รักบ้านเมือง..ไม่มีวันหมดอายุ

ในวันที่ผู้คนบางส่วนอาจลังเลที่จะออกมาส่งเสียง เพราะคิดว่า "ฉันอายุมากแล้ว" หรือ "ไม่ใช่หน้าที่ของคนวัยนี้อีกต่อไป"

มนุษย์ป้าอยากชวนทบทวนว่า... ความรักต่อบ้านเมือง ไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในช่วงวัยที่ยังมีกำลังกาย เพราะอุดมการณ์ไม่เคยแก่ตัว ความหวังในอนาคตไม่เคยหมดอายุ และ "หัวใจที่ไม่ยอมจำนนต่อความไม่ถูกต้อง" ก็ไม่เคยต้องการบัตรประชาชนอายุไม่เกิน 60

ฉะนั้น ใครที่ยังสองจิตสองใจ ก็ไปตามเสียงเรียกร้องของหัวใจเถิดจะเกิดผล แต่อย่างไรก็ตาม คนที่ไม่ไป หรือไปไม่ได้ ก็มิใช่ว่าจะไร้ความหมายหรอกนะ เพราะความรักชาติไม่จำเป็นต้องอยู่บนท้องถนน ไม่จำเป็นต้องตะโกนเสียงดัง

เพราะบ้านเมืองของเราไม่เคยเป็นของวัยใดวัยหนึ่ง แต่เป็นของคนทุกเจเนอเรชันที่ยังเชื่อว่าความดี ความถูกต้อง และความหวัง เป็นของที่ต้องปกป้อง

สำหรับคนที่ไปแสดงออกในเย็นวันที่ 28 มิถุนา. มนุษย์ป้าขอคารวะ ขอบคุณจากใจ...กับทุกก้าวเดินที่มุ่งหน้าไปอนุสาวรีย์ชัยฯ

ขอบคุณที่ไม่ยอมให้ความเงียบกลบเสียงของความหวัง

ขอบคุณที่ยังศรัทธาว่าบ้านเมืองของเราควรดีกว่านี้

ขอส่งแรงใจไปให้ทุกคน ที่เดินออกจากบ้านในนามประชาชน ขอให้ปลอดภัยทั้งร่างกายและหัวใจ และขอให้รู้ว่า คุณไม่ได้อยู่คนเดียว เพราะทุกก้าวของคุณ คือความหวังของพวกเราทั้งประเทศ.

"ป้าเอง"

เพิ่มเพื่อน

ข่าวที่เกี่ยวข้อง

“Kevin Protocol”

ชื่อของเขาคือเควิน อายุสิบเจ็ดปี ทำงานอยู่ที่ช่องไดรฟ์ทรูของแมคโดนัลด์บนถนนรูท 9 งานค่าแรงขั้นต่ำ รับออร์เดอร์ ส่งถุงอาหาร เช็ดเคาน์เตอร์ในช่วงที่ลูกค้าบางตา

หมวก..มีความหมายมากกว่าที่คุณคิด

หมวกเป็นของใช้ธรรมดาที่หลายคนมีติดบ้าน บางใบถูกแขวนไว้เฉยๆ บางใบใส่เวลาแดดแรง หรือวันที่ไม่อยากจัดทรงผม บางใบก็เอาไว้ใส่อวดโฉมเช็กอินตามสถานที่ต่างๆ ให้ดูชิกๆ โดยเฉพาะในวันที่อายุมากขึ้น เส้นผมก็มักจะบางลงไปตามกาลเวลา

กูรู้!!ที่กลายเป็นกูรู?!?

โลกโซเชียลเหมือนเวทีเปิดกว้างสุดๆ ที่ใครมีสมาร์ทโฟนดีๆ กล้องสวยๆ แล้วพูดเก่งหน่อย ก็กลายเป็น "กูรู" ได้ในช่วงข้ามคืนก็มี

ห่วง..หวงประเทศไทย

ยิ่งใกล้วันหย่อนบัตรเลือกตั้ง ไม่เพียงสนามการเมืองเรื่องหาเสียงจะเข้มข้น ดุเดือด คึกคักมากยิ่งขึ้นเป็นเงาตามตัวเท่านั้น แม้แต่ในโลกสังคมโซเชียลก็มีการแชร์การโพสต์และการคอมเมนต์วิพากษ์วิจารณ์กันอุตลุด

สังคมเร่งรีบทำให้คนเห็นแก่ตัว!?!

นานๆ ที..ที่จะเดินเข้าห้างกลางใจเมืองย่านสยามสแควร์ ตื่นตาตื่นใจกับความแปลกใหม่ของสถานที่ ถือเป็นเรื่องปกติวิสัยของคนวัยเกษียณ แต่ที่รู้สึกมากกว่า คือ แปลกใจที่คนรุ่นใหม่ ทำไมไม่ใส่ใจที่จะแสดงความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ให้กับคนที่่อ่อนแอ หรือมีปัญหาด้านสุขภาพ ช่วยตัวเองได้ค่อนข้างลำบาก