อยู่มาถึงอายุปูนนี้ งานสังคมที่จะหลีกเลี่ยงไม่พ้นก็เห็นจะเป็นงานศพของพ่อแม่ผู้แก่เฒ่า หรือไม่ก็เพื่อนฝูงรุ่นราวคราวเดียวกันที่ขี้เกียจหายใจหรือไม่ก็ถูกโรคต่างๆ รุมสกรัม กับงานแต่งของบรรดาลูกๆ ของเพื่อน ถึงแม้จะพยายามเก็บตัวเป็นคนโลว์โปรไฟล์แบบวัยเกษียณแล้วก็ตาม
ว่าด้วยงานมงคลแล้ว ก็ต้องยอมรับว่าประเด็นที่จะมีการเมาธ์แตกก็คือ รุ่นลูกของเรานั้นส่วนใหญ่ปฏิเสธที่จะผลิตทายาทให้กับคุณปู่คุณย่าคุณตาคุณยายไว้เลี้ยงแก้เหงา ด้วยเหตุผลว่า ..สงสารเด็ก!! ที่จะต้องมาเผชิญกับโลกที่มิได้สุดสวยตามมโนภาพและการจินตนาการสร้างฝันอีกต่อไป
นี่เป็นการมองโลกในแง่ร้าย..เกินไปไหม?!?
มนุษย์ป้าตั้งคำถาม??? ซึ่งบรรดารุ่นลูกก็อรรถาธิบายว่า ความคิดของพวกเขาไม่ได้เกิดจากอารมณ์ หรือความเห็นแก่ตัว ไม่เสียสละ ไม่อดทนอย่างที่พ่อแม่สงสัยหรอกนะ แต่มองออกไปบนโลกใบนี้ เขาพบว่าความสัมพันธ์ของประชากรโลกและการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ หรือ Climate change ความต้องการอาหาร น้ำ ปัญหาความร้อนและสิ่งแวดล้อม เป็นเรื่องจริงที่เจ็บปวด
เหมือนนักวิจัยที่บอกว่า "ในฐานะที่มนุษย์เป็นสายพันธุ์สิ่งมีชีวิตอย่างหนึ่ง เราใช้ทรัพยากรธรรมชาติมากเกินไป ผลักดันให้สายพันธุ์อื่นๆ สูญพันธุ์ และแม้กระทั่งการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศของโลกด้วยมลภาวะของเรา จำนวนผู้คนที่เพิ่มขึ้นบนโลกนี้ก็จะเป็นผลโดยตรง"
แปลทัศนคติของเด็กรุ่นใหม่นี้กับการสร้างครอบครัว ก็คงต้องสรุปว่า เขาคิดว่ามนุษย์กำลังใช้ทรัพยากรธรรมชาติเร็วกว่าที่ระบบนิเวศของโลกสามารถสร้างขึ้นใหม่ เขาจึงไม่อยากมีลูกที่มาเพิ่มปัญหาให้กับโลก และไม่ต้องการเห็นลูกของเขาเผชิญกับปัญหาการแย่งชิงทรัพยากร
สุดโต่งหรือไม่กับความคิดนี้ ก็คงจะไปชี้ผิดชี้ถูกไม่ได้ แต่สำหรับมนุษย์ป้าแล้วรู้สึกว่า ถ้าเราไม่อยากเห็นลูกหลานในภายหน้าลำบาก เราก็ต้องช่วยกันปกป้องสิ่งแวดล้อมและทำให้โลกนี้น่าอยู่ขึ้น ไม่ใช่..คุมกำเนิดลูกแทนเนาะ.
'ป้าเอง'
ข่าวที่เกี่ยวข้อง
เล่าไว้ให้รู้… หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง
ในโลกของการช่วยเหลือสังคม การเป็นคนดีต่อสาธารณะมักถูกมองว่าเป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่ง คนที่อุทิศตัวช่วยเหลือผู้อื่นมานาน มักได้รับความไว้วางใจอย่างล้นเหลือจากสังคม แต่บางครั้งความไว้วางใจนั้นเองกลับกลายเป็นช่องว่างที่ใหญ่ที่สุด
ข้อความสุดท้ายจากแม่
เป็นเรื่องเล่าที่เพื่อนถึงเพื่อนส่งมาทางไลน์ อ่านจบแล้วก็ต้องอมยิ้ม จึงอยากส่งต่อให้ได้อ่านกันค่ะ
คนหนึ่งคนทำผิด ไม่ควรทำให้เราเลิกเป็นคนดี
ช่วงนี้หลายคนคงรู้สึกเหมือนกัน หลังจากเห็นข่าวที่ทำให้ใจหายและผิดหวังอย่างหนัก ความเมตตาที่เคยมอบให้อย่างเต็มใจ กลับกลายเป็นความรู้สึกเหมือนถูกทรยศไปโดยไม่รู้ตัว
หันมาใส่ใจภัยเงียบใกล้ตัว..ดีกว่าไหม?!?
ตื่นเต้นกันยกใหญ่ เรียกว่าทุกห้องไลน์แทบแตก ว่าด้วยประเด็น ..เราต้องเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ภัยธรรมชาติ ตามที่บ้านอื่นเมืองอื่นเขาประกาศเตือนคนของเขาไหม?!?
เรามาลองสร้าง..ระยะห่าง! ...สมาร์ตโฟน...กันดีกว่า
เคยไหม ตั้งใจหยิบมือถือขึ้นมาเช็กเวลา แต่รู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เพราะมัวแต่ดูคลิปแมว คลิปทำอาหาร และชีวิตชาวบ้านที่เราไม่เคยรู้จัก! ส่วนงานที่ตั้งใจจะทำยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน
กินเจ..ไม่มีทุกข์
เทศกาลกินเจเวียนมาทีไร หลายคนตั้งใจอิ่มบุญด้วยการงดเนื้อสัตว์ แต่ผ่านไปไม่กี่วัน พอเห็นหมูปิ้งหอมๆ หรือเนื้อย่างร้อนๆ ก็อดเหลียวมองไม่ได้ จนแอบถามตัวเองว่า “นี่เรากำลังสะสมบุญ หรือสะสมความอดทนกันแน่นะ!”


