ชื่อของเขาคือเควิน อายุสิบเจ็ดปี ทำงานอยู่ที่ช่องไดรฟ์ทรูของแมคโดนัลด์บนถนนรูท 9 งานค่าแรงขั้นต่ำ รับออร์เดอร์ ส่งถุงอาหาร เช็ดเคาน์เตอร์ในช่วงที่ลูกค้าบางตา
แต่เควินทำบางอย่างที่ต่างออกไป เวลาส่งออร์เดอร์ให้ลูกค้า เขาจะมองตาแล้วเรียกชื่อ ไม่ใช่แค่ “นี่ครับออร์เดอร์ของคุณ” หรือ “ขอให้เป็นวันที่ดี” เขาจะพูดว่า “นี่ครับ มาเรีย ขับรถปลอดภัยนะ” หรือ “ขอให้อร่อยนะ โรเบิร์ต” สบตาจริง รอยยิ้มจริง ใช้ชื่อจากบัตรเครดิต
คนส่วนใหญ่ไม่ทันสังเกต มัวแต่ไถโทรศัพท์ หรือหันไปตะโกนบอกลูกที่นั่งเบาะหลัง รับถุง แล้วขับออกไป แต่บางคนสังเกต
ลิซ่าสังเกต เธอเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว ทำงานสองที่ ขับรถผ่านไดรฟ์ทรูนี้ทุกเช้าเวลา 6.15 น. เพื่อซื้อกาแฟ เหนื่อยตลอด รีบตลอด
เช้าวันหนึ่ง เควินส่งกาแฟให้แล้วพูดว่า “สวัสดีตอนเช้าครับ ลิซ่า หวังว่าวันนี้จะดีกว่าเมื่อวานนะครับ”
เธอมองเขานิ่ง “คุณรู้ได้ยังไงว่าวันเมื่อวานฉันแย่”
“เมื่อวานตอนเช้า คุณร้องไห้อยู่ในรถ ผมเห็นหน้าคุณตอนขับเข้ามา” ลิซ่าลืมไปแล้วว่ามีใครมองเห็นเธอ มันก็แค่ช่วงเวลาที่มองไม่เห็นกันอีกหนึ่งครั้งในแถวไดรฟ์ทรู
“วันนี้จะดีขึ้นนะครับ” เควินพูด “ผมเชื่อแบบนั้น”
ลิซ่าขับรถไปทำงาน ร้องไห้อีกครั้ง แต่เป็นน้ำตาอีกแบบหนึ่ง วันต่อมาเธอกลับมา วางเงินทิป 20 ดอลลาร์ลงในกล่องรับบริจาค เควินโบกมือให้ เหมือนเธอให้เงินเขาเป็นล้าน
ผู้คนเริ่มเลือกแมคโดนัลด์บนรูท 9 โดยเฉพาะ ไม่ใช่เพราะอาหาร แต่เพราะเควินที่ช่องหน้าต่าง เจ้าของร้านสังเกตว่ายอดขายเพิ่มขึ้นในกะที่เควินทำงาน ถามเขาว่าทำอะไรต่างจากเดิม “ก็ไม่ได้ทำอะไรครับ แค่เรียกชื่อคน”
“ทำต่อไป” เจ้าของร้านบอก และวันหนึ่ง ลูกค้าประจำสูงวัยชื่อจีนถามเควิน “ทำไมเธอถึงใส่ใจนัก มันก็แค่แมคโดนัลด์ แค่ไดรฟ์ทรู”
เควินยักไหล่ “พ่อผมเสียเมื่อปีที่แล้ว หัวใจวายตอนทำงาน ไม่มีใครรู้ชื่อเขาที่นั่น ทำงานโรงงานนั้นมา 18 ปี ในงานศพ หัวหน้าเรียกเขาว่า ‘เคนเนธ’ ชื่อพ่อผมคือมาร์คัส พวกเขาไม่เคยเรียนรู้ชื่อเขาเลย” จีนเงียบไป
“ผมแค่คิดว่าคนเราควรถูกมองเห็น” เควินพูด “แม้แต่ที่ช่องไดรฟ์ทรู แม้แค่สิบวินาที”
จีนเขียนโพสต์ลงเฟซบุ๊ก เล่าเรื่องเควิน เด็กที่ทำงานค่าแรงขั้นต่ำ แต่ทำให้คำว่ามนุษยธรรมมีความหมาย โพสต์ดังในพื้นที่ สถานีข่าวมาสัมภาษณ์ เควินดูอึดอัดหน้ากล้อง พูดแค่ว่า “ผมก็แค่ทำงานของผม”
แต่พนักงานไดรฟ์ทรูที่อื่นเห็น เริ่มทำตาม เรียกชื่อ สบตา สิบวินาทีของการเชื่อมโยงกันแบบมนุษย์จริงๆ มันแพร่ไปยังแมคโดนัลด์สาขาอื่น แล้วก็ร้านฟาสต์ฟู้ดอื่นๆ บางบริษัทเอาไปใส่ในโปรแกรมฝึกอบรม เรียกกันอย่างไม่เป็นทางการว่า “Kevin Protocol”
เควินจบมัธยมเมื่อเดือนที่แล้ว ได้ทุนเรียนต่อ สาขาบริหารธุรกิจ เขาบอกว่าอยากทำงานด้านบริการ “ทำให้คนรู้สึกว่าตัวเองเป็นคน”
เรื่องนี้โดย Mary Nelson และ Ramet Tanawangsre ถอดความ.
ข่าวที่เกี่ยวข้อง
หมวก..มีความหมายมากกว่าที่คุณคิด
หมวกเป็นของใช้ธรรมดาที่หลายคนมีติดบ้าน บางใบถูกแขวนไว้เฉยๆ บางใบใส่เวลาแดดแรง หรือวันที่ไม่อยากจัดทรงผม บางใบก็เอาไว้ใส่อวดโฉมเช็กอินตามสถานที่ต่างๆ ให้ดูชิกๆ โดยเฉพาะในวันที่อายุมากขึ้น เส้นผมก็มักจะบางลงไปตามกาลเวลา
กูรู้!!ที่กลายเป็นกูรู?!?
โลกโซเชียลเหมือนเวทีเปิดกว้างสุดๆ ที่ใครมีสมาร์ทโฟนดีๆ กล้องสวยๆ แล้วพูดเก่งหน่อย ก็กลายเป็น "กูรู" ได้ในช่วงข้ามคืนก็มี
ห่วง..หวงประเทศไทย
ยิ่งใกล้วันหย่อนบัตรเลือกตั้ง ไม่เพียงสนามการเมืองเรื่องหาเสียงจะเข้มข้น ดุเดือด คึกคักมากยิ่งขึ้นเป็นเงาตามตัวเท่านั้น แม้แต่ในโลกสังคมโซเชียลก็มีการแชร์การโพสต์และการคอมเมนต์วิพากษ์วิจารณ์กันอุตลุด
สังคมเร่งรีบทำให้คนเห็นแก่ตัว!?!
นานๆ ที..ที่จะเดินเข้าห้างกลางใจเมืองย่านสยามสแควร์ ตื่นตาตื่นใจกับความแปลกใหม่ของสถานที่ ถือเป็นเรื่องปกติวิสัยของคนวัยเกษียณ แต่ที่รู้สึกมากกว่า คือ แปลกใจที่คนรุ่นใหม่ ทำไมไม่ใส่ใจที่จะแสดงความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ให้กับคนที่่อ่อนแอ หรือมีปัญหาด้านสุขภาพ ช่วยตัวเองได้ค่อนข้างลำบาก
มีแต่ "สุขภาพ" เท่านั้นที่เป็นของเรา
ข้อคิดจากมหาเศรษฐีของจีน "แจ็ก หม่า" ที่น่าคิดที่สุด นั่นคือ • หากชีวิตเรา ถือเงินทองเป็นจุดมุ่งหมาย ชีวิตนั้นมีแต่ความยากลำบาก
เรื่องนี้...ต้องขยาย
เป็นเรื่องราวจากเฟซบุ๊กที่ถอดความโดย Ramet Tanawangsre ซึ่งระบุว่า กรณีหายากในโลกทุกวันนี้!? ..เริ่มกันเลย