No Country for Old Man

แต่ด้วยเหตุเพราะมันจัดอยู่ในแนวหนังบู๊ หนังแอกชัน หนังอาชญากรรม ที่แทบไม่ต้องเสียเวลาคิดมาก หรือคิดเล็ก-คิดน้อยซักเท่าไหร่ ออกไปทาง เอามันซ์ซ์ซ์ เข้าว่า...อะไรทำนองนั้น เลยฝืนดูจนจบเรื่อง และก็พอได้เนื้อหา สาระ ติดปลายนวมเอาไว้มั่งเล็กๆ น้อยๆ นอกเหนือไปจากความมันซ์ซ์ซ์ ความโหดเหี้ยม อำมหิต การไล่ยิง ไล่ฆ่า สาดกระสุนใส่กันและกัน ที่โดย เทคนิค หรือโดยเอฟเฟกต์ของหนังในช่วงหลัง ย่อมต้องเหนือกว่าหนังโบร่ำ-โบราณอยู่แล้วแน่ๆ

โดยไอ้ตัวที่เล่นเป็นดาวร้าย เป็นผู้ร้าย ตามไล่ฆ่าใครต่อใครกันอุตลุด เห็นว่าเป็นนักแสดงชาวสเปน ชื่อว่า Javier Bardem ที่โดยบุคลิกลักษณะ โดยโหงวเฮ้ง ออกไปทางโรคจิต ตาขวางๆ หางตกๆ มันเลยออกจะเป็นอะไรที่สมบท สมบาทเอามากๆ เท่าที่ตามไปอ่านดูใน Google บอกว่าถึงกับคว้ารางวัลตุ๊กตาทองในฐานะผู้แสดงสนับสนุนจากบทบาทเรื่องนี้เอาเลยถึงขั้นนั้น ส่วนผู้แสดงนำ หรือผู้รับบทเป็นนายอำเภอ ต้องคอยต่อกร คอยรับมือ กับบรรดาพวกผู้ร้าย พวกอาชญากร ก็คือนักแสดงรุ่นเก๋าอย่าง Tommy Lee Jones ที่เคยได้ตุ๊กตาทองจากเรื่องอื่นๆ มาบ้างแล้ว ดังนั้น...แม้ว่าโดยเนื้อหา สาระ อาจไม่ถึงกับมากมายซักเท่าไหร่ แต่ก็จัดว่า พอดูได้ ไม่ถึงกับต้องเลิกดูกลางคัน เหมือนหนังฮอลลีวูดรุ่นใหม่ๆ ที่ดูแทบไม่จบซักเรื่องเอาเลยก็ว่าได้

และจากเนื้อหา สาระ ที่มีอยู่บ้างเล็กๆ น้อยๆ นั่นแหละ...พอสรุปได้ว่า ด้วยความเหี้ยมโหด อำมหิต ผิดมนุษย์มนา ของบรรดาอาชญากรรม อาชญากรยุคหลังๆ หรือยุค คนรุ่นใหม่ ไฟแรง-แซงโค้งทั้งหลาย ที่มันหาเหตุ หาผลอะไรแทบไม่ค่อยจะได้ คือไม่ได้คิดปล้น คิดจะฆ่า คิดจะทำร้าย ทำลายผู้อื่น ด้วยความมุ่งมาดปรารถนาแบบพื้นๆ แบบอยากได้เงิน-ได้ทอง อยากได้สิ่งของที่ไม่ใช่ของตัวเองเอามาเป็นของตัว หรือด้วยความโกรธ เกลียด เคียดแค้น อาฆาต พยาบาท ริษยาและชิงชัง แบบพวกที่กิเลสหนา-ปัญญาอ่อนโดยทั่วๆ ไป แต่กลับแฝงไปด้วยความวิปริต ผิดเพี้ยน ความเป็นโรคจิต โรคประสาท ชนิดแทบหาคำอธิบายใดๆ ไม่ได้ ประเภทฆ่า-เพราะ-อยากฆ่า ฆ่าเพราะรู้สึกว่ารกหู-รกตา หรือเพราะมีอะไรมากระซิบข้างๆ หู แบบพวกที่ถูก ปิศาจกายแก้ว เข้าสิง อะไรทำนองนั้น

บรรดาอาชญากรรม อาชญากร...ที่นับวันจะเหี้ยมขึ้น โหดขึ้น ที่นับวันจะหาคำตอบ คำอธิบายใดๆ ไม่ค่อยจะได้ ที่นับวันจะเห็น ผู้อื่น เป็นเหมือนผัก เหมือนปลา ไม่ใช่เป็นมนุษย์มนา หรือเป็นผู้ที่มีชีวิต-จิตใจเช่นเดียวกับ ตัวกูเอง ฯลฯ เลยทำให้นายอำเภอมือปราบ ที่เคยกรำงานอยู่กับเรื่องราวเหล่านี้มาจนเฒ่า จนแก่ อย่าง Tommy Lee Jones แทบหมดใจ หมดเรี่ยวแรง หมดพลัง ที่จะไปต่อกร รับมือ กับอาชญากรรมใหม่ๆ อาชญากรใหม่ๆ เกิดอารมณ์-ความรู้สึกไม่ต่างอะไรไปจากคนแก่ คนชรา ที่แทบไม่หลงเหลือพื้นที่นั่ง ที่ยืน ไม่เหลือประเทศใดๆ ให้กับ No Country for Old Man อีกต่อไปแล้ว!!!

หรือพูดง่ายๆ ก็คือ...มันเป็นหนัง เป็นนิยาย ที่สะท้อนให้เห็นถึง ความเสื่อม ของสังคมนั่นเอง ไม่ว่าจะสังคมอเมริกันหรือสังคมบ้านเราก็เถอะ ท้ายที่สุด...มันคงไม่ได้ถึงกับผิดแผก แตกต่างไปจากกันซักเท่าไหร่ เพราะตราบใดที่ทุนนิยม วัตถุนิยมและบริโภคนิยม มันยังคงมาแรง-แซงโค้ง ยังเป็น กระแสหลัก ในการ พัฒนา การ เจริญลง การยกระดับหรือลดระดับลงไปสู่ความเสื่อมทางด้านจิตใจ ด้านศีล ด้านธรรม สังคมนั้นๆ ประเทศนั้นๆ ย่อมต้องกลายเป็นพื้นที่ เป็นอาณาบริเวณของ No Country for Old Man อย่างมิอาจหลีกเลี่ยงและปฏิเสธ

ยิ่งถ้าหากพื้นที่ อาณาเขต อาณาบริเวณเหล่านั้น...จำต้องอาศัยสิ่งที่เรียกว่า ประชาธิปไตย เป็นเครื่องวัด ตัดสินอนาคตของตัวเองด้วยแล้ว ไม่ใช่แค่ เสาไฟฟ้า เท่านั้น ที่มีสิทธิ์เหยียบย่างเข้าสู่สัปปายะสภาสถานกันจนได้ กระทั่ง อาชญากร ยังต้องเรียกว่า...สบายๆ แบบเพลง พี่เบิร์ด ของน้องๆ นั่นแหละ ปัญหาเลยมีอยู่ว่า...บรรดา Old Man หรือบรรดาคนแก่ คนชราทั้งหลาย จะยอมตัดจิต ตัดใจ แบบ Tommy Lee Iones ยอมเกษียณอายุราชการ ยอมหลบลี้ หนีหน้า ยอมไปอยู่ หลังเขา โดยดุษณี หรือจะคิดมองหาพื้นที่นั่ง พื้นที่ยืน หาอะไรที่มันเหนือไปกว่าสิ่งที่เรียกว่า ประชาธิปไตย แบบพื้นๆ แบบที่ต้องเป็นไปตาม มาตรฐานตะวันตก กันในทุกเรื่อง ทุกๆ กรณี หรือไม่? อย่างไร? ก็คงต้องคอยติดตามกันดูอีกที...