เวลาเปลี่ยน..ซิกเนเจอร์ก็เปลี่ยน

เรียงรายเยอะแยะไปหมด แถมมีอาหารสารพัด น้ำดื่มทุกสีให้บริการราวกับยก 7/11 ไปอยู่บนนั้น

ย้อนเวลากลับไป ณ ตอนนั้น ..ในวัยเอ๊าะๆ เพิ่งรู้จักรสชาติมะขามป้อมเป็นครั้งแรก แล้วก็ยอมรับว่า ภูมิปัญญาชาวบ้านมะขามป้อมแก้กระหายน้ำมันช่วยได้จริงๆ

พี่น้องต้องย้อนระลึกไปนะจ๊ะว่า เมื่อก่อน น้ำขายเป็นขวดเล็กขวดน้อยทุกวันนี้ไม่มี การมีมะขามป้อมคือยาชูกำลังที่ดีที่สุดกลางป่าเขา..จริงๆ นะ

ถามหามะขามป้อมกับแม่ค้า หลังจากที่เดินสำรวจทุกร้านแล้วไม่พบว่า มีให้เห็นเลยสักร้านเดียว คำตอบที่ได้ก็คือ ..ไม่มีหรอกค่ะ สมัยนี้ไม่มีใครกินแล้วจ้า คนรุ่นนี้ไม่สนใจที่จะกินหรือเคี้ยวมะขามป้อมสดๆ แก้กระหายแล้วนะ เพราะเรามีแดงโซดา แดงมะนาวโซดา แล้วก็น้ำอัดลมสารพัด อีกทั้งน้ำเกลือแร่มาบริการ..

เวลาเปลี่ยน ซิกเนเจอร์รุ่นป้าก็เปลี่ยนแปลงเช่นกัน เหมือนการเดินๆๆ บนภูกระดึง บัดเดี๋ยวนี้ก็มีจักรยานให้ขี่เพื่อไปชมทิวทัศน์ตามผาต่างๆ ไม่ใช่อาศัยเท้าย่ำไปอย่างเมื่อก่อนแล้วนะคะ เรียกว่าทุ่นเวลาไปอักโข แต่สำหรับคนขี่จักรยานผาดโผนไม่เป็นล่ะก็ ขอแนะนำว่าเดินด้วยเท้าจะปลอดภัยกว่า มิเช่นนั้นจะกลายเป็นหนีเสือปะจระเข้ ขี่ไปสักพัก อาจจะอยากทุ่มจักรยานทิ้งลงหน้าผาก็ได้ 555

นี่แค่ตัวอย่างจิ๊บๆ ถึงความเปลี่ยนแปลง ถ้าอยากรู้ว่าสภาพแวดล้อมมันปรับตามเวลาไปขนาดไหน ต้องไปดูด้วยตาตัวเองค่ะ แต่เวลาเปลี่ยนอย่างไร ความงดงามของภูกระดึงก็ยังอยู่ยั้งยืนยงนะคะ ..รับรอง.

"ป้าเอง"