
ชอบเหมือนกันนะจ๊ะ “เจลาโต้” แต่มนุษย์ป้ายังไม่เคยได้ลองชิมเจลาโต้ยี่ห้อที่กำลังโต้กันไปโต้กันมา จนกลายเป็นดรามาในโลกโซเชียล
แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ใคร?!? ผิด..ใคร?!?ถูกก็ตาม มนุษย์ป้าก็ตัดสินใจไปแล้วว่า จะไม่หาทางไปชิม เพราะสิทธิ์ในการเลือกบริโภคอยู่ที่เรา ..จริงๆนะ
แพงนักก็จะไปกิน แล้วก็บ่นทำไม?? นี่คือความสงสัยของหลายๆ คนแน่นอน แต่เมื่อพิเคราะห์ดูดรามาเจลาโต้แล้ว ดูเหมือนว่า แท้จริงแล้ว ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ราคาหรือรสนิยมการกินเพียงอย่างเดียว แต่มาจาก “น้ำเสียง” และการสื่อสารที่ทำให้ผู้บริโภครู้สึกถูกมองต่ำ ถูกสั่งสอน และถูกดูถูก เช่น การพูดถึงทัศนคติคนไทย หรือการบอกว่า “คนทั่วไปไม่มีสิทธิ์” ทำอย่างนั้นทำอย่างนี้ เพราะไม่ได้ฝึกฝนมาเหมือนกัน
ในฐานะป้าที่เห็นอะไรมาเยอะ ป้าอยากบอกเบาๆ ว่า...
ของดีมีราคาได้ ไม่ผิดอะไร แต่ คนที่จ่ายเงินคือลูกค้า ไม่ใช่เด็กที่ต้องถูกสอนวิธีกินหรือถูกตัดสินว่า “ยังไม่พัฒนา” การทำธุรกิจในยุคนี้ ไม่ว่าแพงหรือถูก สิ่งสำคัญที่สุดคือ ความเคารพและความถ่อมตน
ถ้าสื่อสารด้วยความเข้าใจ ด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น ผู้บริโภคยินดีสนับสนุนของดีเองโดยไม่ต้องมีดรามาเลย การพูดจาด้วยความอ่อนน้อมจะช่วยให้ลูกค้ารู้สึกมีคุณค่าและอยากกลับมาซื้อซ้ำมากกว่า
ของอร่อยมีเยอะในโลกนี้ แต่ “ความรู้สึกดี” ที่ลูกค้าได้รับจากการถูกเคารพนั้น... หาซื้อไม่ได้นะคะ
ป้าอยากให้ทุกคนที่ทำธุรกิจ ไม่ว่าจะขายของเล็กหรือใหญ่ คิดเสมอว่าลูกค้าเป็นคนที่นำรายได้มาให้เรา การดูถูกหรือสั่งสอนลูกค้าแม้เพียงคำเดียว อาจทำลายภาพลักษณ์ทั้งหมดได้ในพริบตา
ส่วนเราที่เป็นผู้บริโภคก็เช่นกัน ถ้าไม่ชอบก็ปล่อยวาง ไปเลือกซื้อที่อื่นที่ทำให้เรารู้สึกดีกว่า
สุดท้ายแล้ว การเคารพซึ่งกันและกันจะทำให้สังคมเราเต็มไปด้วยรอยยิ้มและความเข้าใจมากขึ้น
ลองคิดกันนะคะทุกคน.
ป้าเอง
ข่าวที่เกี่ยวข้อง
เล่าไว้ให้รู้… หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง
ในโลกของการช่วยเหลือสังคม การเป็นคนดีต่อสาธารณะมักถูกมองว่าเป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่ง คนที่อุทิศตัวช่วยเหลือผู้อื่นมานาน มักได้รับความไว้วางใจอย่างล้นเหลือจากสังคม แต่บางครั้งความไว้วางใจนั้นเองกลับกลายเป็นช่องว่างที่ใหญ่ที่สุด
ข้อความสุดท้ายจากแม่
เป็นเรื่องเล่าที่เพื่อนถึงเพื่อนส่งมาทางไลน์ อ่านจบแล้วก็ต้องอมยิ้ม จึงอยากส่งต่อให้ได้อ่านกันค่ะ
คนหนึ่งคนทำผิด ไม่ควรทำให้เราเลิกเป็นคนดี
ช่วงนี้หลายคนคงรู้สึกเหมือนกัน หลังจากเห็นข่าวที่ทำให้ใจหายและผิดหวังอย่างหนัก ความเมตตาที่เคยมอบให้อย่างเต็มใจ กลับกลายเป็นความรู้สึกเหมือนถูกทรยศไปโดยไม่รู้ตัว
หันมาใส่ใจภัยเงียบใกล้ตัว..ดีกว่าไหม?!?
ตื่นเต้นกันยกใหญ่ เรียกว่าทุกห้องไลน์แทบแตก ว่าด้วยประเด็น ..เราต้องเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ภัยธรรมชาติ ตามที่บ้านอื่นเมืองอื่นเขาประกาศเตือนคนของเขาไหม?!?
เรามาลองสร้าง..ระยะห่าง! ...สมาร์ตโฟน...กันดีกว่า
เคยไหม ตั้งใจหยิบมือถือขึ้นมาเช็กเวลา แต่รู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เพราะมัวแต่ดูคลิปแมว คลิปทำอาหาร และชีวิตชาวบ้านที่เราไม่เคยรู้จัก! ส่วนงานที่ตั้งใจจะทำยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน
กินเจ..ไม่มีทุกข์
เทศกาลกินเจเวียนมาทีไร หลายคนตั้งใจอิ่มบุญด้วยการงดเนื้อสัตว์ แต่ผ่านไปไม่กี่วัน พอเห็นหมูปิ้งหอมๆ หรือเนื้อย่างร้อนๆ ก็อดเหลียวมองไม่ได้ จนแอบถามตัวเองว่า “นี่เรากำลังสะสมบุญ หรือสะสมความอดทนกันแน่นะ!”

