เห็นข่าวเล็กๆ ที่บอกว่า มหิดลกำลังพัฒนาใช้เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ (AI) ในการตรวจจับคำพูดหยาบภาษาไทยในสื่อสังคมออนไลน์ เพื่อหาทางออกจาก "มุมมืดของสื่อสังคมออนไลน์" ก็ให้รู้สึกยินดีปรีดาและสบายใจขึ้นมานิดหน่อย แม้ว่ากระบวนการดังกล่าวยังไม่เสร็จสมบูรณ์ก็ตาม
ก่อนหน้านี้ มนุษย์ป้านึกว่าตัวเองเป็นพวกล้าหลัง ไดโนเสาร์รุ่นสุดท้ายเสียอีก กับความรู้สึกที่ว่า เปิดทีวีไปที่ช่องไหน ทำไมมีแต่พิธีกรพูดจามึงๆ กูๆ โดยไม่แยแสเลยว่า ท่ามกลางสื่อสาธารณะนั้น สมควรแล้วหรือที่จะนำภาษายุคพ่อขุนรามมาใช้เหมือนเป็นกำลังคุยอยู่กับเพื่อนสองต่อสอง
ตามเนื้อข่าวระบุว่า มีข้อมูลจากสถาบันสุขภาพเด็กแห่งชาติมหาราชินี กรมการแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข ได้กล่าวถึงสาเหตุที่ทำให้เด็กพูดจาหยาบคาย ส่วนหนึ่งเกิดจาก "พฤติกรรมเลียนแบบจากสื่อต่างๆ" ซึ่งสื่อสารด้วย "คำพูดหยาบคาย" กันจนดูเหมือนเป็นเรื่องปกติ
แต่ที่น่าเป็นห่วงที่สุดคือ การปล่อยปละละเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเด็กเล็กตั้งแต่ชั้นอนุบาล ที่มักจดจำและเลียนแบบจากบุคคลหรือสิ่งรอบตัวจนเติบโตกลายเป็นผู้ใหญ่ที่มีปัญหาทางบุคลิกภาพ จากการชอบพูดคำหยาบคาย และก้าวร้าวรุนแรงจนเป็นนิสัย
เท่ากับเป็นการตอกย้ำสนับสนุนว่า มนุษย์ป้าไม่ได้คิดเองคนเดียว หรือมีอคติกับบรรดาพิธีกรหรือนักจัดรายการบนแพลตฟอร์มต่างๆ ว่า ไร้ซึ่งจิตสำนึกที่พึงต้องมีกับมวลชนอย่างมาก
มนุษย์ป้าไม่ว่าอะไรหรอกนะ ที่จะนั่งรถไฟฟ้ากันแล้วก็ด่าข้ามหัวคนนั่งด้วยภาษาไอ้เอี้ยไอ้สัส หรือใช้สรรพนามมึงกูกับเพื่อนๆ แต่มันไม่ถูกต้องอย่างแน่นอน ที่จะเอาภาษาแบบนั้น มาใช้ออกหน้าจอทีวี หรือช่องสื่อสาธารณะต่างๆ ที่หวังจะสื่อออกไปยังสาธารณชนหรือคนหมู่มาก
อย่าปล่อยให้เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องปกติดีกว่า ซึ่่งทุกคนสามารถทำได้ดีกว่า AI แน่นอนค่ะ หากเราไม่เปิดพื้นที่ให้คนพูดหยาบคายแจ้งเกิด..จริงไหมคะ.
'ป้าเอง'
ข่าวที่เกี่ยวข้อง
เล่าไว้ให้รู้… หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง
ในโลกของการช่วยเหลือสังคม การเป็นคนดีต่อสาธารณะมักถูกมองว่าเป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่ง คนที่อุทิศตัวช่วยเหลือผู้อื่นมานาน มักได้รับความไว้วางใจอย่างล้นเหลือจากสังคม แต่บางครั้งความไว้วางใจนั้นเองกลับกลายเป็นช่องว่างที่ใหญ่ที่สุด
ข้อความสุดท้ายจากแม่
เป็นเรื่องเล่าที่เพื่อนถึงเพื่อนส่งมาทางไลน์ อ่านจบแล้วก็ต้องอมยิ้ม จึงอยากส่งต่อให้ได้อ่านกันค่ะ
คนหนึ่งคนทำผิด ไม่ควรทำให้เราเลิกเป็นคนดี
ช่วงนี้หลายคนคงรู้สึกเหมือนกัน หลังจากเห็นข่าวที่ทำให้ใจหายและผิดหวังอย่างหนัก ความเมตตาที่เคยมอบให้อย่างเต็มใจ กลับกลายเป็นความรู้สึกเหมือนถูกทรยศไปโดยไม่รู้ตัว
หันมาใส่ใจภัยเงียบใกล้ตัว..ดีกว่าไหม?!?
ตื่นเต้นกันยกใหญ่ เรียกว่าทุกห้องไลน์แทบแตก ว่าด้วยประเด็น ..เราต้องเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ภัยธรรมชาติ ตามที่บ้านอื่นเมืองอื่นเขาประกาศเตือนคนของเขาไหม?!?
เรามาลองสร้าง..ระยะห่าง! ...สมาร์ตโฟน...กันดีกว่า
เคยไหม ตั้งใจหยิบมือถือขึ้นมาเช็กเวลา แต่รู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เพราะมัวแต่ดูคลิปแมว คลิปทำอาหาร และชีวิตชาวบ้านที่เราไม่เคยรู้จัก! ส่วนงานที่ตั้งใจจะทำยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน
กินเจ..ไม่มีทุกข์
เทศกาลกินเจเวียนมาทีไร หลายคนตั้งใจอิ่มบุญด้วยการงดเนื้อสัตว์ แต่ผ่านไปไม่กี่วัน พอเห็นหมูปิ้งหอมๆ หรือเนื้อย่างร้อนๆ ก็อดเหลียวมองไม่ได้ จนแอบถามตัวเองว่า “นี่เรากำลังสะสมบุญ หรือสะสมความอดทนกันแน่นะ!”


