'รอมฎอน' โต้ 'อ.สุรชาติ' ยังคงละเลย การตายที่ไร้เสียง หลายเหตุการณ์

31 ต.ค. 2567 - นายรอมฎอน ปันจอร์ สส.บัญชีรายชื่อ พรรคประชาชน โพสต์เฟซบุ๊กระบุว่า

บทความล่าสุดของ อ.สุรชาติ บำรุงสุข มาแล้วครับ แม้ว่าจะออกตัวว่าเป็นการสำรวจ #บทเรียน จากกรณี #คดีตากใบ แต่เห็นได้ชัดว่าแกยังคงไม่สรุปบทเรียนเกี่ยวกับความเข้าใจที่คลาดเคลื่อนต่อข้อมูล ข้อเท็จจริง และความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับคดีและมาตรการต่าง ๆ ของรัฐ อีกทั้งยังพบว่ามีสาระเหล่านั้นอยู่ในบทความชิ้นนี้อยู่อีกประปราย ความมั่นอกมั่นใจในข้อมูลเหล่านี้ยังเต็มเปี่ยมครับ

แกยังคงละเลย #การตายที่ไร้เสียง อีกหลายกรณีทีเดียว อย่างน้อย ๆ ก็กรณี 7 ศพที่เสียชีวิต 6 รายในระหว่างการชุมนุม ที่ร้ายกาจกว่านั้นคือการยืนกรานและตัดสินว่า #รัฐไม่มีเจตนาฆ่า --- เสียดายที่เราไม่มีโอกาสให้ศาลได้ตัดสินข้อเท็จจริงนี้ในศาล ตามกระบวนการยุติธรรมที่เรามีอยู่ เราจึงต่างก็ล้วนแต่ตัดสินกันตามการตีความของตน

ที่จริงแล้ว เพื่อให้ข้อถกเถียงของแกมีน้ำหนักมากขึ้น การตายที่ไร้เสียงที่แกควรจะต้องอ้างอิงถึง (แต่ก็ไม่ได้อ้าง) ยังมีอีกอย่างน้อย 2-3 เหตุการณ์ เพื่อขีดเส้นใต้ว่า 2547 คือจุดเปลี่ยนอย่างสำคัญ นั่นก็คือ
1) การสังหารพระสงฆ์รูปแรกในประวัติศาสตร์ความขัดแย้งในชายแดนใต้เมื่อวันที่ 22 ม.ค. ที่วัดอุไรรัตนาราม อ.บาเจาะ จ.นราธิวาส
2) การบังคับอุ้มหายของทนายสมชาย นีละไพจิตร เมื่อวันที่ 12 มี.ค. กลางกรุงเทพฯ
3) การสังหารผู้พิพากษาศาลจังหวัดปัตตานี รพินทร์ เรือนแก้ว วันที่ 17 ก.ย. กลางเมืองปัตตานี

ทั้งสามเหตุการณ์นี้เป็นหมุดหมายที่สำคัญและบ่งชี้ว่าสถานการณ์ #ไฟใต้ นั้นจะแตกต่างไปจากในอดีตก่อนหน้านี้ แต่เสียดายที่คนมักให้ความสำคัญน้อยไป อย่างไรก็ดี #เหตุการณ์ตากใบ นับเป็นเหตุการณ์ใหญ่ที่สุดในปีนัั้น ซึ่งได้กลายทีเป็นปมปัญหาคาใจที่ยากจะคลี่คลาย ทั้งนี้ก็เนื่องมาจากการตายที่มีเรื่องราวการตายที่สะเทือนใจคน และที่สำคัญ ไม่มีใครต้องรับผิดชอบเลย!

พลังและความหมายของมันจึงไม่ต่างกับโศกนาฏกรรมที่เคยเกิดขึ้นที่ธรรมศาสตร์เมื่อ 48 ปีที่แล้ว เมื่อครั้งที่อาจารย์แกน่าจะมีประสบการณ์ร่วมอยู่บ้าง แต่ความหมายในวันนี้อาจแตกต่างออกไปจากในวันนั้นไปเสียแล้ว
[ ลิงค์อยู่ในคอมเมนท์ครับ ]