ชวนมอง..ต่างมุม

แล้วเพราะอย่างนี้นี่เอง เราก็มักจะได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ว่า ระบบการศึกษาแบบไทยยัดเยียดทุกอย่างให้เด็ก หรือจะโทษว่าระบบการศึกษาของเรานิยมสอนเด็กให้เป็นนกแก้วนกขุนทอง

สรุปว่า มองมุมลบกันเยี่ยงนี้เป็นส่วนใหญ่ 

ทำไมล่ะ ไม่มีใครคิดมองต่างมุมว่า การที่ให้เด็กได้เรียนรู้ทุกอย่างทุกวิชาเป็นพื้นฐาน คือห้องทดลองสร้างประสบการณ์ชีวิตอย่างหนึ่ง ให้เขาได้เรียนรู้ว่า อยากเรียน และชอบเรียนอะไร ไม่ชอบอะไร

ทำไมเราไม่มองกันว่า การให้เด็กได้รู้จักทุกวิชานั้น คือ การเปิดทางเลือกให้เด็กแต่ละคนได้เลือกรู้ เลือกตัดสินใจว่า เขาจะไปเอาดีทางไหน แต่ในทางตรงกันข้าม เรากลับบ่นนั่นโน่นนี่ว่า ไปเสียเวลาทำไมกับการเรียนร้องเพลง เรียนพลศึกษา เรียนวาดเขียน

การที่มุ่งเน้นให้เด็กมีความเป็นเลิศในวิชาใดวิชาหนึ่ง หรือวิชาที่จำกัดเฉพาะว่าต้องนำไปศึกษาต่อ ซึ่งก็ไม่พ้นภาษาอังกฤษ เลข ฟิสิกส์ เคมี ชีวะ โดยไม่มีช่องว่างให้รู้จักเรียนรู้วิชาสังคม วิชาสันทนาการ หรือวิชาเลือกสร้างเสริมประสบการณ์นั้น เราอาจจะได้ผู้ใหญ่ที่ไม่รู้จักสังคม คิดนอกกรอบไม่เป็น หรือไม่ก็จัดตัวเองอยู่แต่ในห้องทดลองก็ได้

บอกตรงๆ ว่า พอถึงจุดจุดหนึ่ง เราจะเข้าใจว่า ไม่ได้มีวิชาอะไรเลยที่ต้องถูกยัดเยียดให้เป็น "จำเลย" ในข้อหา ..เสียเวลาไปเรียนทำไม?? เพราะถ้าเราไม่ได้เรียน เราก็ไม่รู้ด้วยตัวเองสินะว่ามันสนุกหรือน่าเบื่อ หากเราไม่ถูกบังคับว่าต้องเรียน เราก็คงไม่มีโอกาสที่จะเซอร์ไพรส์ว่า สนุกจัง และนี่ใช่เลย!! เส้นทางของเรา

อยากจะยืนยันว่า เรื่องของการเรียนรู้แล้ว ต้องลืมไปเลยกับคำว่า "เสียใจ" เพราะการแค่ได้เรียนก็คือไม่มีขาดทุนแล้ว เพียงแต่เราจะทำกำไรได้จากมัน หรือแค่เท่าทุนเท่านั้น.

'ป้าเอง'