อย่าโหน..อย่าโยน...อย่าโยง

สัปดาห์ที่ผ่านมา สื่อต่างๆ ทั้ง Offline และ Online ต่างพากันเสนอข่าวบุ้ง ทะลุวัง เสียชีวิต แข่งกับข่าวการกินข้าว 10 ปีโชว์ และคุณหมอตบเด็ก จับเด็กแก้ผ้า เพราะเด็กสูบบุหรี่ในห้องน้ำของโรงพยาบาล คนที่ได้รับรู้การตายของบุ้งบางคนก็รักษาธรรมเนียมปฏิบัติ คือไม่แสดงอาการดีใจ สะใจที่บุ้ง (ที่พวกเขาไม่ชอบ) เสียชีวิต แต่บางคนก็เก็บอาการไม่อยู่ มีการโพสต์ข้อความที่แสดงว่าดีใจ สะใจที่บุ้งเสียชีวิต บางคนแม้ไม่ได้โพสต์เป็นข้อความที่แสดงความดีใจ แต่ก็มีการกด Sticker เป็นรูปคนยิ้มที่แสดงถึงความพึงใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สำหรับคนที่มีความรู้สึกกับบุ้งไม่ต่างจากคนที่แสดงออกแบบนี้ ก็มีการปรามและท้วงติงกันว่า อย่าทำเช่นนี้เลย เมื่อเขาตายไปแล้ว ก็ถือว่าหมดเวรหมดกรรมกัน อย่าไปทำอะไรที่เปิดโอกาสให้พวกสามกีบออกมาว่ากล่าว หาว่าไม่มีความเป็นมนุษย์

อย่างไรก็ตาม สำหรับสามกีบที่ออกมาด่าสลิ่มที่โพสต์ดีใจ สะใจ หรือกด Sticker หน้าคนยิ้ม คนหัวเราะว่าไม่มีความเป็นมนุษย์นั้น ต้องไม่ลืมสิว่าพฤติกรรมของพวกตนในอดีตที่ผ่านมาเป็นเช่นไร พวกคุณเคยสาปแช่งพระราชวงศ์กี่คนกี่ครั้งแล้ว พวกคุณปล่อยข่าวลือที่เป็นอัปมงคลเกี่ยวกับพระราชวงศ์กี่เรื่องแล้ว พวกคุณแสดงอาการดีใจ สะใจ กับชะตากรรมของพระราชวงศ์กี่ครั้งกี่หนแล้ว ในวันที่คนโศกเศร้าเสียใจเพราะการสูญเสียพระราชวงศ์ พวกคุณแสดงความดีใจ ต้องการฉลอง ในวันที่เป็นวันมงคลของพระราชวงศ์ พวกคุณจงใจแต่งชุดดำ พวกคุณแสดงความดีใจเมื่อผู้ใหญ่ที่เป็นเสาหลักของบ้านเมืองเสียชีวิตบ้าง แบบนี้คุณคิดว่าพวกคุณมีความเป็นมนุษย์หรือเปล่าล่ะ พวกคุณไม่เห็นคุณค่าชีวิตของคนที่คุณไม่ชอบ พวกคุณไม่ให้เกียรติผู้วายชนม์ที่เป็นธรรมเนียมปฏิบัติของสังคมไทย

แต่เรื่องที่ต้องพูดวันนี้คือ เรื่องการโหนการเสียชีวิตของบุ้ง เพื่อให้มีการแก้ไขหรือยกเลิกมาตรา 112 ด้วยการโยนความผิดให้กับมาตรา 112 ว่าเป็นต้นเหตุทำให้บุ้งต้องเสียชีวิต และพยายามโยงไปว่ามาตรา 112 เป็นปัญหา ต้องแก้ไข อีกทั้งการพยายามออกกฎหมายนิรโทษกรรมคดีการเมืองที่กำลังกระทำกันอยู่เวลานี้ จะต้องรวมเอาผู้ทำผิดมาตรา 112 เข้าไปด้วย ทั้งๆ ที่การทำผิดมาตรา 112 ไม่ใช่เป็นคดีทางการเมือง แต่เป็นคดีอาญาด้านความมั่นคง คนที่โดนคดีมาตรา 112 นั้น เป็นคนที่มีการกระทำหมิ่นประมาท ดูหมิ่น อาฆาตมาดร้ายพระมหากษัตริย์ พระราชินี และพระราชวงศ์อื่นๆ เป็นการทำลายความมั่นคงของประเทศ ฝ่าฝืนกฎหมายที่คุ้มครองป้องกัน ดูแลความปลอดภัยขององค์พระประมุขของประเทศ กฎหมายดังกล่าวนี้ไม่ได้มีเฉพาะประเทศไทยเท่านั้น แต่มีอยู่ทั่วโลก ไม่ว่าประมุขของประเทศจะเป็นพระมหากษัตริย์หรือประธานาธิบดีก็ตาม

บางคนโหนการตายครั้งนี้ว่าบุ้งเสียชีวิตเพราะคิดต่าง ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้อง มีคนที่คิดต่างตั้งมากมายที่ไม่ได้ทำผิดกฎหมาย พวกเขาก็ยังคงอยู่นอกคุก และมีชีวิตที่สุขสบายอย่างอิสระตามที่พวกเขาต้องการ แต่บุ้งเสียชีวิตเพราะอดอาหาร โดยสมัครใจอดอาหารเอง ไม่มีใครบังคับ และบุ้งก็ปฏิเสธการรักษา การช่วยเหลือทางการแพทย์ที่จำเป็น หากจะวิเคราะห์การเสียชีวิตของบุ้ง เราอยากมองว่ามันเริ่มต้นจากคนที่อำมหิตที่ยุยงส่งเสริมให้บุ้งออกมาทำกิจกรรมที่รุนแรง ผิดกฎหมายจนโดนคดี แต่ศาลก็ให้บุ้งได้รับการประกันตัวมากกว่า 1 ครั้ง แต่การได้รับการประกันตัวก็ต้องมีเงื่อนไข แต่บุ้งทำผิดเงื่อนไข จึงถูกถอนประกัน และเมื่อต้องเข้าไปอยู่ในคุก บุ้งสมัครใจที่จะอดอาหารประท้วงการถูกคุมขัง คนที่ยุยงส่งเสริมให้บุ้งทำผิดกฎหมาย มีใครมาเยี่ยม มาพูดจาให้บุ้งเปลี่ยนแนวทางในการต่อสู้บ้างไหม เปล่าเลย พวกเขาปล่อยให้บุ้งสู้ด้วยการอดอาหาร ทั้งๆ ที่พวกเขาต่างก็รู้ว่าการอดอาหารประท้วงนั้น นอกจากจะเป็นอันตรายถึงชีวิตได้ มันยังไม่ใช่เงื่อนไขที่จะทำให้ศาลสั่งปล่อยตัวด้วย

กว่าที่บุ้งจะเสียชีวิต ร่างกายของบุ้งก็ทรุดโทรมลงไปเรื่อยๆ ในช่วงเวลาดังกล่าวนั้น กลุ่มบุคคลที่ใช้บุ้งเป็นเครื่องมือทางการเมืองนั้น มีใครเคลื่อนไหวอย่างจริงจังที่จะชักจูงให้บุ้งเลิกอดอาหาร แล้วหาทางในการต่อสู้ด้วยวิธีอื่นบ้างหรือไม่ ปรากฏว่าไม่มีเลย (ไม่รู้พวกเขารอคอยวันที่บุ้งเสียชีวิตหรือเปล่า) เราไม่อาจจะอ่านความในใจเขาได้ แต่เรารู้สึกเหมือนว่าเขากำลังรอที่จะโหนการเสียชีวิตของบุ้งเพื่อจะโยนความผิดให้กับการดำรงอยู่ของมาตรา 112 และจะได้ใช้เหตุการณ์ครั้งนี้โยงกับการออกกฎหมายนิรโทษกรรมที่พวกเขาต้องการให้รวมผู้ที่โดนคดีมาตรา 112 เข้าไปด้วย

ขอยืนยันว่าบุ้งไม่ได้เสียชีวิตเพราะคิดต่าง แต่บุ้งทำผิดกฎหมายอาญาด้านความมั่นคง การอดอาหารของบุ้งไม่ได้เกิดจากใครบังคับ แต่เกิดจากความสมัครใจของบุ้งเอง การกระทำที่ผิดกฎหมายของบุ้งไม่น่าจะเกิดจากความคิดของบุ้งเองโดยลำพัง แต่น่าจะเกิดจากการยุยงของคนที่มีจิตใจอำมหิตโหดเหี้ยมที่ต้องการบรรลุเป้าหมายทางการเมือง แล้วใช้บุ้งและเยาวชนอีกหลายๆ คนเป็นเครื่องมือ และเมื่อเด็กๆ เหล่านั้นต้องคดี พวกเขาทำได้อย่างมากก็แค่ช่วยเป็นนายประกันให้ แต่ก็ไม่เคยไปดูดำดูดีใดๆ ในขณะที่บุ้งอดอาหาร ไม่เคยไปพูดจาให้บุ้งเปลี่ยนแนวทางในการต่อสู้ เพื่อไม่ให้เป็นอันตรายต่อสุขภาพจนถึงขั้นเสียชีวิตได้ และเมื่อบุ้งเสียชีวิตไปแล้ว ก็ยังมีการมาโหนการตายของบุ้งที่จะเรียกร้องให้มีการยกเลิกมาตรา 112 โยนความผิดไปที่กระบวนการยุติธรรมของไทย แล้วโยงไปที่การออกกฎหมายนิรโทษกรรม ทั้งการโหน การโยน การโยง ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้อง

บุ้งเคยได้รับการประกันตัว แต่บุ้งทำผิดเงื่อนไขของการได้รับการประกันตัว บุ้งทำผิดกฎหมายมาตราเดิมซ้ำๆ จึงทำให้บุ้งถูกถอนประกัน และเมื่อต้องกลับเข้าไปอยู่ในคุก บุ้งก็เลือกเองที่จะอดอาหาร และเมื่อร่างกายทรุดโทรมลงจากการอดอาหาร บุ้งก็เลือกเองที่จะปฏิเสธการเยียวยาทางการแพทย์ ดังนั้นการโหน การโยน การโยงที่กำลังทำกันอยู่ในตอนนี้จึงไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้อง และวิธีการต่อสู้ของบุ้งก็ไม่ใช่แนวทางที่จะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงระบบของกระบวนการยุติธรรมของไทย ถ้าหากการอดอาหารสามารถเปลี่ยนคำตัดสินของศาลได้ แล้วผู้ต้องขังพากันอดอาหารกันทั้งประเทศ เราจะต้องปล่อยพวกเขาออกมาหรือ มันคงไม่ใช่ ไม่ว่าจะมีคนเสียชีวิตจากการอดอาหารอีกเป็นพันคน มันก็ไม่ใช่เส้นทางของการปฏิรูปกฎหมายและกระบวนการยุติธรรมของไทยนะ...ขอบอก.