ปีใหม่...ที่อาจหนักหนา-สาหัสกว่าปีที่แล้ว!!!

จะออกไปทางซวยฉิบหาย ซวยตายห่า อยู่พอสมควรทีเดียว แต่ก็นั่นแหละ...ผู้ที่อยากซวย อยากดิ้นรน ทุรนทุราย เพื่อให้ตัวเองกลายเป็นผู้เข้ามาแบกรับความซวย ต่างก็แสดงออกถึงความกระเหี้ยนกระหือรือไปด้วยกันทั้งสิ้น ทั้งพวง คล้ายๆ พวก มาโซคิสม์ หรือพวก ไม่เจ็บ...นอนไม่หลับ อะไรทำนองนั้น ไม่ว่าจะเป็นรุ่นเก่า รุ่นใหม่ ก็เถอะ...

หรือพูดง่ายๆ ว่า...การเป็น รัฐบาล ในช่วงปี-สองปีนับจากนี้ มันคง ไม่ง่าย กันซักเท่าไหร่นัก โอกาสที่จะต้องกระเสือกกระสน ทุรนทุราย เสียหมา เสียสุนัข เสียรังวัด อันเนื่องมาจาก ปัญหา ที่ประเดประดังเข้ามาในแทบทุกๆ ด้าน ไม่ว่าซ้าย ขวา หน้า หลัง เบื้องบน ลงล่าง ยิ่งถ้าเป็นประเภท มือใหม่-หัดขับ ด้วยแล้ว โอกาสที่จะตายกับตาย หรือเจ๊งกับเจ๊ง ย่อมมีความเป็นไปได้สูงเอามากๆ แต่นั่นก็ใช่ว่า...ประเภทเขี้ยวงอก ยาวเฟื้อยเลื้อยลากดิน เกล็ดแตกลายงา แถมพ่นไฟได้ด้วย จะสามารถ เอาตัวรอด ได้แบบสบายๆ ด้วยเหตุเพราะสิ่งที่เป็นปัญหา มันอาจไม่ได้ขึ้นอยู่กับ ตัวบุคคล ไปซะทั้งหมด แต่มันชำแรก แทรกซึม ไปสู่ระบบทั้งระบบ หรือทั้ง โครงสร้าง เอาเลยก็ว่าได้...

อีกทั้งจะอาศัย ปวงชนชาวไทย เป็นผู้วัดตัดสินว่าอะไรถูก-อะไรผิด อะไรดี-อะไรชั่ว ก็น่าจะยิ่งลำบากยิ่งขึ้นไปใหญ่ เพราะโดยแนวโน้มความเป็นไปของโลก ของสังคมแต่ละสังคม มันออกจะมีส่วนขับเคลื่อน ผลักดัน ให้ผู้คนหนักไปทางขาด สติ แถมยังหันไปให้ความสำคัญกับ สตังค์ เป็นหลักใหญ่ อาการ รักแรง-เกลียดแรง แถมยัง รักเร็ว-เกลียดเร็ว อีกด้วยต่างหาก ย่อมทำให้บรรดาพรรคการเมืองทั้งหลาย ไม่ว่าอนุรักษนิยม เสรีนิยม ไปจนถึงวิเศษนิยมก็เถอะ ต่างยากที่จะปรับเนื้อ ปรับตัว ปรับจุดขาย ปรับการตลาด ให้สามารถ ตอบสนอง ต่อความต้องการของบรรดาปวงชนโดยทั่วไปกันได้ง่ายๆ โดยเฉพาะเมื่อฉากสถานการณ์แบบหนึ่ง มันเปลี่ยนไปเป็นอีกแบบหนึ่ง...

อย่างไรก็ตาม...สิ่งที่เรียกว่า เสถียรภาพ และ ความมั่นคง ย่อมถือเป็นสิ่งสำคัญ ที่ไม่ว่ารัฐใด ประเทศใด มิอาจปล่อยปละละเลยได้โดยเด็ดขาด ยิ่งในโลกยุคนี้ สมัยนี้ ยิ่งแล้วใหญ่ เพราะมันเป็นโลกที่กำลังเข้าสู่ช่วง ระยะผ่าน หรือโลกที่กฎ ระเบียบ กติกาใดๆ ต่างถูกกดดันและท้าทาย จนหา มาตรฐาน ใดๆ แทบไม่เจอ การประคับประคองตัวเอง ให้รอดพ้นไปจาก กฎแห่งป่า หรือกฎที่เป็นไปเพื่อตอบสนองความปรารถนาและต้องการของประเทศที่มีอำนาจเหนือกว่า หรือของชาติมหาอำนาจทั้งหลาย จึงเป็นสิ่งมีความสำคัญเอามากๆ โดยเฉพาะสำหรับบรรดา ประเทศหญ้าแพรก หรือประเทศเล็ก ประเทศน้อย ในแต่ละราย...

อันนี้นี่แหละ...ที่สำคัญเสียยิ่งกว่าเรื่องพรรคใดจะเป็นอันดับหนึ่ง อันดับสอง เป็นรัฐบาล เป็นฝ่ายค้าน เพราะไม่ว่านายกรัฐมนตรีคนใหม่จะเป็น หัวหน้าเท้ง เป็น เสี่ยหนู หรือเป็น ไก่เชน ฯลฯ ก็ตาม ย่อมถือเป็นความซวยฉิบหาย ซวยตายห่า ของแต่ละคน แต่ละรายไปตามสภาพ แต่สิ่งที่มิอาจปล่อยให้ ซวย ตามไปด้วยได้โดยเด็ดขาด ก็คือชาติบ้านเมืองของหมู่เฮาทั้งหลาย ที่จะต้องหาทางดำรง รักษา เสถียรภาพ และ ความมั่นคง ให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ โดยอาศัยสติ-ปัญญา ความประณีต ละเอียดอ่อนและความชาญฉลาด ของผู้ที่มีหน้าที่รับผิดชอบ หรือผู้ที่ รักบ้าน-รักเมือง ในแต่ละรายนั่นเอง.