
เมื่อสถานการณ์ความไม่สงบในตะวันออกกลางปะทุขึ้นอีกระลอก ผลกระทบไม่ได้จำกัดอยู่เพียงพื้นที่สงคราม แต่ลุกลามมาถึงเศรษฐกิจโลก รวมถึงประเทศไทยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ โดยเฉพาะต้นทุนพลังงานและราคาน้ำมันที่ปรับตัวสูงขึ้น ส่งผลต่อราคาสินค้าอุปโภคบริโภคแทบทุกชนิด
สิ่งที่ตามมาคือ “พฤติกรรมมนุษย์ในภาวะวิกฤต” ที่ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน ทั้งเสียงบ่น ความกังวล ไปจนถึงการแสวงหาทางรอดของแต่ละคน
บางคนเลือก “เอาตัวเองให้รอดก่อน” ด้วยการกักตุนสินค้า
บางคนเลือก “โอกาสทางธุรกิจ” ด้วยการปรับขึ้นราคาเกินจริง
จนเกิดภาพซ้ำซากของสินค้าขาดแคลน และภาระที่ตกอยู่กับผู้บริโภค
อย่างไรก็ตาม ท่ามกลางความตึงเครียดนั้น ยังมีอีกด้านหนึ่งของสังคมที่น่าชื่นชม คือการแบ่งปันและการยืนหยัดอย่างมีจริยธรรมของภาคธุรกิจบางราย
หนึ่งในตัวอย่างที่ถูกพูดถึง คือบริษัทผู้ผลิตกระดาษรายใหญ่ของไทยอย่าง “ดั๊บเบิ้ล เอ” ที่ประกาศตรึงราคาสินค้า แม้ต้นทุนการผลิตจะเพิ่มสูงขึ้นตามราคาพลังงานและวัตถุดิบในตลาดโลก
การตัดสินใจดังกล่าวไม่ใช่เรื่องง่ายในเชิงธุรกิจ เพราะหมายถึงการแบกรับต้นทุนที่สูงขึ้นโดยตรง แต่ในอีกมุมหนึ่ง นี่คือการช่วยพยุงค่าใช้จ่ายของผู้บริโภค ทั้งภาคครัวเรือน สำนักงาน และภาคการศึกษา ที่ยังจำเป็นต้องใช้กระดาษในชีวิตประจำวัน
ผู้เชี่ยวชาญด้านเศรษฐกิจมองว่า ในภาวะเงินเฟ้อจากต้นทุน (Cost-push inflation) เช่นนี้ การที่ผู้ประกอบการบางรายเลือก “ชะลอการขึ้นราคา” ถือเป็นกลไกหนึ่งที่ช่วยลดแรงกดดันต่อระบบเศรษฐกิจโดยรวม แม้อาจไม่ใช่ทางออกระยะยาว แต่ก็ช่วยบรรเทาผลกระทบในระยะสั้นได้อย่างมีนัยสำคัญ
ในมุมของสังคม การกระทำเช่นนี้ยังสะท้อน “ความรับผิดชอบต่อส่วนรวม” หรือ Corporate Social Responsibility (CSR) ที่ไม่ได้เป็นเพียงคำสวยหรู แต่คือการลงมือทำจริงในช่วงเวลาที่ผู้คนกำลังเผชิญความยากลำบาก
วิกฤตจึงไม่เพียงทดสอบความแข็งแกร่งของเศรษฐกิจ แต่ยังทดสอบ “จิตใจของผู้คน” ว่าเราจะเลือกเดินไปในทิศทางใด ระหว่างความเห็นแก่ตัวกับความเอื้อเฟื้อ และบางครั้ง ตัวอย่างเล็กๆ จากภาคธุรกิจก็อาจเป็นแรงกระเพื่อมที่ทำให้สังคมหันกลับมาตั้งคำถามกับตัวเองว่า
ในวันที่ทุกคนลำบาก เราจะเลือก “เอาเปรียบ” หรือ “ประคับประคองกันไป” เพราะท้ายที่สุดแล้ว สังคมจะน่าอยู่หรือไม่นั้น อาจไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าเรามีมากหรือน้อย แต่อยู่ที่ว่า…ในยามวิกฤต เราเลือกจะเป็นมนุษย์แบบไหนมากกว่า.
'ป้าเอง'
ข่าวที่เกี่ยวข้อง
เล่าไว้ให้รู้… หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง
ในโลกของการช่วยเหลือสังคม การเป็นคนดีต่อสาธารณะมักถูกมองว่าเป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่ง คนที่อุทิศตัวช่วยเหลือผู้อื่นมานาน มักได้รับความไว้วางใจอย่างล้นเหลือจากสังคม แต่บางครั้งความไว้วางใจนั้นเองกลับกลายเป็นช่องว่างที่ใหญ่ที่สุด
ข้อความสุดท้ายจากแม่
เป็นเรื่องเล่าที่เพื่อนถึงเพื่อนส่งมาทางไลน์ อ่านจบแล้วก็ต้องอมยิ้ม จึงอยากส่งต่อให้ได้อ่านกันค่ะ
คนหนึ่งคนทำผิด ไม่ควรทำให้เราเลิกเป็นคนดี
ช่วงนี้หลายคนคงรู้สึกเหมือนกัน หลังจากเห็นข่าวที่ทำให้ใจหายและผิดหวังอย่างหนัก ความเมตตาที่เคยมอบให้อย่างเต็มใจ กลับกลายเป็นความรู้สึกเหมือนถูกทรยศไปโดยไม่รู้ตัว
หันมาใส่ใจภัยเงียบใกล้ตัว..ดีกว่าไหม?!?
ตื่นเต้นกันยกใหญ่ เรียกว่าทุกห้องไลน์แทบแตก ว่าด้วยประเด็น ..เราต้องเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ภัยธรรมชาติ ตามที่บ้านอื่นเมืองอื่นเขาประกาศเตือนคนของเขาไหม?!?
เรามาลองสร้าง..ระยะห่าง! ...สมาร์ตโฟน...กันดีกว่า
เคยไหม ตั้งใจหยิบมือถือขึ้นมาเช็กเวลา แต่รู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เพราะมัวแต่ดูคลิปแมว คลิปทำอาหาร และชีวิตชาวบ้านที่เราไม่เคยรู้จัก! ส่วนงานที่ตั้งใจจะทำยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน
กินเจ..ไม่มีทุกข์
เทศกาลกินเจเวียนมาทีไร หลายคนตั้งใจอิ่มบุญด้วยการงดเนื้อสัตว์ แต่ผ่านไปไม่กี่วัน พอเห็นหมูปิ้งหอมๆ หรือเนื้อย่างร้อนๆ ก็อดเหลียวมองไม่ได้ จนแอบถามตัวเองว่า “นี่เรากำลังสะสมบุญ หรือสะสมความอดทนกันแน่นะ!”

