว่า สิ่งที่เราเคยอาย อาจเป็นสิ่งที่ใครบางคนกำลังตามหา

โลกอาจไม่ต้องการคนใช้สมาร์ทโฟนเก่งเพิ่มอีกคน แต่มันต้องการคนที่ซ่อมของเก่า รักษาความทรงจำ และเชื่อมคนต่างรุ่นเข้าหากันได้

ผมเคยคิดว่าตัวเองล้าสมัย ที่แท้…ผมคือสิ่งที่ใครบางคนต้องการมาตลอด แล้วคุณล่ะ กำลังซ่อนความสามารถอะไรไว้ ที่ใครบางคนอยากเรียนรู้?

ถอดความโดย Ramet Tanawangsre ค่ะ.

เพิ่มเพื่อน

ข่าวที่เกี่ยวข้อง

เล่าไว้ให้รู้… หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง

ในโลกของการช่วยเหลือสังคม การเป็นคนดีต่อสาธารณะมักถูกมองว่าเป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่ง คนที่อุทิศตัวช่วยเหลือผู้อื่นมานาน มักได้รับความไว้วางใจอย่างล้นเหลือจากสังคม แต่บางครั้งความไว้วางใจนั้นเองกลับกลายเป็นช่องว่างที่ใหญ่ที่สุด

ข้อความสุดท้ายจากแม่

เป็นเรื่องเล่าที่เพื่อนถึงเพื่อนส่งมาทางไลน์ อ่านจบแล้วก็ต้องอมยิ้ม จึงอยากส่งต่อให้ได้อ่านกันค่ะ

คนหนึ่งคนทำผิด ไม่ควรทำให้เราเลิกเป็นคนดี

ช่วงนี้หลายคนคงรู้สึกเหมือนกัน หลังจากเห็นข่าวที่ทำให้ใจหายและผิดหวังอย่างหนัก ความเมตตาที่เคยมอบให้อย่างเต็มใจ กลับกลายเป็นความรู้สึกเหมือนถูกทรยศไปโดยไม่รู้ตัว

หันมาใส่ใจภัยเงียบใกล้ตัว..ดีกว่าไหม?!?

ตื่นเต้นกันยกใหญ่ เรียกว่าทุกห้องไลน์แทบแตก ว่าด้วยประเด็น ..เราต้องเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ภัยธรรมชาติ ตามที่บ้านอื่นเมืองอื่นเขาประกาศเตือนคนของเขาไหม?!?

เรามาลองสร้าง..ระยะห่าง! ...สมาร์ตโฟน...กันดีกว่า

เคยไหม ตั้งใจหยิบมือถือขึ้นมาเช็กเวลา แต่รู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เพราะมัวแต่ดูคลิปแมว คลิปทำอาหาร และชีวิตชาวบ้านที่เราไม่เคยรู้จัก! ส่วนงานที่ตั้งใจจะทำยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน

กินเจ..ไม่มีทุกข์

เทศกาลกินเจเวียนมาทีไร หลายคนตั้งใจอิ่มบุญด้วยการงดเนื้อสัตว์ แต่ผ่านไปไม่กี่วัน พอเห็นหมูปิ้งหอมๆ หรือเนื้อย่างร้อนๆ ก็อดเหลียวมองไม่ได้ จนแอบถามตัวเองว่า “นี่เรากำลังสะสมบุญ หรือสะสมความอดทนกันแน่นะ!”