ขว้างงูไม่พ้นคอ

เพื่อให้ได้อาหารที่อาจจะมาหลากหลายรูปแบบ ทั้งตำแหน่งและทรัพย์สิน เมื่อพิจารณาจากคำพูดเขาแล้วก็พอจะเข้าใจว่าทำไมเวลาลิ่วล้อมีปัญหาจะต้องติดคุกติดตะราง คนที่เป็นนายที่เคยให้อาหารจึงไม่ได้แสดงความห่วงใยแต่อย่างใด ใครจะติดคุกก็ติดไป ไม่มีการเยี่ยมเยียนหรือดูแล ไม่ว่าลิ่วล้อที่ติดคุกนั้นจะเป็นนักการเมือง ข้าราชการ หรือชาวบ้านที่ทำงานให้ตามที่คนให้อาหารกดปุ่ม

นอกจากนั้นแล้ว มีการพูดถึงเรื่องการฉีดวัคซีนเข็มใหญ่ ที่เป็นการอุปมาอุปไมยของการรับเงินเพื่อให้แสดงจุดยืนว่าจะเป็น ส.ส.ข้างใด พูดถึงเรื่องเงินถึงรายละ 20-30 ล้าน หรือการจ่ายเงิน 2 แสน สำหรับการเข้าประชุม หลายคนก็ออกมาพูดว่า ที่พูดออกมานั้นเป็นการสะท้อนการกระทำของตนเองหรือเปล่า การเป็นคนที่เชื่ออำนาจของเงิน เชื่อว่า “มีงานจ้างผีโม่แป้งได้” และน่าจะชินกับเรื่องนี้เพราะเคยใช้เงินจ้างผีให้จัดการชุมนุมป่วนบ้านป่วนเมือง จนมีคนเขาพูดว่าแกนนำการชุมนุมนั้น พวกเขา “สู้แล้วรวย” หลายคนยังจำภาพที่เขาบอกให้ลิ่วล้อไปที่ศาลากลาง ซึ่งก็รู้กันอยู่ว่าให้ไปทำไม แล้วเราก็ได้เห็นการเผาศาลากลางที่ทำให้ผู้เผานั้นติดคุกกันระนาว ไม่เพียงแต่เขาเท่านั้นที่ยุยงให้มีการเผา ลิ่วล้อของเขาในกลุ่ม “สู้แล้วรวย” ก็ยุยงส่งเสริมให้มีการเผาด้วยสำนวนในการชักชวนที่ต่างกัน

ดังนั้น เรื่องการฉีดวัคซีนเข็มใหญ่เข็มละเป็นแสนเป็นล้าน คงไม่ใช่พฤติกรรมของใครอื่นไกล น่าจะเป็นพฤติกรรมของตนเอง พอมาถึงเรื่องวัคซีนจริงก็อวดเก่งรู้ดีกว่าหมอ ตัวเองด่าวัคซีนเชื้อตาย แต่ก็ด่ารัฐบาลที่จัดวัคซีนเชื้อตายมาฉีดให้เด็ก ตัวเองก็เคยพูดว่าที่เลือกฉีดวัคซีนเชื้อตายนั้น เพราะเป็นวัคซีนที่ใช้กันมาตั้งแต่โบราณ และเป็นวัคซีนที่ปลอดภัยที่สุด และตัวเองก็พูดชัดเจนว่าที่เลือกฉีดวัคซีนเชื้อตายนั้น เพราะต้องการความปลอดภัย แปลกคนจริงๆ ตัวเองฉีดวัคซีนเชื้อตาย ไม่ได้ฉีด mRna แต่จะมายุให้รัฐบาลไทยฉีด mRna ให้เด็กๆ ซึ่งจริงๆ แล้วรัฐบาลจัดให้ทั้งวัคซีนเชื้อตายและ mRna ตามคำแนะนำของหมอที่มีความเชี่ยวชาญด้านระบาดวิทยา แต่คนบางคนอวดรู้ดีกว่าหมออีก

การพูดของนายใหญ่ทั้งเรื่องหมากัด หมาเลียตีน เรื่องการฉีดวัคซีนเข็มใหญ่ในราคา 20-30 ล้าน เรื่องการฉีดวัคซีนให้เด็ก แทนที่จะเป็นการด้อยค่าคนอื่น ปรากฏว่ามันเป็นการด้อยค่าตัวเอง และลิ่วล้อของตนเอง งูที่ขว้างออกไปมันไปไม่ถึงคนอื่น มันพันคอตัวเองและหมาที่เลี้ยงไว้ ตอนนี้คงจะต้องหาทางทำให้งูที่พันคออยู่นั้นหลุดจากคอตัวเอง ซึ่งยุคนี้อาจจะยากหน่อยนะ เพราะทุกอย่างที่ทำไว้ พูดไว้ มันเป็น Digital Footprint ที่บรรดานักสืบไซเบอร์ทั้งหลายมีความสามารถในการค้นหานำมาเตือนใจทั้งคนเป็นเจ้าของหมาและเหล่าบรรดาหมาที่เขาเลี้ยงไว้ ยิ่งพูดก็ยิ่งเสีย

อีกเรื่องหนึ่งที่ลิ่วล้อออกมาขว้างงูกัน แล้วมันก็ไปพันคอนาย นั่นคือเรื่องชื่อภาษาอังกฤษของเมืองหลวงของเรา กรุงเทพมหานครที่เขียนเป็น Krung Thep Maha Nakhon ที่เคยมีประกาศให้ใช้ตั้งแต่ปี 2544 ซึ่งค้นดูก็จะรู้ว่าอยู่ในสมัยใครเป็นนายกรัฐมนตรี พอมาประกาศอีกทีในปี 2565 ที่มีพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา เป็นนายกรัฐมนตรี ปรากฏว่าลิ่วล้อดิ้นกันใหญ่เหมือนผีโดนน้ำมนต์ คงคิดว่าเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นในยุคนี้ ไม่ได้ค้นหาข้อมูลกันให้ดีว่าเรื่องนี้มีประกาศอยู่ในปี 2544 ด้วย และที่สำคัญเขาไม่ได้ประกาศชื่อเดียว คำว่า Bangkok ก็ยังใช้ได้อยู่ และเขียนไว้ในวงเล็บได้ ไม่หาข้อมูลอะไรเลย จ้องจะแซะ แขวะ ด่าอย่างเดียว และเมื่อมีคนเขาไปค้นข้อมูลว่าในสมัยปี 2544 เรื่องนี้ก็เคยมีประกาศมาแล้ว ก็เลยเงิบกันเป็นแถว บางรายทำท่าทางไม่เอาชื่อนี้ ถ้าหากไปเปลี่ยนชื่อมหาวิทยาลัยของตนจาก Bangkok University เป็น Krungthepmahanakhon University ก็ไม่รู้จะใช้คำอะไรมาบอกว่าเธอช่างไม่เข้าใจอะไรเลย ชื่อมหาวิทยาลัยเป็นชื่อเฉพาะ ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนอะไรทั้งนั้น นี่แหละพวกกระโดดงับทุกเรื่องแบบไม่รู้จักหาข้อมูลให้ดีก่อนพูด

ต่อไปนี้ก็ระวังกันหน่อยนะคะ จะโยนงูออกมานั้น ขว้างให้มันไกลตัว ให้พ้นคอหน่อย ถ้าหากดีแต่พูดโดยไม่หาข้อมูลกันแบบนี้ งูที่ขว้างออกไปมันก็จะพันคอตัวเอง ทั้งนายที่เป็นเจ้าของหมา และหมาที่เขาเลี้ยงไว้ให้เลียตีนก่อนจะได้อาหาร ก็จะต้องเดือดร้อนไปตามๆ กัน พอมีคนตีความก็จะมีคนช่วยกันแชร์เป็น Viral นะคะ.