คนในอยากออก..คนนอกอยากเข้า

เด็กน้อยบอกว่า ไม่ได้อยากเป็นประธานาธิบดีไม่ได้อยากเป็นหมอ ไม่ได้อยากเป็นนักวิทยาศาสตร์…ไม่อยากเป็นอะไรแบบนั้นเลย ความใฝ่ฝันอันยิ่งใหญ่ที่สุดของผมคือ การได้ "เป็นผู้สูงอายุ" ในอนาคต เพราะมันเป็นอะไรที่สนุกที่สุดแล้ว! เพราะว่าคุณปู่ของผมสามารถตื่นสายในตอนเช้า  นอนกลางวันได้ ดูทีวีแล้วก็นอนตั้งแต่หัวค่ำ ไม่มีการบ้าน ไม่มีการบ้านช่วงปิดเทอมภาคฤดูร้อน-ฤดูหนาว ไม่ต้องเรียนพิเศษ ถ้าไม่มีงานทำ ก็แค่นั่งใต้ต้นไม้รับลมเย็นๆ หรือไปที่สวนสาธารณะแล้วเล่นหมากรุกกับใครสักคน เล่นวิดีโอเกมได้นานเท่าที่ต้องการ ไม่มีใครว่า

จิบกาแฟตอนเช้า จิบชาตอนบ่าย ดื่มนมตอนเย็น สนุกสุดเหวี่ยง ขึ้นรถเมล์ฟรี แถมถ้าเจอคนใจดี ก็อาจจะลุกให้นั่งด้วยซ้ำ ได้ตั๋วครึ่งราคาเวลาขึ้นรถไฟความเร็วสูงหรือดูหนัง กินอะไรก็ได้ที่อยากกิน ไม่มีใครคอยห้าม เพราะคุณปู่อยู่คนเดียว ทำอะไรก็ได้ตามใจอยาก ร้องเพลง เต้นรำ วาดรูป เล่นเปียโน เป่าทรัมเป็ต ปีนเขา หรือเดินป่า ถ้ามีเงินในกระเป๋า ก็ยังไปเที่ยวเดินทางท่องเที่ยวได้อีกด้วย

การเป็นผู้สูงอายุเนี่ย มันสนุกแบบระเบิดระเบ้อไปเลย!

แล้วชาวสูงวัยทั้งหลายคิดแบบเด็กคนนี้ไหม หรือผู้สูงอายุหลายท่านยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าตัวเองมีความสุขขนาดไหน!! แต่สำหรับมนุษย์ป้าแล้ว อยากจะบอกว่า กว่าจะได้เป็นผู้สูงวัยได้นั้น ไม่ได้มาได้ง่ายๆ นา โดยเฉพาะการได้ใช้ชีวิตแบบคุณปู่ของเด็กคนเขียนเรียงความนี่ จะมีสักกี่มากน้อยกันเชียว.

"ป้าเอง"